"ขอบคุณจิง ๆ (Thanks a lot)"

โดย นัท

1

"แฮ่ก ๆ ๆ" เหนื่อยเป็นบ้าเลยแฮะ ทำไมวันแรกมันต้องเป็นอย่างนี้ด้วยนะ วันแรกแท้ๆๆ แต่ดันมาสายอีก

"พ่อนะพ่อ" เป็นเสียงผมเองหละคับกำลังวิ่งไปยังห้องเรียนของตัวเองอะนะ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของโรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนเอกชนที่มีชื่อเสียงค่อนข้างมาก เครื่องแต่งกายก็ดูจะสุดแสนจะโอเวอร์เลยด้วย กางเกงขายาวลายสก๊อต กับ เสื้อสูทสีส้ม เข้ากันดีเหลือเกิ๊น เป็นโรงเรียนคริสต์อ่ะนะครับ ตั้งอยู่รอบนอกเมืองหน่อย ผมไม่ค่อยจาชอบเอาซะเลย ต้องอยู่หอด้วย อยากแบบเช้าเย็นกลับบ้านมากกว่า

"เอ๋? แล้วตูเรียนห้องไหนวะเนี่ย อาไร อาไร ก็ยังไม่รู้สักอย่าง ตอนที่สอบเข้านึกว่าจาไม่ได้ซะแล้วหาโรงเรียนอื่นได้แล้วด้วย แต่อยู่ดีๆๆดันมีจดหมายมาบอกว่า "เข้าได้แล้วทำไมไม่มารายงานตัว รึจะไม่เรียนห๊ะ?" ดูสิ แหมก็เราไม่รู้นิหน่า แจ้งมาก็ไมแจ้งมาอยู่ดีๆๆมาบอกแบบนี้ จะให้ทำไงหละ ก็ต้องมาเรียนสิ อิอิ เรื่องไรสอบเข้าก็ยากส์ ดังก็ดัง คัยจะไม่อยากหละชุดถึงจะดูโอเวอร์แต่ก็เท่ห์ไม่หยอกเลย

กำลังเดินไปเดินมาอยู่ "นี่ตูอยู่ไสและนิ" สืบเนื่องมาจากไม่รู้อาไรๆๆเลยอะนะ และก็เพิ่งย้ายมานี่เอง ชุด อุปกรณ์ อาไรก็เพิ่งซื้อเมื่อวาน หอยังไม่ได้เข้าเลย เห็นพ่อบอกเอาของไปไว้ให้แล้ว ห้องไรไม่รู้ เดี๋ยวต้องโทรไปถามพ่ออีกทีด้วย
"เอ้านี่เธอนะ คนที่เพิ่งมารายงานตัวใช่มั๊ย" เสียงมาจากทางด้านหลังของผม
"ครับ ใช่แล้วครับ" ผมพูด
"มานี่สิ ครูจะพาไปห้องเธอเอง เธอยังไม่รู้จักครูใช่มั๊ย?" ครูถาม
"ไม่ทราบครับผม" ผมตอบ ก็เพิ่งจะเจอกัน แล้วตูจะไปตรัสรู้มั๊ยหละเนี่ย ผมนึกในใจ
"ครูชื่อ ซิสเตอร์ สาวิณี นะ เป็นอาจารย์ประจำชั้นเธอนั้นหละ" ครูบอกขณะเดินพาผมไปยังห้อง
"ครับ ซิสเตอร์ สาวิณี" ผมตอบ ตอนนี้ผมตื่นเต้นกับการที่จะได้เจอห้องของตัวเองมากกว่า เป็นไงก็ไม่รู้ดีอะเปล่าน้อ?
เดินไปยังอาคารอีกอาคารนึงที่เชื่อมต่อกัน โห ยังใหม่อยู่เลย ก็แหมเปิดมาได้ไม่นานเอง แต่ทำไมมันดังหว่า? นึกไปขณะเดินไปห้อง ห้องที่อยู่ชั้นสอง นับจากกะได ก็ห้องที่ สาม
"เงียบ ๆ กันหน่อยได้มั๊ย นักเรียนทุกคน ทำไมนะสวรรค์ส่งพวกเธอมาให้พูดไม่หยุดเหรอยังไง?" อาจารย์ประจำชั้นพูด
"วันนี้มีนักเรียนมาใหม่อีกคน คนนี้มารายงานตัวช้าหน่อย เอ้าเธอมายืนนี่สิแล้วแนะนำตัวให้เพื่อน ๆ รู้จักด้วย มาสายเพื่อนๆ เข้าแนะนำตัวเองกันไปหมดแล้ว"
โอ๊ะ โย๋.. ต้องแนะนำตัวด้วยเหรอ เอาก็เอาวะ แล้วก็เดินไปตรงกลาง
"สวัสดีครับ ผมชื่อ นันทกานต์ คับผม เรียกว่านัทก็ได้คับ ยินดีที่รู้จักทุกคนนะ"
คนในห้องดูเฉย ๆ กันทุกคนเลยแฮะ ทำไมหว่า เราก็ออกจาหน้าตาดี อิอิ ไม่ได้ยอตัวเองนะ ดีจิงๆ ลูกครึ่งด้วย แต่.. ในนี้ก็ลูกครึ่งเยอะจังแฮะ มองไปมองมาสะดุดลูกกะตาตัวเองกับคนนึง นั่งอยู่ตรง กลางๆ ห้องนั่งคนเดียวด้วยผมสีบลอนด์ ด้วยแฮะของจิงหรือย้อมมาว่ะ นั่งก้มหน้าอยู่
"อืม.... เอางี้ เธอไปนั่งกับนายผมบลอนด์นั่นแล้วกัน ครูก็จำชื่อไม่ได้" ครูบอกผมขณะกวาดสายตาไปทั่วห้องหาที่ว่างให้ผมซึ่งมันก็เหลือที่เดียวนั้นหละ

