"ขอบคุณจิง ๆ (Thanks a lot)"

โดย นัท

6

"เห้ยไอ้นัท เกิดไรขึ้นมึงเป็นไรไปว่ะ" เสียงไอ้คิมทักผมขณะที่ผมเดินเข้าไปห้องมัน
"นัทมีอะไร ไอ้นั้นมันทำอะไรวะ บอกพวกกูมาดิ" ไอ้รันก็พูดดูสองคนนั้นตกใจกับสภาพของผมมาก แต่ผมไม่อยากพูดไรมากผมเลยบอกมันไปว่าไม่มีไรหรอก แค่ผมมีเรื่องกับไอ้แซ็กนิดหน่อย ขอนอนด้วยไประยะนึงนะ
"เฮ้อ เอออมาดิ ๆเด๋วนะกูจัดเตียงก่อน" ไอ้คิมพูด "ไอ้รันเอาเตียงมาชนกันเร็วจะได้นอนได้3 คนสบายๆ " ไอ้คิมพูดแล้วก็ไปจัดเตียงกับไอ้รัน ทิ้งให้ผมนั่งทำอารมแป๊ปนึง เพราะผมกำลังรอดพ้นผ่านเหตุการณ์วินาศมาหยกๆๆ คืนนั้นผมก็นอนที่ห้องนั้น ผมนอนไม่ค่อยหลับนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและคำที่ไอ้แซ็กมันพูด
"พรุ่งนี้จะเป็นยังไงว่ะ จะเจอหน้ามันแบบเดิมได้หรือเปล่า" ผมคิดในใจเพราะเหตุการณ์วันนี้ผมรู้สึกเกลียดขี้หน้ามันมากเลย นึกทีไรแล้วผมก็โมโหทุกวัน จนถึงวันนี้ผมยังโมโหอยู่เลย แล้วผมก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ผมไม่ได้หลับเต็มอิ่มหละ ตอนเช้าผมก็ต้องเดินกลับเข้าไปห้องอีก ผมไม่อยากเข้าไปเลยแต่ทำไงหละ ของทุกอย่างอยู่ในนั้นนิ ผมก็เปิดประตูแล้วมองเข้าไป อืมมมมมมมมม ดูท่าจะหลับอยู๋แฮะเจ๋ง ค่อยยังชั่ว รีบไปเอาของแล้วรีบออกมาดีกว่า ผมก็เดินเข้าไปเอาของในห้องโดยไม่ได้หันไปมองทางฟังที่
ไอ้แซ็กมันนอนเท่าไหร่นักเพราะผมไม่อยากจะมอง (เหม็นขี้หน้ามัน)
"มาเอาของเหรอ" เสียงนี้ทำเอาผมตกใจขันใส่พวกแปรงสีฟัน สบุ่รวงลงกะพื้นเลย
"อะ อืม มาเอาของนะเด๋วจะไปกินข้าวแล้ว" ผมพูดแล้วก็ก้มเก็บของต่างๆ ในใจคิดที่จะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
"เหรออืมม ฝากบอกซิสเตอร์ว่าวันนี้ เราไม่เข้าเรียนนะ" มันก็พูดต่อ คำพูดนี้ทำให้ผมหยุดนิดนึง ทำไมมันไม่เข้าเรียนหละ เป็นไรไปว่ะรึว่าไข้จับไข่แดกเอา
"อืมได้สิ" ผมก็ตอบมัน เหมือนกับว่าผมพูดปัดรำคาญ ทั้งๆๆที่ความจิงผมอยากรู้ว่ามันเป็นอะไรไปหรือเปล่า
"............จะไม่ถามเหรอว่าทำไมหยุดเรียน" มันก็พูดต่อ
"ไม่หรอก อยากบอกก็บอก ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก" ผมก็ตอบมันเสียงเรียบๆแบบโกรธมึงอยู่นะเว้ยอย่ามาทำพูดดีไอ้หอก
"..เหรออืม..ช่างมันเหอะ..วันนี้ตั้งใจเรียนหละ" มันก็พูดต่อ คำพูดนี้มันทำร้ายจิตใจผมมากเลย เมื่อคืนมันจะทำอะไรผมอยู่แต่วันนี้ดูมันพูดี๊พูดดีเหลือเกิน ผมก็อดหวั่นไหวไม่ได้เหมือนกันนะ แต่ก็ต้องทำใจแข็ง
