"ขอบคุณจิง ๆ (Thanks a lot)"

โดย นัท

2

หลังจากเดินออกมาจากตึกแล้วนะ ผมก็เพิ่งจาเห็นบรรยากาศของโรงเรียนแห่งนี้เป็นครั้งแรก (เพราะตอนที่เข้า รีบหูหลับตับไหม) ต้นไม้ยังไม่ค่อยจะสูงเลยแฮะ ต้นเตี้ยๆเองอะ ถ้าเกิดมีแดดออกมากๆ พวกเราคงจะดำแน่เลยแฮะ แต่ก็ยังมีต้นไม้ใหญ่อยุ่นะไม่ใช่ว่าจาไม่มีเลย
"เอ่อ... นี่รัน คิม นายอยู่หอกันด้วยใช่มั๊ย?" ผมถามเจ้าสองคนนั้นขณะเดินดูบรรยากาศรอบๆๆตึก
"อืมสิว่ะ คัยจาไปเช้าเย็นกลับว่ะบ้านไม่ได้อยู่ใกล้ๆๆนะเว้ย" แน่นอนไอ้คนพูดจาแบบนี้ต้องเป็นไอ้นรกคิมแน่ไม่ใช่ใครหรอก
"อืมเราก็อยู่ ตอนเราย้ายเข้าไปนี่เรายังไม่เห็นรูมเมทของเราเลยนะเนี่ย พูดแล้วตื่นเต้นจังเลย" รันพูด
"หาาาาาาาาาา ห้องนึงอยู่กันสองคนเหรอ?" ผมถามด้วยอาการตกใจสุดๆ ๆ ๆ ผมคิดว่าผมจาได้นอนคนเดียวซะอีกเพราะผมชอบ
นอนเดียวมากกว่าคนกะคนอื่นและที่สำคัญไม่รู้จักด้วยหง่ะ
"เอ่อใช่ เด๋วเราต้องโทรไปถามเบอร์ห้องพ่อก่อนนะ ตอนเรามาเรารีบซะจนไม่รู้ว่าอารัยเป็นอารัยแล้ว"
ผมนึกได้พอดีเลยพูดไว้เผื่อมองหาโทรศัพท์อะ พ่อก็จาให้ผมไว้ใช้อะนะแต่ผมไม่เอาหรอกไม่รู้จามีคัยโทรมาหาขี้เกียจดูแล
"เอานี้เอาของเราไปใช้เลย" คิมยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ ขอไรก็ไม่รู้ ผมก็ไม่ค่อยรุ้เรื่องไรมากอะ
"โอ๊ะคิมคุงใจดีจังเลย ซอรี่ แซ๊งกิ้ว ยักคิ้ว หลิ่วตา" ผมขอบคุณเค้าด้วยอาการดีใจสุด ๆ เพราะผมมองไม่เห็นไอ้ตู้โทรศัพท์แถวนี้เลย
"โหล พ่อเหรอ พ่อนี่นัทนะ ห้องในหอห้องเบอร์ไรอะพ่อ ห๊ะ ไรนะ 334 เหรอ อืมๆๆโอเคคับ แค่นี้นะพ่อมือถือเพื่อนอะ โทรนานเด๋วโดนมันปล้ำ" ผมพูดพลางมองไปยังไอ้คิม
"ไม่หรอกน่า ถ้าไม่ยอม" ไอ้คิมตอบยื่นหน้ามาใกล้ๆๆโทรศัพท์ ไอ้นี่กวนตีนเหมือนกันหว่ะ ผมนึก
พอวางเสร็จผมก็ถามสองคนนั้นเลยว่าอยู่หอไหนห้องไหนกันอะ ที่นี่แบ่งเป็น 2 ฝั่ง หอหญิงกะหอชาย อยู่คนละฟากโรงเรียนเลย แต่ละฟากก็มีหออยู่ 3 หลังหลังหละ4ชั้นด้วยกัน รูปทรงใช้ได้กระเบื้องปูด้วยหินอ่อน ห้องน้ำสุขภัณฑ์ เหมาะใช้งาน ดาวน์น้อย ผ่อนนาน สนใจมั๊ยคับคุณ อิอิ ก็ธรรมดาหละคับแต่ดูดีหน่อยอะนะ