ผมก็เดิน ๆ ไป โอ้โหแฮะ เด็กหน้าตา สุดยอดทั้งนั้นระดับนายแบบนางแบบได้เลยนะ ลูกครึ่งซะด้วย คนนี้ก็สวยปานจะกลืนแล้วกลัวติดคอ คนนี้ก็หล่อซะไม่ได้ผุดได้เกิด อาหารลูกกะตาทั้งนั้น นี่ถ้าเพื่อนเมื่อ ม.ต้น ผมอยู่นะมีหวังไม่ได้เรียนกันแน่ๆ ผมก็เดินมาที่โต๊ะผม "สวัสดีครับ ขอนั่งด้วยคนนะ" ผมพูดแล้วก็นั่งเลยไม่รอคำตอบหรอก เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยก็เมื่อย แล้วครูก็พูดไรอีกไม่รู้แล้วก็บอกว่า ชั่วโมงแรกครูยังไม่สอนนะ เชิญพวกเธอทำความรู้จักกันตามสบาย ก็เสร็จสิพอสิ้นเสียงครูปุ๊บ ตลาดสดยามเช้าก็เริ่มขึ้น แนแน่นไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ เสียงคุยกันระงมเลย แต่..ทำไมเราดันนั่งเงียบๆ ๆว่ะ ไอ้คนข้างๆๆเราหละ พูดแล้วผมก็เหลือบตาไปดู ก็ยังก้มหน้านอนกับโต๊ะอยู่ ผมก็มองดูเค้าตั้งกะหัวจรดเท้าเลย อืม..... ผมบลอนด์
ขาวด้วย สูง และท่าทางสมาท์ดีแฮะ น่าอิจฉารูปร่างจริงๆ ผมก็นึกในใจ
"สวัสดีนัท เราคิมนะ นายเป็นเด็กชาติไหนเหรอ" อ้าวไหงพูดแบบนี้ว่ะ ไอ้ห่าาผมก็หันไปอีกด้านนึง มองเห็นเด็กผู้ชายคนนึง
สูงนะเนี่ย มองขึ้นไป ตาสีน้ำตาล กับผมสีอ่อน ดูเข้ากันดีนะ ผมนึก "อ่อ ปาปัวนิวกีนีอะ" ผมตอบ แหมก็อยู่ประเทศเดียวกันเนี่ย จะให้ผมไปเป็นชาติไหนไม่ทราบ
"โห..เหรอ อืมทำไมหน้าตาดีอย่างนี้หละ น่าจะออกไปทางพวกแขกๆ นะปาปัวเนี่ย" เค้าก็พูด
"ประชดนะ รู้จักมั๊ย?" ผมถามเค้า
"อิอิ รู้แล้ว" เค้าตอบ "แซวเล่นน่า ก็คนอารัยตาสีเขียว กับผมสีแดง ดูแปลกๆ ดี" เค้าพูดขณะหาเก้าอี้มานั่งทำท่าจะคุยนาน
ผมเป็นลูกครึ่งทางแทบยุโรปอะนะ ได้เชื้อพ่อมาเยอะจนดูไม่ออกมามีเชื้อไทยอยู่
" เหรออืม นี่ก็คิดว่ากำลังจะไปออกรายการ เชื่อหรือไม่ของริปลี่ย์ อยู่" ผมก็ตอบเค้า ผมละเบื๊อ เบื่อพวกมานั่งวิจารณ์ผมเนี่ย น่าเบื่อจิงๆเลย
"ครับๆ ๆ" เราชื่อคิมนะ ยินดีที่ได้รู้จัก" เค้าบอก "เช่นกันคับ" ผมก็ตอบเค้า
หลังจากแนะนำตัวเสร็จเจ้าคิมก็หยิบกล้องวีดีโอขึ้นมาถ่ายผม
"เอ้ย!! นายจะทำอะไรน่ะ?" ผมถามเค้า
"อ่อ ถ่ายวีดีโอไง"
"รู้แล้ว(เฟ้ย) แต่ว่าถ่ายทำไมห๊ะ?" มาถ่ายคนอื่นโดนไม่ได้รับอนุญาตนะ เด๋วเจอฟ้องซะหรอก ผมนึกขณะเอามือปัดกล้องออกไป
