"ขอบคุณจิง ๆ (Thanks a lot)" Part II ตอนที่ 6

โดย นัท

6

ผมยังสงสัยอยู่ดีว่ามันเกิดอาไรขึ้นที่มาบุญครอง พวกนั้นเป็นคัย แล้วทำไมไอ้แซ็กถึงยิ้มให้ด้วย ปกติไอ้แซ็กไม่ได้เป็นคนยิ้มให้คนอื่นง่ายๆ
สักหน่อย แต่ทำไมกะพวกนี้ถึงยิ้มให้ก้อไม่รู้ ผมอยากถามแต่ก้อไม่กล้าถาม เพราะเด๋วมันจะถามกลับว่า
"หึงเหรอ" คำนี้ผมไม่ค่อยชอบเลย เพราะมันทำให้รู้สึกมะดีเลย ผมเนี่ยนะหึงไอ้แซ็ก ผมจะหึงมันทำไมหละ ใช่ม๊ะคับ
"แซ็กตอนเย็นไปกินข้าวข้างนอกกันนะ" ผมพูดกะไอ้แซ็ก แต่หมายถึงกลุ่มผมทั้งกลุ่มไปกินข้างนอกด้วยกัน
"วันนี้เหรอ ไม่ว่างนะ เอาไว้วันหลังนะ" ไอ้แซ็กพูดหน้าตาเฉย แต่สำหรับผมมันเหมือนโดนไม้หน้าสามกระแทกหน้าเต็ม ๆๆ ไอ้แซ็กไม่
ไปกินข้าวกะผมเหรอ เหๆๆ มันเป็นไปได้ไงอ่ะ
"ไอ้ห่าแซ็กไม่ว่างหว่ะ มันจะไปไหนไม่รู้" ผมกลับมานั่ง แล้วก้อบอกให้พวกรัน คิม รู้
"เหรอแปลกว่ะ" ไอ้รันก้อพูดแต่มันก้อไม่ได้ใส่ใจไรมากมาย
"แล้วมึงเป็นไรว่ะนัท หน้าตาดูเครียดๆ" ไอ้คิมถาม
"หือ กูเหรอป่าวนิไม่เป็นไร แค่เซ็ง ๆ นิดหน่อย" ผมก้อตอบมันตอนนี้ผมไม่มีรมณ์จะทำอาไรเลย
"หึ หน้าอย่างมึงอ้าปากก้อเห็นลิ้นเป็ด ทำไมกูจะไม่รู้ มึงหงุดหงิดที่ไม่รู้ว่าไอ้แซ็กไปไหนหละสิ" ไอ้คิมจ้องมองมาที่ผม
"ควยสิมึง ทำไมกูต้องไปหงุดหงิดด้วย ไอ้แซ็กก้อไอ้แซ็กดิ คนละชีวิตกัน และกูก้อไม่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับมันทุกเรื่องนิหว่า"ผมก้อพยายามพูด
บ่ายเบียงไปแต่จิง ๆ แล้วโคดจะหงุดหงิดเลยไอ้ห่าเอ้ยยยยยยยยยยยย ไปทำเหี้ยไรที่ไหนแม่งไม่ยอมบอก ควย หมั่นใส้จิงๆ ตอนพิมพ์นี้ยัง หมั่นใส้ไม่หายเลยยยยยยยยย
"งั้นเราก้อไปกินโดยที่ไม่มีไอ้แซ็กละกัน" ผมก้อพูดตัดบท แล้วเราก้อไปกินข้าวกัน แต่ผมไม่ค่อยจะมีสติอยู่กับตัวเท่าไหร่อ่ะ แบบว่าผมอยากรู้ ว่ามันไปไหนอ่ะ ไอ้แซ็กอ่ะ
"ไปไหนมา ทำไมกลับมาค่ำจังว่ะมึง" ผมก้อถามมัน
"นิดหน่อยอ่ะเป็นไงไปกินข้าวที่ไหนกันมาหละ อร่อยมะ" มันก้อถามหน้าตาเฉยเลย ไม่รู้สึกอาไรเลยเหรอเนี่ย
"เออ ก้ออร่อยดี แล้วมึงอะ อร่อยปะ" ผมก้อถามมันเป็นเชิงแบบ มันถามมากูต้องถามกลับ แต่ความจิงอยากซักมันมากก่านี้อีก แต่ต้องไว้ตัวหน่อย