"เอออ ขอบใจ"ผมก็ตอบมันแล้วก็เดินออกไป
"วันนี้แซ็กไม่เรียนเหรอเป็นอะไรไปหรือเปล่านัท" ครีมพูดขณะกินข้าวกลางวันกันอยู่
"นั่นดินัท หมู่นี้เราสังเกตุนะว่าแซ็กเค้ามาเรียนทุกวัน ทุกคาบเลยไม่เห็นขาดแล้วอยู่ดีๆๆวันนี้ทำไมหยุดหละไม่สบายหรือเปล่า ถ้าไม่สบายจะได้บอกซิสเตอร์เผื่อจะเป็นไข้หวัดร้ายแรง" ไนท์พูด ยัยทวดนี่พูดต่อยหอยเหมือนเดิม ผมเคยนั่งมองหน้าเธอแล้วหาว่า ขี้แมงวันมันเกาะอยู่ตรงไหนว่ะทำไมแม่งพูดมากอย่างงี้ แต่ก็หนุกดีนะมีคน
พูดมากๆๆจะได้ไม่เหงา แต่บางทีคุณเธอก็พูดมากไป
"เอ่อนี่ วันนี้มีผุ้หญิงห้อง 3 มาสารภาพรักกับไอ้แมนหละ"ไนท์บอก แมนก็เพื่อนห้องเดียวกับผมนั้นหละ
"เหรอ โอ้โหเจ๋งเหมือนกันนี่ว่าแล้วผู้หญิงเป็นไงน่ารักมะ" ไอ้คิมพูดปากแม่งยังเคี้ยวขนมปังอยู่เลย
"อืมก็ใช่ได้นะ ชื่อ ซีอิ้วอะ หน้าตาน่ารักดี" ไนท์ก็พูดต่อ
"อะไรนะ ชื่อ ซีอิ๊วเหรอ เด๋วนี้แม่งชื่อแปลกๆๆกันเยอะหว่ะ" ไอ้รันก็พูดมั่ง
"นั้นดิ ฝากบอก น้องซีอิ๊วด้วยนะว่า ถ้าพี่แมนไม่สน พี่ จิ๊กโฉ่ ขอเสียบแทน" ครีมพูด คุณป้านี้ห่าวน่าดูแฮะ แต่ก็ทำให้พวกวผมหัวเราะกันได้
"พูดถึงก็นึกได้" ผมบอก "มีเรื่องนึงเราเคยได้ยิน คนในจังหวัดอุบลเค้าพูดกับลูกตัวเองอะ ตอนเราไปงานศพเพื่อนแม่"
"เหรอเรื่องอะไรหละ" ครีมถาม
"ก็นะ คือว่ามันที่สองของการสวดนะ อาหารตอนเช้าวันนี้เค้าก็ทำอาหารอีสานอะนะ แล้วคนทำเค้าก็มีลูกอยู่คนนึง แล้วก่อนที่จะกินข้าวได้อ่ะ ก็ต้องให้พระฉันให้เสร็จก่อน แต่ลูกเค้าหิวอะตัวลูกก็เลยไปบอกแม่ว่า "แม่ ๆ หนูหิวข้าว" ตัวแม่ก็บอกว่า "เด๋วก่อนติ๊หละลูกเอ้ย ให้พระฉันก่อน แล้วเอ็งค่อยกิน" สักพักลูกก็บอกอีก "แม่ ข่อยหิวข้าวหลายๆๆ" แม่ก็บอกว่า "เดี๋ยวสิลูก พระท่านจะฉันแล้ว รออีกสักแป๊ปก็ได้กินแล้ว อดทนหน่อย" ครั้งที่สาม "แม่หนูหิวข้าวสิตายห่าอยู่แล้ว" แม่หงุดหงิดเลยตะคอกใส่ว่า "ไอ้เหี้ยนี่ กูบอกว่าให้พระสะแตกก่อน แล้วมึงค่อยฉัน เว้าบ่ฮู้เรื่องบักห่านี่"
ผมพูดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
"5 5 5 5 "เสียงหัวเราะของไอ้รัน คิม ไนท์ และครีมดังลั่นโรงอาหารเลยแตก็นะน่าหัวเราะอยู่หรอกคิดดูสิคับ เค้าพูดด้วยภาษาลาวอะฟังแล้วจะตลกแค่ไหน
" 5 5 5 ให้พระสะแตกก่อน แล้วมึงค่อยฉัน 5 5 5 " ไอ้คิมพูดแล้วหัวเราะไปด้วย
"55555 แล้วคนที่ได้ยินเค้าไม่ตลกเหรอว่ะไอ้นัท" ไอ้รันถาม