"โธ่ เราชอบถ่ายวีดีโอเก็บไว้นะ นี่เรามีของ ม.ต้น เป็นหลายสิบม้วนเลยนะ เดี๋ยวจาเอามาตัดต่อเข้าด้วยกันอะเป็นเรื่องราวของเพื่อน ๆ ไง" เค้าพูดแล้วก็ยกกล้องขึ้นมาถ่ายต่อ
"เหรอ แล้วเกี่ยวไรกะผมหละ" ผมก็ถามเค้า ตอนนี้ผมไม่สนใจกล้องแล้วหละกำลังกวาดตามองหาคนที่จะทำความรู้จักด้วย
"เอ้า! ก็เรารู้จักเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ต่อไปก็จะเป็นเรื่องราวของพวกเราไง" เค้าพูด ตอนนี้เค้าเลิกถ่ายแล้ว
"โห นี่นาย รู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมงเลย เรื่องราวของพวกเราแล้วเหรอ" ผมพูด ขณะคิดว่า อืม หมอนี่เข้าใจหาเพื่อนแฮะ อิอิ
"ใช่เราคิดว่านายกะเราน่าจะเข้ากันได้ดีนะ แต่เราน่าจะหาคนมาเพิ่มในกลุ่มเรานะ ซัก 5 - 6 คนกำลังดีเลยหละ ดูแลกันไม่ยากส์
"5 5 5 " ผมหัวเราะแล้วพูด
"พูดหยั่งกะจะมีลูกยังงั้นหละ" อืมแต่ก็ดีนะไม่เยอะเกินไป ผมก็ชอบเพื่อนเป็นกลุ่มประมาณเนี่ย
"อืมถ้ามีลูก ได้ขนาดนี้ก็ดีนะ แต่หาคู่อยู่อะ แต่ยังกังวลอยู่ว่า คู่เราจะมีได้หรือไม่" เจ้าคิมพูด ขณะเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ผม
"ทำไมเหรอ นายกลัวอาไร" ผมถามเค้า ในใจคิดว่า คงกลัวว่าคู่จะเป็นหมัน หรือไม่ก็มี rh ไม่ตรงกันมั้ง
"ก็...นะ แบบนายเนี่ยมีลูกได้เหรอ" เค้าพูดขณะงั้นมาทางผม หน้าตานี่... บอกไม่ถูกเลย หล่อระเบิด
"มีได้สิว่ะ พูดแปลกๆๆ ไม่ได้เป็นหมันนะเว้ย" ผมก็ตอบเค้าเหมือนไร้เดียงสาไม่รู้เรื่อง ทั้งที่จิงๆ ตูรู้นะว่าเอ็งกำลังพูดเรื่องอะไร
"อืม ๆ ๆ ล้อเล่นน่าเราไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นหรอก" เค้าพูดแล้วก็ยิ้มให้ผม
"ขอให้จิงเหอะ เด๋วนี้คนหน้าตาดีๆๆๆเป็นกันเกือบหมดเลย" ผมก็ตอบเค้ากึ่งทีเล่นทีจิง
"เอ่อนี่ นัทดูไอ้นั้นดิ ที่นั่งข้างหลังติดหน้าตาอ่ะ นั่งคนเดียวไม่พูดจากับคัยตั้งแต่ตอนเช้าแล้วนะ" คิมพูดขณะหันไปดูพลาง
ชี้ให้ผมหันไปดูด้วย อืมมแฮะนั่งมองออกไปนอกหน้าตา เหม่อลอยยังกะเล่นมิวสิคแต่ก็หล่อนะพอๆกะเจ้าคิมเลยหละ
"เออว่ะ งั้นเราลองไปทักดูกันมั๊ยเผื่อจะได้เพื่อนอีกคน" ผมพูดกะคิมแล้วก็เดินไปโดยมีคิมตามหลังพร้อมกล้องเตรียมถ่ายเก็บไว้(อีกแล้ว)
"หวัดดีคับผม" ผมพูดขณะเอียงตัวให้ไปมองหน้าเค้า
"หวัดดี" เค้าพูดแล้วยิ้มตอบนิด ๆ แล้วก็หันตัวเข้ามาเผื่อที่จะดูพวกผมให้สะดวกหน่อยว่าเป็นใคร
