Platonic Part2 (1/4)

เขียนโดย :+: PlaToNiC :+

ผมยังคงทิ้งตัวอยู่ในรถจนบ่าย
จมอยู่กับภาพของคนที่ผมรักเดินไปจากโลกของผม
ผมอยากจะให้ตัวเองหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้
อยากจะให้เรื่องทั้งหมดนี้
เป็นเพียงแค่ความฝัน..หรือหนังทีวี
ที่พอหนังจบ.. ก็แค่ปิดทีวี แล้วเข้านอน

หนังของผมมันจบแล้ว
ผมอยากปิดทีวีปิดเรื่องราวทั้งหมด
แล้วเข้านอน...เหนื่อยมากเหลือเกิน
เหนื่อยจนไม่อยากกลับไปพบกับโลกแห่งความจริง

คืนนั้นผมขับรถมาค้างที่นครนายก
ปล่อยตัวเองอยู่กับเรื่องราวมากมายที่เป็นอดีต
กับภาพเก่าๆ ของวันเวลา
ที่เราสองคนได้อยู่ในโลกของเรา
โลก..ที่มีเราสองคนกับความรักของเรา

บางที ...การปล่อยตัวเองให้อยู่ตามลำพัง
ก็อาจเป็นการเริ่มหัดตัวเอง
ให้ชินกับการอยู่คนเดียว
ในโลกที่เหลือแค่ ตัวผมเองกับความรักที่ยังคงอยู่
โดยไม่มีพี่...อีกต่อไป

.............

แสงแดดของวันใหม่
ส่องมาแรงจนปลุกให้ผมตื่น
นี่หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ผมสลึมสลือลืมตาขึ้นอย่างงงๆ

คงเมาหลับไปตรงระเบียงห้องพัก
เสื้อผ้าเปียกชื้นปนกันระหว่างน้ำค้างที่ลงเมื่อคืน
กับเหงื่อจากแดดตอนเช้า

น่าเสียดาย
ทำไมเมื่อคืน ไม่มีงูมากัด
หรือโดนน้ำค้างลงจนปอดบวมตาย
จะได้ไม่ต้องตื่นมาเจอกับแดดวันใหม่
ไหนๆ โลกของผมมันก็จบไปแล้ว
มันก็น่าจะไม่มีวันใหม่แล้วซิ

โลกวันใหม่
มันช่างอ้างว้าง สับสน และน่าเบื่อ
เป็นอารมณ์ความรู้สึก
ที่มากมาย สับสน ปนเป
ผมเหนื่อยเกินกว่าจะคิด จะรับรู้อะไร
ได้แต่ปล่อยให้เวลามันผ่านไปช้าๆ

เบียร์หมดไปหลายกระป๋อง
เมาแล้วก็หลับ
การนอนหลับ มันก็ดีนะ
ทำให้เราไม่ต้องไปคิดอะไร

.........

เกือบสี่ทุ่ม .. ผมถูกปลุกอีกครั้ง
จากเสียงโทรศัพท์ในห้องพัก
ตอนนี้ทั้งแฮ้งค์ทั้งเบลอ
โลกมันหมุนจนผมเวียนหัว
โลกน่าจะหยุดหมุนนะ
ทุกอย่างมันจะได้หยุดเดิน

ผมยกหูโทรศัพท์ขึ้นอย่างมึนๆ
"ฮัลโล....พูดกับใครครับ"
"ไอ้สัตว์.... มึงอยู่ไหน?"
ผมยิ่งงงหนักมากขึ้น
เมื่อได้ยินเสียงนั้น
เพื่อนผมมันโทรมาได้ยังงัย
มันรู้ได้งัยว่าผมอยู่ที่นี่
มันเอาเบอร์มาจากไหน
คำถามมากกมายที่ผมน่าจะถาม
แต่ผมก็มึนและงงเกินกว่าที่จะคิดทัน

"มึงโทรมามีอะไร"
"นี่พวกกูแดกเหล้าคอยมึงอยู่ที่ premier"
"มึงรีบมาเลยนะ อย่าให้พวกกูคอยนาน"