"อืม" มันก้อตอบมาดูท่าอารมณ์จะดีมากเลย แต่ว่าผมเนี่ย ยั่วะมันแบบว่าสุดๆแล้ว
"แซ็ก มีอาไรทำไมไม่บอกเราอ่ะ" ผมก้อถามมันตรง ๆ
"ก้อไม่มีอาไรนิ แล้วจะให้บอกอาไรหละ อ่ะงั้น แซ็กรักนัทนะ" มันก้อตอบมาดูท่าจะอารมณ์ดีจิง ๆ
"กูซีเรียสนะเว้ย ตอบดี ๆ ไม่เป็นรึไงหว่ะ แม่ง" ผมก้อหงุดหงิดใส่มัน แล้วก้อเดินไปนอนบนเตียงผม
"ก้ออาไรเล่า ก้อไม่บอกจะไปรู้ได้ไงว่านัทเป็นอาไร เด๋วดีเด๋วร้าย เอาใจไม่ถูกแล้วนะ" มันก้อบอกผมมา ผมไม่รู้ว่าหน้าตามันเป็นไงเพราะผมห่มผ้ามิดหัว เลยหละ
"ช่างมันเหอะ" ผมก้อตอบมันเพราะผมอี้เกียจจะถามมันแล้ว
"หึงหละสิ" เสียงไอ้แซ็กลอยใส่หู สะดุดเยยตรู เวรแล้วววว
"หึงควยไร" ผมก้อเอาหน้าออกมาจากผ้าห่ม "คัยไปหึงมึง" ผมพูดเสร็จก้อหลบต่อ โดยไม่ลืมส่งสายตาอาฆาตใส่มันนน
คืนนั้นทั้งคืนผมนอนไม่ค่อยหลับเลยอ่ะ ผมกลุ้มจิง ๆะนะเนี่ยยยยยยย งงมาเลยด้วยว่าทำไมไอ้แซ็กถึงเป็นแบบนี้
"ไอ้นัทขอบตามึงดำจังเมื่อคืน มึงหนักไปหน่อยมั๊ยเพลา ๆ ลงบ้างก้อได้นะ" ไอ้คิมทักผมหลังจากที่ผมออกมาจากห้องแล้วเมื่อวานผมนอนไม่ค่อยหลับเลยอ่ะ ผมยังสงสัยมันจิง ๆนะ อยากรู้แต่ไม่กล้าถาม
"ไอ้คิม ใช้ปากหรือใช้หีพูดหว่ะ กวนตีน ไอ้สัด" ผมก้อบอกมันเพราะผมกำลังหงุดหงิดอยู่
"ไอ้คิม มึงมีหีด้วยเหรอว่ะ ทำไมไม่บอกกูเลย" ไอ้รันถามไอ้คิมด้วยหน้าตาที่งง
"แล้วทำไมกูต้องบอกมึงด้วยหละ" ไอ้คิมตอบกลับ ไอ้สัดนี้เล่นด้วยแฮะ
"ก้อเวลากูเงี่ยนกูจะได้เสียบมึงแทนไง หน้าตาหล่ออย่างงี้กูหละมันส์" ไอ้รันพูดพลางทำท่าไปด้วย แล้วก้อเจอไอ้คิมกระโดดถีบ
"ควย สัด ทะลึ่งไอ้เหี้ยยยยยย" ไอ้คิมก้อทำเป็นโมโห "เบาๆหละกันนะ กูยังไม่อยากช้ำใน" มันก้อพูดข้าง ๆหูผม ไอ้ห่านี่กวนส้นตีนแต่ก้อดีทำให้ผมหัวเราะได้จะ ได้ลืม ๆ เรื่องไอ้ห่าแซ็กสักที ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว
"นัท กลางวันนี้กินอะไรดี" ไอ้แซ็กถามผมหลังจากเราไปถึงโรงอาหารแล้ว
"อะไรก้อได้" ผมก้อตอบแบบเซ็ง ๆ ๆ แต่แม่งยังไม่รู้ตัว