"นั่นสินัท ฟังแล้วถ้าเป็นเราหัวเราะดังลั่นตอนนั้นเลยหละ" ครีมบอก
"ก็หัวเราะกันสิเรายังหัวเราะเลย ตอนนั้นเป็นอะไรที่ตลกมากเลยอะ" ผมพูดแล้วก็หัวเราะผมยังอดหัวเราะไม่ได้เลย
"โหหหห แม่นัทเป็นคนแถบภาคอีกสานเหรอ" ไนท์ถาม
"อือ แม่เราเกิดที่อุบลอะนะ แต่ไม่เหมือนคนลาวนะเฟ้ย เหมือนคนไทยสวยๆๆนี่หละ" ผมก็บอกต่อ" ไม่งั้นลูกจะหน้าตาแบบนี้เหรอไง" ผมก็พูดทำท่ากวนตีนๆ
สนุกแบบนี้ทำให้ผมลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนไปได้สนิทเลย อย่างน้อยก็ให้ผมได้พักสมองมั่งหละละผมคิดเรื่องนี้มาทั้งคืนแล้ว คอ่ยยังช่วยหน่อยย ......เฮ้ออออ

ผ่านไปประมาณอาทิตย์กว่าๆๆ ผมไม่ได้กลับไปห้องของตัวเองเลยผมขนของใช้ที่จำเป็นทุกอย่างมาห้องของไอ้รันกับไอ้คิมเพราะตอนนี้ผมไม่อยากเจอหน้ามัน แต่อาทิตย์ที่ผ่านๆๆ มาผมก็ไม่ได้เห็นไอ้นั่นมันมาเรียนเลยซักวัน แต่ผมก็ไม่สนใจหรอก ผมคิดว่าผมจะไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว มันจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่างมัน
"นาย นันทกานต์ มาพบครูหน่อย" เสียงซิสเตอร์สาวิณีเรียกผม
"ครับ" ผมตอบแล้วก็เดินตามไปห้องพักครู
"เธอรู้มั๊ยว่านาย ณัชฌานนท์ หายไปไหนตั้งอาทิตย์กว่าๆ ไม่ยอมมาเข้าห้องเรียน เดี๋ยวก็หมดสิทธิ์สอบหรอก" ซิสเตอร์สาวิณีพูดกับผม
"ไม่ทราบสิคับ ผมจะไปรู้ได้ไงว่าเค้าอยู่ที่ไหน อาจารย์ก็ลองให้คนตามหาดูสิคับ นี่โรงเรียนมัธยมนะครับ ไม่ใช่มหาลัยซะหน่อย ห้ามออกก่อนเลิกเรียนนะเค้าคงไปไหนไม่ได้หรอก ก็อยู่ในบริเวณนี้หละครับ" ผมก็ตอบน้ำเสียงเรียบ ๆ คับผม ณัชฌานนท์ ก้ไอ้แซ็กนั้นหละ หน้าก็ออกฝรั่งชื่อดันไทยซะไม่มีสงสัยจริงแต่ก็ไม่อยากรู้แล้วตอนนี้
"เธอนั่งคู่กับเค้านิ และก็อยู่หอห้องเดียวกับเค้าด้วยเธอน่าจะรู้ดีกว่าใครๆๆนะ" ซิสเตอร์ยังคงพูดต่อ
"แต่ผมไม่ทราบจริงๆๆครับ" ผมก็พูดน้ำเสียงเรียบๆแต่ ตอนนี้ผมไม่อยากจะทำอะไรให้มันหรอก
"นาย นันทกานต์ครูขอหละช่วยครูหน่อยสิ ครูเหนื่อยกับนาย ณัชฌานนท์ นี่มานานแล้วนะ ครูชักจะเริ่มท้อแล้วนะเนี่ย ทำไมปัญหามันมาตกที่ครูเยอะนักนะ เพิ่งเริ่มสอนมาได้ไม่เท่าไหร่เอง" เสียงซิสเตอร์พูดแล้วก็เอามือกุมหน้าผาก ตอนนั้นผมมองแล้วก็สงสารครูจังเลยแฮะ
"ทำไมครูต้องไปใส่ใจกับนายคนนี้มากนักหละคับ นี่โรงเรียนเอกชนนะคัยไม่เรียนก็ช่างสิ อยากโง่ก็ปล่อยเค้าไป" ผมก็พูดต่อไป