"เราก็หอ 3 เหมือนกันหละ 333 ข้างๆกันเลย รูมเมทก็ธรรมดาว่ะอยากเปลี่ยนมาอยู่กะเพื่อนในกล่มมากกว่าคัยจะมาอยู่กะเราเปล่าว่ะจาได้ทำเรื่องเลย"
ไอ้คิมพูดพลางมองมาทางผมกับรัน
"เรา ก็หอ3 แต่ 312 อะนะไม่ค่อยชอบเลยมันอยู่ชั้นล่างอะ ยังไม่เจอรูมเมทด้วย แต่อยากอยู่ชั้นบนมากกว่า เราอยุ่ด้วยดิคิม"
ไอ้รันพูดดูสีหน้าแล้วคงอยากจิงๆๆอะ ส่วนผมก็ห้องนี่หละนะไม่เปลี่ยนหรอกให้ไอ้รันย้ายขึ้นมาดีกว่าจาได้อยู่ใกล้ๆๆกันเข้าไว้ อบอุ่นๆๆๆ
"เออ เอาดิว่ะ เด๋วไปทำเรื่องขอย้ายเลยนะเว้ยส่วนไอ้รูมเมทเด๋วกูจัดการเอง" ไอ้คิมพูด
เดี๋วนี้สรรพนามแม่งไปยังยุคพ่อขุนรามแล้วแฮะ ไอ้ห่านี่แม่งปรับตัวเร็วจิงๆๆ ผมหละอิจฉานิสัยนี้ของมันมากเลย

พอเดินไปถึงตึกไอ้คิมกับรันขอตัวไปทำเรื่องย้ายก่อน ผมก็เลยเดินขึ้นตึกไปยังชั้น 3 คนเดียว อู้หู ตึกใหม่น่าอยู่แฮะ ติดแอร์ด้วยนะ(ก็แหมโรงเรียนเอกชน)
"334 334" พูดไปพลางกวาดลูกกะตาหาไป "อ๊ะเจอแล้วนี่เอง อืมมมม วิวดีนะเนี่ย พ่อเข้าใจหาให้ หรือว่าเค้าจัดให้หว่า ผมพูดแล้วก็เอากุญแจมาไขห้องเปิด
เข้าไป
"เอ้ยยยย!!! ไรกันว่ะเนี่ย" ผมพูดด้วยอาการตกใจ ข้าวของทุกอย่างไอ้พ่อตัวดี ว่างระเนระนาดไปทั่วห้องเลยโหตายและบ้าจังแฮะ ผมนึกแล้วพอดีก็นึกออกแล้วรูมเมทตูหละ เห็นแบบนี้มันจะแดกตูมั๊ยเนี่ย ทำไงดีๆๆเก็บของก่อนถ้ามันมาแล้วขอโทษหละกัน ผมนึกแล้วก็เดินเข้าไปเพื่อที่จะเก็บของให้เข้าที่เรียบร้อย
"หงะ" พอผมเดินผ่านประตูมองเข้าไปอีกฝากก็ต้องผงะ ข้าวของของไอ้รูมเมทแม่งก็ไม่แพ้ผมเลยสงสัยมันเห็นผมทำแบบนี้มันกลัวน้อยหน้ามั้งมันเลยทำมั่ง
"ไรว่ะ ไอ้รูมเมทนี่เป็นคนแบบไหนว่ะข้าวของมาแล้วไม่ยอมเก็บให้เรียบร้อย ดูก็รู้ว่าขนมานานแล้วก็ตู้อะไรก็ว่างเรียบร้อยนะแต่พวก เครื่องใช้จุกจิกนี่สิแม่ง
ว่างเกลื่อนไม่แพ้กันเลย ผมก็เก็บๆๆของผมไปเรื่อยๆๆนะเพราะอยากให้เสร็จเร็วๆๆจาไปอาบน้ำแล้วร้อนอะ
"อ๊ะ โง่จังหวะกู" แอร์ก็มีนิหว่าเปิดสิเว้ย ปิดทำป๊ะไร
อืมค่อยยังเลว (ชั่วไม่เอาอะนะไม่เพราะ.. ยังกะเลวมันเพราะยังงั้นหละ) ผมก็จัดของอยู่สัก 2 ชั่วโมงมั้ง พอมองออกไปข้างนอกก็เห็นตะวันมุดลงพื้นแล้ว
"หิวข้าวจัง" ผมพูดขณะเอามือลูบท้อง จัดของมาตั้ง 2 ชมใช้พลังงานไปเยอะอะ ไหนจะยังคุยกับไอ้รันกับคิมตอนบ่ายอีกหิวแล้ววววว