"เหรอ งั้นกินข้าวผัดกันนะ เด๋วเราไปซื้อให้" ไอ้แซ็กพูดแล้วก้อเดินไปซื้อ แม่งเซ็งชะมัดเลยผมอ่ะ ไม่รู้จะถามมันยังไงดี อยากถามแต่ก้อกัว เสียหน้าหมดเซ็งมาก
"ทำไมไม่ค่อยแดกไรเลยหว่ะนัท" ไอ้คิมถามหลังจากสังเกตุเห็นว่าผมไม่ค่อยจะกินอะไร
"ไม่ค่อยหิวหว่ะ" ผมพูดแล้วก้อวางช้อนเป็นอันว่า ผมอิ่มแล้ว
"ไม่สบายหรือป่าวนัท ไปห้องพยาบาลมั๊ยเด๋วพาไป" ไอ้แซ็กถาม
"ไม่ต้อง เกรงใจหว่ะ" ผมอดแขวะมันไม่ได้เลย
"กินนมมั๊ยเด๋วไปซื้อมาให้" ไอ้แซ็กก้อยังคงถามผมอยู่
"อยากแดกเลือดหัวมึงหงะ" ผมพูดกับไอ้แซ็กแบบกวน ๆ เพราะผมหมั่นใส้มันมากกกกกกกก
"เป็นอะไรว่ะนัทหมู่นี้อารมณ์ไม่ดีเลย โกดไรแซ็กป่าว" ไอ้แซ็กมันก้อถามผมดูมันก้อหงุดหงิดพอสมควรที่ผมทำอะไรแบบนี้
"ป่าวนี้ สำคัญด้วยเหรอ ขอบคุณนะ เด๋วเราไปเดินเล่นก่อนนะแล้วเจอกันที่ห้องนะเว้ย" ผมพูดกับทุกคนแล้วก้อเดินออกไป เบื่อ ๆ อ่ะ เดินเล่นอาจจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นมา ก้อได้ ผมก้อเดิน ๆ ไปเรื่อย ๆ คิดนู้นคิดนี้ไปเรื่อย ๆ
"นัท" มีเสียงเรียกผมแต่ผมไม่หันไปมองหรอกฟังก้อรู้แล้วว่าคัย
"นัท หยุดก่อนดิ" ไอ้แซ็กมันก้อยังคงเรียกผมอยู่ แต่ผมยังไม่อยากจะฟังมันพูดอะไรเด๋วผมจะระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ห่าง ๆ กันไว้ก่อนจะดีกว่า
"นัท บอกให้หยุดไง" ไอ้แซ็กมันก้อกระชากเสื้อคอผมเลยอ่ะ เกือบลื้นแนะแม่ง
"ทำไมต้องกระชากเสื้อคอด้วยหละว่ะ" ผมก้อสบัดมือมันออก
"แล้วทำไมไม่หยุดหละว่ะ" มันก็สวนกลับ
"แล้วมึงเสือกไรหละว่ะ" ผมก้อด่ามันต่อ
"ก้ออยากรู้นะสิเว้ย" มันก้อเดินเข้ามาใกล้ ๆ ผม
"รู้ควยไร มีไรให้รู้อีก กูไม่มีอะไรจะพูดโว้ยยยยยยยยยย" ผมก้อกระแทกเสียงใส่มันหน่อย คนเริ่มหันมามองแล้ว ผมเดินต่อดีกว่า
"ก้อรู้ว่าโกด แซ็กอยู่ใช่มั๊ยหละหว่ะ มีอะไรก้ออยากถามก้อถามมาสิอ้ำอึ้งไม่บอกแล้วจะไปทราบมั๊ยคับคุณนัท" ไอ้แซ็ก แม่งพูดกระแทกแดกดันด้วยหง่าาาาา ยิ่งเจ็บใจ
"โอเค ถามก้อได้ เมื่อไหร่มึงจะไปไกล ๆตีนกุสักที รำคาญหว่ะ" ผมก้อมองหน้ามันแล้วก้อเดินนต่อ หมั่นใส้เบื่อหน้ามัน