"...........เค้าเป็นเด็กมีปัญหา พ่อแม่แยกทางกัน พ่อเค้าก็เอาแต่ทำงานไม่สนใจลูกตัวเอง ไอ้ตัวลูกเองก็เลยใจแตกกลายเป็นเด็กมีปัญหา เป็นอันธพาลไล่ตีไปทั่ว กินเหล้าเมายา ครูเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้" ครูเค้าก็พูดต่อ
"ถ้าครูสงสารแล้วทำให้ครูเป็นทุกข์แบบนี้ ครูปล่อยๆๆเค้าไปเถอะครับ" ผมก็พูดต่อตอนนี้ผมไม่มีอารมมานั่งสงสารมันหรอก ผมนึกถึงสิ่งที่มันทำกับผมแล้วผมยังแค้นไม่หายเลย
"เธอก็ช่วยเค้าหน่อยสิ ถ้าเธอเป็นเค้าเธอจะทำอย่างไรหละเหมือนกับอยู่ตัวคนเดียวในโลกเนี่ย ไม่มีคนที่ให้รักสักคน พ่อก็ไม่ค่อยอยู่ด้วยไม่ค่อยสนิทกัน แม่ก็......มาเสียไปอีก เป็นเธอเธอจะรับไหวมั๊ย" ครูเค้าถามผม
"แม่....แม่แซ็กเสียแล้วเหรอคับ" ผมก็ถามครูผมก็ตกใจเล็กน้อยเหมือนกัน
"ใช่ สักประมาณสองปีแล้วมั้ง ครูก็ไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก ตอนครูคุยกับคุณพ่อเค้า ครูได้คุยประมาณ30 นาทีเพราะเค้ามีประชุม" ครูพูดท่าทางเหนื่อยใจเหลือเกิน
"เอาหละไปเถอะ กลับไปเรียนได้แล้วหละ" ครูพูดแล้วก็พยักมือให้ผมออกไปได้แล้ว
"ขอบคุณครับ" ผมก็ขอบคุณแล้วก็เดินออกไป ระหว่างเดินไปห้องผมก็คิดไปเรื่อยๆว่า ถ้าเป็นผมเหรอ ถ้าเป็นผมผมจะเป็นอย่างไรนะ นั่นสิผมจะเป็นอย่างไร ใครจะช่วยผมได้มั่งหละ แต่ว่า.......... ผมก็นึกถึงเรื่องเมื่อครั้งล่าสุดที่มันทำแล้วผมก็คิดต่อว่า เนี่ยหละนะ แม่งนิสัยเลยเหี้ยอย่างนี้ ผมก็คิดแล้วก็เดินกลับไปเรียนต่อ โดยไม่ลืมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เพื่อนในกลุ่มได้ฟังกันทั่วหน้า......................สาธุ

หลังจากผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมก็จะเดินไปห้องไอ้รันกับคิม แล้วผมก็เดินผ่านห้องของตัวเองผมก็หยุดนิดนึง แล้วก็คิดว่า มันกลับมาหรือยัง หรือมันไปตายที่ไหนแล้ว หรือขึ้นอืดในห้องแล้ววะ ผมอยากจะเดินผ่านไปแต่ว่า... .ผมก็ยังเป็นห่วงมัน ว่ามันจะเป็นอะไรหรือเปล่า "เอาก็เอาว่ะ" ผมพูดแล้วก็เปิดประตูห้องผมเข้าไปดู ว่าไอ้นั้นตายเรียบร้อยแล้วใช่มั๊ย ผมจะได้เรียกคนมาช่วยแบกศพ
"อึ๋ย....เย็นจังหว่ะ แม่งเปิดแอร์เบอร์แรงจัง" ผมพูดเพราะตอนนั้นผมเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆด้วย และแอร์มันก็โคดหนาวเลย ผมพูดแล้วก็ลูบแขนไปด้วยกวาดตามองไปรอบๆๆห้อง
"อืมมมมมมมมมมม ห้องสะอาดจังหว่ะไม่น่าเชื่อ มีคัยมาดูแลให้เหรอเนี่ย