"มึงก็แดกกันไปดิวะ ..เกี่ยวไรกับกู"
"เออวันอื่นๆ พวกกูแดกเหล้ากันเองได้"
"แต่วันนี้ไม่ได้เว้ย..ยังไง มึงก็ต้องมาแดกเหล้าเป็นเพื่อนกู"

"ไม่อะ กูปวดหัว กูเหนื่อย กูไม่อยากไป"
"กูให้โอกาสมึงตอบใหม่อีกที"
"ถ้ามึงไม่มาหากูเดี๋ยวนี้ ..พวกกูสิบกว่าคนจะขับรถไปหามึง"
"มึงจะเอาไง...ไอ้สัตว์ตอบมาดีๆ นะมึง"

เพื่อนยังคงเซ้าซี้
พลัดเปลี่ยนกันเข้ามาคุยสาย
ฟังดูคงมากันหลายคน
อาจเป็นเพราะลูกตื้อ หรือความเกรงใจเพื่อน
หรือเพราะผมยังต้องการเพื่อน
ผมเลยต้องขับรถกลับกรุงเทพ
ตอนเกือบห้าทุ่ม

..........

เที่ยงคืนกว่า..ที่ premier พระราม 9
เสียงเพลงกระหึ่ม แสงสีหลายหลาย
ผู้คนคึกคักมากมาย
แต่ผมก็ยังเฉยชากับภาพรอบตัว
คงไม่ใช่เพราะอาการแฮ้งค์เดิมที่มีอยู่แล้ว
แต่เพราะ ผมรู้ดีว่า
ผมกำลังอยู่ในโลกที่อ้างว้าง
ที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ผมพาตัวเองเดินเข้ามาที่ร้านประจำ
ร้านที่ผมและเพื่อนๆ มาเจอะเจอกันบ่อยๆ

ที่โต๊ะยาวหน้าร้าน
กลุ่มเพื่อนสิบกว่าคนเริ่มเมากันได้ที่
ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง ..และเพื่อนที่เป็นเกย์อีกสองสามคน
หลายคน... ที่ผมไม่ได้พบหน้ามานานเกือบสิบปี
หลายคน... เป็นเพื่อนของเพื่อน
แฟนเพื่อน หรือคนที่ผมไม่รู้จักมาก่อนซะด้วยซ้ำ

แก้วเหล้าถูกยื่นมาให้
พร้อมกับรอยยิ้มเสียงหัวเราะ
...และ...
เค้กกับแสงเทียนแท่งเล็กๆ
ก็ถูกยื่นมาให้ผมเป็นคนเป่า

ใช่ซินะ... ผมลืมไปเลย
ว่าวันนี้เป็นวันเกิดผม

บางที..ผมยังอยากให้วันเกิดผมวันนี้
เป็นวันตายของผมซะด้วยซ้ำ

เพื่อนหลายงคนเดินมากอดคอ
บางคนขยี้หัว ตบบ่า
พวกมันคงรู้เรื่องผมกันแล้ว

ของขวัญหลายชิ้น
ถูกทะยอยแกะออก
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมได้
เป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดในคืนนั้น

นี่ไง .. "กำลังใจ" ที่เพื่อนหยิบยื่นให้

นี่ซินะ... ที่เค้าเรียกว่า "เพื่อน"


[คนดีที่ลืมกัน : แอนเดรีย]

ขออนุญาตเริ่มตอนใหม่
ก็ต่อจากเรื่องที่แล้วนั่นหละ
หลายคนถามมา หลายคนอยากรู้
หลายคนยุ หลายคนเชียร์
ก็ลองดูอีกสักท

....

ที่แน่ๆ พระเอกของตอนใหม
่ นั่งเอามีดจ่อคอหอยให้เราเขียนให้เค้าดีๆ
ไม่งั้นมีหวังมีเรื่องแน่ ..เหอเหอ

.

Part 1 : [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]
Part 2 : [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]