"โธ่เว้ยยยย ถามมาสิว่ะก้อรอให้ถามอยู่เนี่ย แค่ถามมาก้อจบแล้ว กลัวเสียหน้าเหรอไง เป็นแฟนกันมีอะไรก้อถามกันให้รู้สิหว่ะ" ไอ้แซ็กมันพูดเสียงดังนะเนี่ย ผมกัวคนอื่น เข้าจะผิดสังเกตุอ่ะ ผมก้อเลยเดินเข้ามาทางหลังๆ โรงเรียน เป็นคล้ายๆ สวนรก ๆหน่อย ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนมาน่าจะดีที่สุด
ผมมาตรงนี้ผมก้อดูนู้นดูนี้ไปเรื่อย ๆ ๆ ทำไมนะ ถึงรู้สึกเหนื่อยจัง ไอ้ความรักเนี่ย ขนาดไม่ได้ออกแรงอะไรเลย แต่ทำไมมันรู้สึกว่าเหนื่อยขนาดนี้ ความรักนี้มันดีแน่แล้วเหรอ
ผมว่า บางนี้ก้อลังเลใจเหมือนกันนะ ไอ้ตอนที่มีความสุขก้อสุขอยู่หรอก แต่ว่าไอ้ตอนที่ไม่สุขเนี่ยมันก้อไม่ใช่ย่อยเลยนะเนี่ย
"เราเริ่มไม่แน่ใจแล้วหละแซ็ก" ผมก้อพูดทำลายความเงียบขึ้น
"แน่ใจอะไร" ไอ้แซ็กก้อถามผม
"ความรักไง" ผมก้อพูดต่อ "เราไม่แน่ใจแล้วว่ามันดีหรือป่าว ... เหนื่อยหว่ะ" ผมก้อพูดออกไปตรงๆ เลยไม่รู้ว่าไอ้แซ็กมันคิดอะไรหรือป่าว แต่ตอนนั้นผมเหนื่อยจิง ๆ
"นัทมีอะไรอยากถามแซ็กหรือป่าว ไม่ใช่สิ ต้องมีชัวร์แต่ว่าเรื่องอะไรหละ ถามมาเลยไม่ปิดบังหรอก" ไอ้แซ็กมันก้อบอกผม
"ไม่บิดบังเหรอ แน่ใจเหรอแซ็ก พูดออกมาเนี่ย" ผมก้อเหลือบหันมามองมัน
"เรื่องที่ มาบุญครองใช่มั๊ย" มันก้อถามผมเหมือนมันจะรู้เหมือนกัน ผมก้อไม่พูดอะไรหรอกกก
"พวกนั้นก้อแค่มาถามชื่อ อะไรแบบนี้หละ ไม่เห็นมีอะไรเลยยยนิ" มันก้อพูดขึ้น
"ไม่มีเหรอ ไม่มีแล้วทำไมไม่บอกหละว่ะ ไม่มีก้อบอกมาสิว่าเค้าพูดว่าอะไร ทำไมต้องบอกว่าไม่มีอะไรด้วย ไม่รู้เหรอไงว่าไอ้คำเนี่ยมันทำให้คนอื่นเค้าคิดมากนะเว้ย" ผมก้อพูด
"แล้วหายไปไหนมา ตอนที่ชวนกินข้าวไปไหน" ผมก้อถามมันต่อ
"ไปหาาเพื่อนเก่า" มันก้อตอบแต่ว่าไม่ค่อยจะเต็มเสียงเท่าไหร่
"เหรอ เป็นไงดีมั๊ย แล้วทำไมไม่บอกหละว่าไปหาเพื่อนเก่า ...เพื่อนเก่าหรือแฟนเก่า หรือเมียเก่า" ผมก้อถามมัน
"ไอ้นัท ทำไมคิดแบบนี้หละว่ะ" มันก้อฉุนบ้างแระ
"จะไปรู้เหรอ ถ้ารู้จะถามทำไมว่ะ ก้อมันคิดเองนี่หว่า งงเหมือนกันแระเว้ย เบื่อจะตายอยู่แล้ว ไอ้เรื่องห่ารากเนี่ย" ผมก้อพูดกะมันเหมือนระบายเรย มันก้อไม่ได้พูดอะไรเงียบไปเลย