"นัท ๆ ๆ อยู่มั๊ย นัท ๆ นัท จ๋า นัท จ๊ะ นัท จู๋ นัท จี๋" ไอ้เวรตะไลคิม ผมก็เปิดประตูออกไป เห็นไอ้รันกับคิมยืนอยู่ชุดธรรมดาคงเปลี่ยนชุดกันแล้ว ผมยังไม่ได้เปลี่ยนเลย
"หิว หว่ะไปสะแตกแดกห่ากันเหอะ" ไอ้คิมพูดขณะยื่นหน้าเข้ามาในห้องผม
"เออไปสิ เด๋วของกูเปลี่ยนชุดก่อนนะ" มันเริ่มพ่อขุนผมก็เลยตามมั่ง อิอิ ก็จะได้ดูใกล้ชิดสนิทสนมกันไง
"เข้ามาก่อนดิ"
สองคนนั้นก็เดินเข้ามามองซ้ายที ขวาสองที เพราะผมกำลังเปลี่ยนชุดอยู่
"ห้องมึงนี่สุดยอดโสโครกเลยว่ะ มึงอยู่แบบนี้ที่บ้านเหรอว่ะ"ไอ้รันพูด ไอ้นี่ก็เอาด้วยแฮะแม่งไรกันว่ะรู้จักกันไม่ถึงวันเอาถึงขนานนี้แล้ว ช่างรวดเร็วทันใจดีเหลือเกิน
"บ้านน้องเมียมึงสิ บ้านกูสะอาดเว้ยกูเพิ่งมาถึงนี่หละ กูเพิ่งจัดของกูไปเอง แต่ไอ้รูมเมทนี้กูก็ไม่รู้นะเดี๋วมันมามันคงจาจัดเองมั้ง กูไม่อยากไปยุ่งหวะเด๋วโดนตะปบ" ผมพูด
เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก็เลยปิดแอร์ ล๊อคห้องออกไปหาของกินกัน ถึงจาอยู่รอบนอกเมืองแต่เด็กส่วนใหญ่ก็จามีรถยนต์ขับกัน แน่นอนกลุ่มผมก็ต้องมี ไอ้รัน ไงรถสวยซะด้วย
"โหไอ้รัน รถมึงยอดไปเลยหว่ะ"ไอ้คิมพูด
"อืมดิ กูขอพ่อตั้งนานกว่าจะได้ ก็ได้มาจากการสอบเข้าที่นี่นั้นหละ" ไอ้รันพูดยืดน่าดูเลย พวกผมก็ออกไปหาของกินใกล้ๆๆนี่หละวันแรกๆๆผมไม่อยากไปไหนไกล อยากกลับไปดูห้องให้เสร็จดีกว่า พอกลับมาถึง ผมก็เห็นไอ้รันเดินขึ้นมาพร้อมผมกับคิม
"อ้าวไอ้รัน มึงไม่ไปห้องมึงหละว่ะ"ผมถามมัน
"ห้องกูก็ห้อง333 ไงกูย้ายแล้วเว้ยขนของตอนที่มึงจัดนั่นหละ"ไอ้รันพูด
"เหรอๆๆดีว่ะจาได้อยู่ใกล้ๆๆกัน" ผมพูดขณะเดินมาถึงห้องพวกมัน
"แล้วเจอกันนะไอ้นัท" ไอ้รันกับคิมพูด "อืมแล้วเจอกันพรุ่งนี้" ผมพูดแล้วก็เดินมาที่ห้องของผมกำลังจะไขกุญแจ
"....................." เอ่อบิดได้ด้วย ไรว่ะผมว่าผมล๊อคห้องไว้แล้วนะ เกิดไรขึ้น หรือว่ารูมเมทคนนั้นกลับมาแล้วว่ะ กึ่ยยยยยทำไงดีหละไม่ได้ตั้งตัวเลยผมลืมไปซะสนิท แต่ยังไงก็ต้องเข้าไปอะนะไม่เข้าจานอนไหนละ