"ผมชื่อ นัท นะคับ แล้วไอ้ที่ถ่ายวีดีโออยู่เนี่ยชื่อ คิม ยินดีที่ได้รู้จักคับ" ผมพูดแล้วก็ถือโอกาสนั่งตรงเก้าอี้แถวหน้าเลยเพราะไม่มีคัยนั่ง
"รันคับ ยินดีเช่นกัน" เค้าพูดแล้วก็ยิ้มคราวนี้ยิ้มซะกว้าง น่ารักแฮะผมคิด
"รัน คิม ทำไมชื่อผู้ชายเด๋วนี้มันออกจาเหมือนชื่อผู้หญิงไปแล้วหละ" ผมพูดเพื่อเริ่มเรื่องสนทนาดีกว่าไม่มีไรพูด
"แล้ว นัท หละคับชื่อไม่เหมือนผู้หญิงเหรอ" เค้าก็ถามผม
"อืมมม.. ก็นะ" ผมก็พูดไม่ออก
"ชื่อแบบนี้ก็ดีแล้วนิ ดูน่ารักดีออกจิงมะ" เสียงไอ้คิมพูดแล้ววางกล้องลง คงถ่ายเสร็จแล้วหละสิ
"อืมใช่ จิงสิ พอดูดีๆแล้วห้องนี้ทำไมมีแต่ลูกครึ่งซะเป็นส่วนใหญ่เลยหละ บางคนเป็นคนต่างชาติเลยมั๊ยเนี่ย" ผมพูดแล้วมองไปรอบ ๆ
"ก็ไม่รู้ดินะ สงสัยคนจัดคงอยากให้รวมตัวกันมั้ง" รันพูดขณะบิดขี้เกียจ
"อืมอาจจะเป็นไปได้" คิมก็เสริมทับ
หลังจากนั้นเราก็คุยกันต่อไปนานถึงนานมากจนเที่ยงแล้ว ได้เวลาหาเหยื่อและ
"ไปกินข้าวกันดีกว่า" ผมเอ่ยปากชวนเพื่อน เพราะผมรู้สึกหิวมากเนื่องจากใช้พลังงานไปกับการขยับปากเยอะ
"เอ่อ ๆ ไปกันเลยเราก็หิวแล้ว ว่าไงรัน" ไอ้คิมพูดขณะเตรียมตัวลุก
"อืม ๆ ๆ ไปกันเถอะ"รันก็พูดแล้วทำท่าจะลุกจากโต๊ะ
"เด๋วเราไปเก็บของก่อนนะ" ผมพูดแล้วเดินไปที่โต๊ะเพื่อเก็บของที่อยู่ข้างบนให้เรียบร้อย เอ๋..... ไอ้ผมบลอนด์ยังนอนอยู่เลย
ไม่ไปกินข้าวเหรอไงว่ะ รันและคิมก็เดินมาหาผมเราสามคนมองหน้ากันแล้วก็พยักหน้าเป็นสัญญานว่าชวนหมอนี่ไปกินข้าว
ด้วยกันดีกว่า โดนไอ้คิมไม่ลืมที่จะเปิดกล้อถ่ายทำต่อ
"นี่ ๆ ๆ นาย ๆ ๆได้เวลาไปกินข้าวแล้วไปกินข้าวด้วยกันมั๊ย" ผมพูดกับเค้าขณะสะกิดตัวเค้าให้ตื่น
"..............." ไม่มีสัญญานตอบรับโปรดติดต่อมาใหม่ ไอ้บลอนด์นั้นไม่กระดิกตัวเลย
"เอ้ย.. กินข้าวโว้ย ข้าวนะจะกินมั๊ย รึจะกินอย่างอื่นแทน" ผมก็พูดน้ำเสียงดังขึ้นเพื่อให้เค้าตอบ
"........." ท่านอยู่นอกเหนือเขตให้บริการ
"อืมไม่เห็นตอบไรเลย" ผมพูดแล้วหันไปหา รัน กับ คิม
"งั้นก้อปล่อยไว้ตรงเนี่ยหละ เราไปกินกันเถอะ" คิมพูดแล้วทำท่าเหมือนรำคาญ แล้วปิดกล้องเก็บ
"อืม ๆ ๆ ปะ ไป กัน เถอะ" ผมพูดแล้วก็ลุกเดินไปกินข้าว กับพวก รัน และ คิม ดีกว่าหิวจะตายอยู่แล้ว