"แล้วตกลงไปหาคัย" ผมก้อถามมันให้แน่ใจ
"ก้อไปหาเพื่อนนั้นหละ ก้อตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วไง มันจบไปแล้ว ก้อเป็นแฟนนัทอยู่นี่ไงเล่า" มันกอพูดต่อ ดูแม่งงอนๆ ด้วย
"แต่ก่อนเค้าเป็นแฟนใช่มั๊ยหละ" ผมก้อถามมัน
"ก้ออ ..ใช่หละ แต่ว่าไม่มีไรแล้วนะ สาบานได้เลย" มันก้อพูดแล้วทำท่าจะสาบาน ..พูดก้อพูดเถอะ โตจนหมาเลียตูดแบบไม่ต้องก้มหน้าแล้ว ยังมาสาบานอีก ไม่โตเลยสำหรับผมนะ อิอิ
"แล้วไปหาทำไมหละ" ผมก้อถามมัน
"ไม่รู้ดิ เค้าเรียกให้ไปหาอ่ะ ก้อไปถามไถ่กันว่าเป็นไงบ้าง อะไรแบบนี้หละไม่มีไรหรอก" มันก้อพูด
"แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงกับเค้าหละ" ผมก้อถามมัน
"ก้อธรรมดา เพื่อนคนนึง แต่ว่าคนเนี่ยเค้าคล้าย ๆนัทนะ ไม่ได้เจอกันเลยนานแล้ว แต่บางทีก้อยังนึกถึงอยู่ มันยังเหมือนกับว่ามันมีความรู้สึกแบบว่า แบบว่าไงหว่ะ บอกไม่ถูก" ไอ้แซ็กพูด
"รัก" ผมก้อพูดออกไป มันก้อมองหน้าผมหละ เหมือนกับว่ามันยอมรับแล้วก้อเงยหน้ามองฟ้า
"รักมันก้อเหมือนกับสายลม จับต้องไม่ได้ แต่รู้สึกถึงมันได้" ผมก้อพูดต่อ
"รักยังเค้าอยู่ใช่มั๊ยแซ็ก" ผมก้อถามมัน มันก้อไม่ได้ตอบผมมมมมมมมมม
"แซ็ก" ผมก้อเรียกชื่อแล้วก้อหันมามองมัน
"อะไรเหรอ" มันก้อถามผม แต่สีหน้ามันก้อยังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่อ่ะ
"เราอย่าเพิ่งรักกันดีกว่าหว่ะ เราคิดว่าเรายังไม่ค่อยจะพร้อมกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ แล้วอีกอย่างเราชอบเป็นที่ 1 โว้ยยยย" ผมพูดแล้วก้อเดินไป เหมือนกับว่าผมเฉย ๆมากับที่มันพูด
ผมทำถูกใช่มั๊ยคับ ผมต้องทำเป็นเก่งใช่มั๊ยคับ ผมต้องทำเป็นว่าที่มันพูดเนี่ยเป็นเรื่องธรรมดา ผมทำถูกแล้วใช่มั๊ยคับ ร้องไห้เหรอออ ผมร้องไม่ได้หรอกกกก ผมร้องไม่ได้ (อายแย่ เหะ ๆ)

เพราะบุญเคยทำ หรือจากกรรมปางไหน ที่ทำให้ทุกชีวาต้องมาพบกัน ร่วมร้อยรวมเรียงเรื่องราวที่ผูกผันแต่ละคนต่างที่มา ชดใช้เวรกรรมที่เคยทำกันไว้ ได้เจอวันที่หวานชื่นคืนแห่งน้ำตาไม่อาจฝืนเส้นทาง ถูกวางให้เกิดมา ตามชะตา เกิดเป็นคัย?


.

[Home]