"....."ยื่นหน้าเข้าไปดู อืม..... แม่งเหมือนเดิมเลยแม่งทำเหี้ยไรอยู่หว่ะ ไม่เก็บของซะบ้างดูผมสิเก็บแล้วนะเนี่ยไรกันนะ ผมก็มองไปยังเตียงนอนของมัน "เห้ยยยยยยยยยยยยยย" ผมพูดเสียงดัง หน้าตาผมก็ตกใจสุด ๆ ยิ่งกว่าสุดๆๆๆ ไอ้ผมบลอนด์นั้นนี่หว่าทำไมมาอยู่ห้องเดียวกันได้ว่ะเนี่ย ผมนึกขณะอึ้งอยู่ หยั่งกะนิยายน้ำเน่าแนะ นอนหันข้างอยู่อะนะชุดนักเรียนด้วยสงสัยยังไม่ได้อาบน้ำ ผมก็มองมันอยู่นานพอดู เอาไงดีวะตูจะทักหรือจะไม่ทักดีหว่ะ ทำไงดีๆ ๆ ผมไม่รู้จาทำไงดีเหมือนกันอะ อึดอัดแฮะทักดูดีกว่า
"นี่ ๆ ๆ นาย ๆๆ " ผมพูดพลางเอามึงตบไหล่มัน มันก็พลิกตัวมาลืมตามองหน้าผม
"..........จี่............จี่......." เงียบกริบเหมือนละครที่คนสองคนมาเจอหน้ากันแล้วเงียบมองกันทั้งคู่
"คนจะนอนปลุกทำไม ไม่มีมารยาท" มันพูดขณะทำท่าจะนอนต่อ
อ๊ะ ๆ ไอ้ ไอ้ เหี้ย นี่ กูก็ไม่ได้อยากปลุกนักหรอกเว้ยแต่อยากตกลงอาไรให้แน่ก่อน
"ขอโทดคับแต่ผมอยากคุยอะไรกับนายหน่อยอะนะ เกี่ยวกับการต้องอยู่ในห้องนี้ด้วยกันไปอีกนานอะ" ผมพูดพลางถอยห่างออกมานิด
"คุย ต้องคุยไร ไม่เห็นมีไรต้องคุยเลย นายก็อยู่ส่วนนาน ฉันก้อยู่ส่วนฉันไม่ยุ่งไม่ก้าวก่ายกันแค่นั้นก็จบ และอีกอย่าง ไม่ชอบให้ใครมาปลุกตอนนอนเข้าใจมั๊ย" มันพูดพลางนอนต่อ
"ก็ได้คับ แต่ผมอยากบอกไรหน่อยนะ ก่อนอื่นผมไม่ชอบนอนเปิดไฟ สองผมไม่ชอบให้พาคนเข้ามาเยอะ ๆ สามต้องช่วยกันดูแลห้องด้วย สี่ เก็บข้าวของให้เรียบร้อยหน่อยได้มั๊ย มันดู โสโครกอะ" ผมพูดน้ำเสียงผมดูผมโมโหนิด ๆแล้วนะ
"อาไรว่ะ ไอ้นี่ บอกว่าคนจะนอนจะนอนนะ ฟังออกมั๊ย โง่นักเหรอไง" มันพูดขณะลุกขึ้นมานั่งดูหัวเสียจิงๆอะ มองมายังกะจะกินผมยังงั้นหละ แต่ผมก็ไม่กลัวหรอก มันจาทำไรผมไดหละ
"ก็ตกลงกันก่อนดิ เราพูดแค่เนี่ยเองนายจะอารมเสียทำไมห๊ะ พูดดีๆ ไม่เป็นเหรอไง" ผมพูดด้วยทาทีที่ดีสุดแล้วนะ ผมก็โกรธเป็นนะจะบอกให้ ผมอุตสาหะพูดดีแต่ดูปากมันสิแม่ง กวนจิงๆ
"เหรอ" มันพูดแล้วมองผมตั้งกะหัวจรดตีน
"เออรู้แล้ว ทีนี้นอนได้หรือยัง" มันถามผม
"อืมตามสบายคับ ผมปิดไฟนะ"ผมตอบมัน
"เอาดิไม่เป็นไร" อ๊ะพูดดีกับเค้าก็ได้นิกหว่าผมนึกขณะเปลี่ยนชุดให้สบายแล้วเดินไปปิดไฟแล้วก็เข้านอน
"นัทคับนัท นัทจ๋านัท นัทเอ่ย นัทลูกกกกเปิดประตูหนอยสิ" ผมสลึมสะลืมเดินไปเปิดประตู ไอ้คิมยิ้มหน้าบานอยู๋หน้าประตูห้อง