ทั้งวันนี้ไม่ได้เรียนไรเลยอะ มีแต่นั่งทำความรู้จักกัน รู้จักอาจารย์ ก็ใช่ได้นะคุยกับพวก รันและคิมสนุกดีคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีได้ แต่ก็.... ไอ้ผมบลอนด์นั้นมันติดตาผมจัง อยากรู้จักอะแต่แม่งเห็นแต่ฟุบทั้งวันเลย ไม่สบายหรือเปล่าก็ไม่รู้รันกับคิม เอาเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะผมที่อยู่ติดกับไอ้ผมบลอนด์นั่นอะก็เลยมองเห็นไอ้นั่นได้บ่อย ๆ จนตอนเลิกเรียนอะ ตอนผมเก็บของ
จะกลับไปหอและ (แต่อย่าลืมโทรถามพ่อ หอเบอร์ห้องไร) ผมเห็นไอ้นั่นขยับตัวลุกขึ้นด้วย
"......................................................" โอ้โห แม่งหล่อบรรลัยเลยอะ สุดยอด ตาสีฟ้าด้วยผมสีบลอนด์ น่าจะของแท้นะ เพราะดูรูปร่างสีผิวแล้วก็ให้ว่าเป็นคนต่างชาติ ผมอึ้งไปสักพักกับความหล่อของมัน ผมคิดว่าหลายๆๆคนในห้องก็ด้วยเช่นกัน จนกระทั่งมันจะเดินออกจากห้อง "อ้าวนายไปแล้วเหรอ พรุ่งนี้เจอกันนะ" ผมพูด
แต่มันก็ไม่ได้ตอบเดินก้มหน้าออกไปจากห้องด้วยท่าทางที่ เทห์สุด ๆ ๆ เอวัง...............

.
[ อ่านตอนถัดไป (ตอนที่ 2 ) ]

[Home]