" ผมพูดเพราะดูข้าวของทุกอย่างถูกจัดเป็นระเบียงแม้กระทั้งข้าวของของผมด้วย
"แล้วไอ้นั่นหละ" ผมพูดแล้วก็มอง
ไปยังเตียงขอไอ้นั่น เห็นมันคลุมโปงอยู่ สงสัยคงหนาวมั้ง แล้วทำไมเปิดแอร์เบอร์แรงจัง สงสัยคงอยากตายเย็นๆๆ ผมพูดแล้วก็เดินไปใกล้ๆๆเตียง
"เอ้ยนายๆ ๆ " ผมพูด
".........."ไม่มีเสียงตอบ
"แซ็ก ๆ ๆ ได้ยินที่พูดมั๊ย" ผมพูดอีกรอบ แต่ไม่มีอะไรปรากฏว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่ในห้องนี้ ผมก็เลยของไปเปิดผ้าห่มดู เพราะอยากรู้ว่าข้างในเป็นยังไง ตายยัง ผมก็กลัวนะแต่ผมก็ไม่ลืมแง้มประตูไว้หรอก กันไว้ดีกว่าแก้ ผมก็เปิดผ้าห่มออก ผมเห็นมันนอนหลับอยู่
"ท่านอนเหมือนคนตายเลยหว่ะ" ผมพูดเพราะดูมันนอนสิ นอนหงายเอามือไว้ข้างๆๆตัว ตรงๆๆอีก ยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่
ผมก็ก้มหน้าลงไปดูมันใกล้ๆๆ อืมมมมใบหน้ายังมีสีชมพู แสดงวายังไม่ตายหรอก แต่... ใบหน้าตอนหลับนี่ดูดีจังเลย ดูหยั่งกะเด็กแนะ ถ้านิสัยดีๆนะ ผมว่าแม่งต้องเป็นคนที่ผู้หญิงหมายปองอันดับหนึ่งแน่ๆ ผมคิดแล้วก็มองหน้ามัน เพราะผมอดมองไม่ได้ ผมก้มหน้าไปใกล้ๆ ดูสิว่ามันยังหายใจแน่ๆใช่เปล่า "อืมมมยังหายใจ" ผมพูดแล้วก็เอามือแตะหน้าผาก
"ตัวร้อนนิดๆๆๆ กินยาก็หาย" ผมพูดต่อ แล้วก็กำลังจะลุกออกไปจากห้อง เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปรายงานซิสเตอร์ว่าไอ้นี้ยังอยู่ดีมีสุข
"......อืมมมมมมมม" อ๊ะผมได้ยินเสียงนี้ ตกใจอีกและเสียงไอ้นั่นนี่หว่าตื่นแล้วเหรอว่ะ ผมก็ลองหันไปดู
"เฮ้อ ก็แค่กระดิกตัวเท่านั้น" ผมพูดแล้วก็โล่งอก และก็อดไม่ได้ที่ต้องมองมันต่อ แม่งคนเหี้ยไร หล่อลากเลือดจิงๆเลยให้ตายเหอะ ถ้าผมมีหน้าตาแบบนี้มั้งก็ดีสินะ แต่หน้าตาผมก็ไม่ถือว่าเป็นรองใครหรอก ดูดีๆๆแล้วผมหน้าตาดีกว่าไอ้พวก รันกับคิมซะอีก เพียงแต่ผมไม่ได้ไปดูแลอะไรมากมาย ก็แค่ล้างหน้าด้วยโฟม แค่เนี้ยไม่มีบำรุงผมก็ไม่ได้ได้เจลอะไร เพราะขี้เกียจเหนียวก็เหนียว
"ถ้านายนิสัยดีกว่านี้นะ นายจะเป็นคนที่เพอเฟ๊คสุดๆๆเลย รู้มั๊ยแซ็ก" ผมเผลอพูดออกไปตอนมองหน้ามัน แล้วก็จะเดินออกไปจากห้อง
"น...นัท..นัทเหรอ" เสียงไอ้แซ้กนี่ เห้ยยยยยแม่งตื่นแล้วเหรอว่ะ ตูคิดว่าตูพูดเสียงเบานะเนี่ย แล้วมันจะได้ยินมั๊ยเนี่ย
"อะ เอ่อ อืม ใช่เราเอง" ผมก็พูดเสียงตะกุกตะกัก กำลังมองประตูทางออก
"กลับมาแล้วเหรอ ดีใจจัง" มันพูดแล้วก็เอามือจับหัวตัวเองเหมือนปวดหัว