"มีไรเหรอคิม" ผมพูดน้ำเสียงบ่งบอกว่าผมง่วงนอนสุด ๆ
"เอ้าก็เช้าแล้วนะเนี่ย ตี5 ครึ่งแล้วตื่นได้แล้วเด๋วไปกินข้าวเช้ากัน" ไอ้คิมพูดขณะเดินมานั่งบนเตียงผม
"แล้วรันหละ"ผมถามเค้าขณะบิดขี้เกียจ "กำลังแต่งตัวอยู่" มันตอบพลางนอนลง "เหรออืมงั้นกูไปอาบน้ำก่อนนะ" ผมพูดแล้วก้เดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านข้างของชั้นแยกระหว่างห้องน้ำกับห้องอาบน้ำ
"อืมเด๋วกูรอเนี่ย"ไอ้คิมพูดแล้วก็นอน ผมอาบน้ำเสร้จแล้วก็เดินเข้าห้อง ไอ๋หย๋า เย็นฉิบหายก็เปิดแอร์นิผมเลยรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักเรียนสุดเทห์ "เสร็จกันหรือยังว่ะ เร็วเข้าเด๋วออกแล้วกลับมาไม่ทันนะ" เสียงไอ้รันนั้นเองมันแต่ตัวเสร็จแล้ว อุปกรณ์การเรียนพร้อมของไอ้คิมด้วยท่าจะล๊อคห้องแล้วมั้ง "อืมๆๆจะเสร็จแล้วรอแป๊ปว่ะ"ผมพูดพลางใส่เน็คไท
"อ้าวไอ้ผมบลอดน์นั่นนิมันอยู่ห้องเดียวกะมึงเหรอนัท"ไอ้รันพูดขณะมอง ทำให้ไอ้คิมที่นอนอยู่ลุกขึ้นมามองด้วย
"เออ แม่งกวนตีนว่ะนิสัยไม่ดีเลย" ผมกระซิบกะเพื่อนถึงนิสัยไอ้นั่น
"เหรอว่ะ กูก็ได้ข่าวมาว่าไอ้นี่มันนักเลงว่ะ มีเรื่องไปทั่วมึงระวังตัวเหอะอยู่ห้องเดียวกะมันเนี่ย กูว่าย้ายห้องดีกว่าวะไปอยู่อีกห้องดีกว่านะ" ไอ้คิมพูด "ไม่เป็นไรมันไม่ทำไรกู กูก็ไม่เป็นไรหรอก" ผมพูดพลางมองดูมันแล้วก็เดินไปหามันอีกที
"นี่ ๆนายเช้าแล้วนะตื่นเหอะ ไปกินข้าวด้วยกันมั๊ย"ผมถามมัน
"ไม่ ขอบคุณ"มันตอบไม่กระดุกกระดิกเลย ผมก็ไม่สนใจ ออกมาหาไรกินกะไอ้รันกับคิมดีกว่า

พอถึงห้องเรียน ผมก็เห็นมันนั่งอยู่แล้ว หน้าตาดูโทรมจังมันก็นอนเร็วนี่หว่ามันไปทำไรมาว่ะ ผมนึกขณะเดินไปนั่งโต๊ะ วันนี้จะมีการปรับที่นั่งใหม่ให้เลือก
กันตามใจชอบอีกที ไอ้รันกับคิมเลยย้ายมานั่งด้วยกันข้างหลังผม ผมก็นั่งกะไอ้บลอนด์ตามเดิม เพราะผมไม่รูจะย้ายไปไหนดี อยู่นี่ดีกว่า (ใกล้คนหน้าตาดี อิอิ ตั้ง 3 แนะ) วันนี้ก็ได้รับมอบหมายงานมาเลย แค่วันที่สองงานก็มีแล้ว ขอบคุณอาจารย์จิงๆๆ ทำกันสี่คนตามลำดับโต๊ะผมเลยได้ทำกับพวกรันและคิมดีใจจัง "เห้ยแล้วไอ้นั่นหละ" ไอ้คิมถามผมขณะเรามองดูไอ้นั่งกำลังนอนฟุบเหมือนเดิม
"ทำไงได้ก็ต้องทำงานร่วมกันอะนะ"