"ไม่ได้กลับหรอก แค่มาดูนายนะ เห็นไม่ไปเรียนตั้งอาทิตย์กว่าๆ แล้วเด๋วจะหมดสิดสอบนะ" ผมก็พูด
"หึ..เหรอ..เป็นห่วงเหรอ ขอบคุณมากเลยนะ"มันก็ยังพูดต่อ
"ไม่ได้เป็นห่วงไรนิ แค่อาจารย์สั่งมานะ เด๋วพรุ่งนี้ต้องไปรายงานด้วย" ผมก็พุดน้ำเสียงเรียบ ๆๆ
".......เหรอ โทดทีนึกว่าเป็นห่วงแล้วมาดู แต่ยังไงก็ขอบคุณนะที่ยังแวะมาดู ไม่สบายนิดหน่อยนะ อีกไม่กี่วันเข้าเรียนได้ไม่ต้องเรียก ครูพยาบาลมานะ เราไม่เป็นไรหรอก" มันก็พูดต่อแล้วก็ทำท่าจะนอน
"................อืมมมม ได้สิ ได้อยู่แล้วหละ พักให้เยอะๆๆละกันนะ ไปหละ" ผมพูดแล้วจะก้าวออกไปแล้วเชียวนะ
"นัท" เสียงไอ้แซ็ก
"อะไร" ผมตอบ
"...เรื่อง....ครั้งนั้นเราขอโทดจิงๆ นะ เราไม่ได้ตั้งใจจิงๆเพียงแต่เราเมาแล้ว ... แล้วเราก็...หึงนะ น้อยใจด้วย แต่ที่เราพูดเราพูดจิงๆนะนัท" มันยังคงพูดต่อ
"...........เราไม่อยากพูดเรื่องนั้น" ผมพูดแล้วก็จะก้าวออกไปคราวนี้ครึ่งตัวแล้วนะ
"ให้อภัยได้มั๊ย" มันยังคงพูดต่อ
"..................." ผมไม่ได้ตอบ
"ไม่ได้เหรอ ไม่ได้จิงๆเหรอนัท นั่นดิคงมากเกินไปใช่ป่ะ คัยจะไปให้อภัยได้หละ ทำกันแบบนั้นมันมากเกินไปแล้วนิเนอะ......... บ้าชะมัด (อันนี้เสียงเบาลงหน่อยแต่ผมได้ยินนะ(เฟ้ย)" มันพูด
"..................." ผมก็ยังคงนิ่งเงียบ
"หายดีเมื่อไหร่ กลับไปเรียนนะ เรายังเก็บชีทไว้ให้อยู่ เด๋วจะเรียนตามไม่ทันนะ" ผมพูดเปลี่ยนเรื่อง
"อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องดิ" มันพูดต่อ
"ก้บอกแล้วไงว่าไม่อยากพูดถึง ไม่เข้าใจเหรอ" ตอนนี้ผมชักอารมใส่มันแล้ว
"..............." คราวนี้มันเงียบมั่ง
"......เฮ้ออออ ช่างมันเหอะ เราไม่ได้โกดอะไรมากมาย ไม่ต้องคิดมากว่าเราจะเอาไปฟ้องหรอกนะ" ผมก็อดพูดไม่ได้เมื่อเห็นหน้ามัน ก้อ ก้อมันทำหน้าตาน่าสงสารนิคับ ผมก็ใจอ่อนจิ ทำมะ คัยจะทำมะ ฮึ ฮึ ฮึแล้วก็ฮึ
"ไอ้ฟ้องนะไม่กลัวหรอก แต่เรากลัวนาย นายบอกว่าเกลียดเราไม่ใช่เหรอ" มันยังพูดอยู่
"เออ ใช่จะทำไม" ผมก็ตอบมัน
"............อย่าเกลียดเราได้มั๊ย" มันเริ่มพูดต่อนอนหันข้างไปทางผนังห้อง ผมฟังแล้วก็รู้สึกแปลกๆๆๆ แล้วผมคิดไงไม่รู้ปิดประตูแล้วก็มานั่งที่เตียงผม อาจจะเป็นเพราะผมฟังเรื่องราวมาจากซิสเตอร์แล้ว ยิ่งมันพูดแบบนี้ เลยทำให้ผมไม่กล้าที่จะเดินออกไปเฉยๆๆๆ ทำไมนะ..................................

.
[ อ่านตอนถัดไป (ตอนที่ 7) ]

[Home]