ผมพูดแล้วก็ทำท่าจะปลุกมันขึ้นมาเพราะต้องทำงาน
"นี่นายตื่นๆได้แล้วมีงานทำแล้วไม่ได้ยินเหรอ" ผมพูดแล้วก็สะกิดมัน
"................."หมายเลขของท่านยังไม่เปิดให้บริการกรุณากดหมายเลขที่ถูกต้องใหม่ด้วย
"เอาไงดีว่ะ"ไอ้รันพูด "
ปล่อยไปกอ่นเถอะว่ะยังมีเวลา เรามานังคิดไปเรื่อยๆๆก่อน
"ผมก็พูด แล้วเราสามคนก็นั่งคิดงานกันไปได้สัก 30 นาที
"เฮ้ย นัทปลุกไอ้นั่นขึ้นมาทำเถอะเดี๋ยววพวกเราทำเสร็จแล้วมันไม่รู้เรื่องเดี๋ยวอาจารย์จะว่า"ไอ้คิมพูดขณะมองไปที่มัน
"เออ" ผมพูดแล้วก็หันไปหามันอีกครั้ง
"นี่นายตื่นได้แล้ว จะได้เวลาเสนองานแล้วนะ" ผมพูด .... เฉย
"นี่เห้ย ไอ้ยินเปล่าบอกให้ตื่นมาทำงานไงว่ะ จะกินแรงเพื่อนหรือไง"
ผมชักจะมีน้ำโหแล้วนะ
"ไอ้เหี้ยนี้กูบอกให้ตื่นไงไอ้สัดจะมากไปแล้วนะคิดว่าตัวเองเป็นใครห๊ะถึงทำเป็นนอนได้ตลอดเวลาแบบเนี่ย ถ้าจะนอนก็ไปที่อื่นเลยไปคนเค้าจะเรียนกันแม่งมานอนอยู่ได้ ไอ้ห่ารกโลกว่ะ"
ผมพูดด้วยเสียงที่ดังนะผมยืนขึ้นด้วย คนหันมามองหมดเลย
"แล้วมึงจะยุ่งอาไรกับกูหละมึงก็ทำๆ ของมึงไปสิกูไม่ได้ไปทำเหี้ยไรให้สักหน่อย" มันพูดเงยหน้าขึ้นมานั่งหน้าตาเอาจิงนะ น่ากลัวแฮะผมคิด มองมาตาไม่กระพิบเลย แต่ถึงขนาดนี้แล้วนะผมก็ไม่ยอมหรอก
"ไม่ได้ไปทำไรเหรอ ก็จารย์เค้าให้งานมาทำสี่คนอะ แล้วมึงก็อยู่กลุ่มกูก็ช่วยกันทำสิว่ะ มานอนยังงี้จะได้ทำมั๊ย คิดไม่เป็นเหรอไง
"ผมพูดเงยหน้ามองมันแบบจะดูถูกมัน สมเพชมัน เพราะตอนนี้ผมเกลียดมันมากเลย คนอาไรทำอะไรก็ไม่ทำแล้วยังปากหมาอีก

และเหตุการณ์ก็ยิ่งไปกันใหญ่ มันลุกขึ้นมากระชากเสื้อผมเข้าไปใกล้มัน แรงมันเยอะมากเลยผมกระดิกไมได้เลย
เจ็บด้วยแม่งแรงควายที่ไหนว่ะเนี่ย
"จะมากไปแล้วนะไอ้สัดนี่ มึงคิดว่ามึงเป็นคัยห๊ะมาพูดแบบนี้กับกู ปากดีนักนะมึง" มันพูดด้วยน้ำเสียงโคดน่ากัวเลย ผมว่าผมได้แผลแน่นอนมันเกิดขึ้นเร็วมากจนไอ้คิมกับรัน นั่งงงอยู่เลย "เออกูปากดี แต่กูก็ไม่ได้ดีแต่ปากแบบมึงแล้วกันหละไอ้สัด" ผมพูดผมคิดแล้วว่าเป็นไงเป็นกันหว่ะ เพราะผมก็โมโหแบบสุดๆๆแล้ว จะมีไรมากอย่างมากถ้ามันกล้าผมก็แค่ตายนั้นหละ ก่อนตายขอด่าแม่งให้สะใจก่อนเหอะ

.
[ อ่านตอนถัดไป (ตอนที่ 3) ]

[Home]