Platonic (5/5)

เขียนโดย :+: PlaToNiC :+

.... ในที่สุด..ก็ถึงวันนี้..
วันสุดท้ายของเดือนกุมภา
วันสุดท้ายของหลักสูตร
และคงเป็นวันสุดท้าย... ของเราสองคน
พรุ่งนี้ .. พี่คงต้องกลับไปที่หน่วยทหาร
ยังมีภารกิจ หน้าที่ อีกมากมายรออยู่
รวมถึง .. "งานแต่งงาน"
ที่กำลังจะมาถึง .. ในอีกไม่นานนี้ ..
ที่บ้านของผม
ที่ห้องนอนของผม
ที่เตียงของผม
ที่..ที่เคยเป็นโลกของเราสองคน
ที่..ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวมากมาย
และวันนี้ .. ที่นี่ จะเป็นจุดสิ้นสุด ของเรื่องราว ที่ดำเนินมาตลอด 12 ปี

เราสองคนปล่อยให้ภาพเหตุการณ์ ของค่ำคืนนี้...ดำเนินไป
ตามที่มันเคยเป็น เหมือนในคืนแรก ..
คืนที่เราสองคน ก้าวข้ามกำแพงแห่งกฏเกณฑ์
คืนที่.. ความรัก ความผูกพันธ์ของเรา มีชัยชนะเหนือทุกสิ่งทุกอย่าง
คืนที่..เราต่างมอบความรัก.. ให้กันและกัน
คืนนี้ .. เราจะเก็บเกี่ยวทุกวินาที ทุกสัมผัส ทุกความรู้สึก
ให้มีค่า มีความหมายมากที่สุด
คืนนี้ ..จะอยู่ในความทรงจำของเราสองคน
ไปตราบนานแสนนาน

ร่างที่เปล่าเปลือยของชายสองคน
เบียดแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว
ความรู้สีกทั้ง ..สุข ..เศร้า.. เหงา ..ทุกข์... ช่างมากมาย
วุ่นวาย สับสน คละเคล้าไปกับรอยยิ้ม...และน้ำตา
หรือนี่คือ .. ความรู้สึกที่แท้จริงของ "ความรัก"
ในอ้อมแขนของ..ชายที่ผมรัก
ในคืนสุดท้ายของเราสองคน
อยากเรียกร้องให้เรื่องราวทั้งหมดเป็นแค่ฝันร้าย
อยากเรียกร้องให้เวลาหยุดลง เพียงแค่คืนนี้

ในอ้อมกอดของพี่ แผ่นอกที่ขาวสะอาด ที่เคยได้ซบ เคยได้ไออุ่น
ในคืนนี้ .. มันชุ่มไปด้วยน้ำตา
ของคนที่ไม่มีสิทธิ...จะเรียกร้องใดใด
นอกจาก แค่ได้กอดพี่ไว้
จนกว่าจะถึงวันรุ่งของพรุ่งนี้
วันที่เราจะต้องแยกจากกัน ..........

.. ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว
หมดเวลาแล้วสำหรับ ความมืดที่เป็นโลกแห่งความฝัน
ถึงเวลาแล้วสำหรับ ความสว่างที่เป็นโลกแห่งความจริง
ความจริงที่แสนเลวร้าย

พี่พาผมมาล้างหน้า ล้างคราบน้ำตา
พี่ไม่อยากให้ผมร้องไห้
แต่.. น้ำตากลับไม่เคยแห้งไปจากหน้าผมเลย
เช้านี้ ..ก็คงเหมือนกับเช้าก่อนๆ ที่ผ่านมา
ผมยังคงช่วยพี่แต่งตัว
ยังคงช่วยพี่ติดกระดุมเครื่องแบบทีละเม็ด..
ทีละเม็ด
เหมือนเช้าวันที่พี่ยังเป็นนักเรียนนายร้อย

พี่ดึงผมเข้ามาไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับจูบเบาๆ ที่หน้าผาก
"สุขสันต์วันเกิดนะ"
"ขอให้เราเข้มแข็ง ... พบเจอแต่งสิ่งดีๆ"
"แล้วก็เชื่อพี่ ... ทุกอย่างมันจะเหมือนเดิม"
ใช่ซินะ .. วันนี้วันเกิดผม
ถ้ามีพรวิเศษที่ผมจะขอได้ในวันนี้
ผมจะขอให้โลกทั้งโลกหยุดลงแค่ตรงนั้น
ตรงที่ผมยังมีสิทธิที่จะอยู่ในอ้อมกอดนี้ ..
ตลอดไป ...........

ตลอดทางจากกรุงเทพมาสระแก้ว
ใจที่อ่อนล้าและหมดเรี่ยวแรงจะอ้อนวอน
ผมเอนลงซบกับไหล่ของพี่
ยอมรับกับความแพ้พ่าย และวินาทีสุดท้าย ที่กำลังจะมาถึง
น้ำตายังคงไหลออกมามากมาย
แทนคำพูดแทนเรื่องราวร้อยพัน
ของวันวานของเราสองคน

รถของเรามาจอดนิ่งอยู่ที่สระแก้ว
ทุกอย่างมันดูนิ่งเงียบ
"ทุกอย่างมันยังคงเหมือนเดิมนะ"
พี่ยังคงย้ำคำพูดเดิม
พี่บีบมือผมแน่น เหมือนพยายามที่จะบอกให้ผมเข้มแข็ง
พยายามที่จะเป็นกำลังใจให้กับผม เป็นครั้งสุดท้าย
แต่ผมกลับอ่อนล้า
ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่ฉุดรั้งอ้อนวอน
ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไป
ตามเงื่อนไขของเวลา

พี่ลงจากรถไปแล้ว
ภาพของคนที่เรารัก
กำลังเดินหายลับตาไป
ไกลออกไปทุกที
ไม่มีแม้เพียงอีกสักครั้ง
ที่พี่จะหันหลังกลับมามองผม
บางที .. พี่อาจจะไม่อยากเห็นผมในสภาพนี้
บางที .. พี่อาจจะต้องการให้ผม เลือนหายไปพร้อมกับภาพแห่งอดีต
คำที่พี่ย้ำบอกว่า
"ทุกอย่างมันยังคงเหมือนเดิมนะ"
มันคงยังก้องอยู่ในโลกของผม โลกที่นับแต่นาทีนี้
จะไม่มีพี่อีกต่อไป

ผมอยากจะถามพี่เหลือเกิน ว่าถ้าไม่มีพี่อยู่แล้ว โลกของเราจะเหมือนเดิมได้อย่างไร

- - - จบ - - -




คืนสุดท้าย : นันทิดา

หลังจากวันนั้น.. เวลาผ่านเลยไปนาน
ผมกับพี่ .. ได้มีโอกาสพบกันอีกครั้ง
ในวันที่ พี่มาพาผมไปทานข้าวเย็น ...
วันเกิดผม ...
วันที่ครบ 6 ปีเต็ม ที่เราต้องห่างกันไป

ในวันนั้น ผมอาจจะเสีย พี่ที่เป็นที่รักของผมไป
แต่ในวันนี้ ผมก็ได้ "พี่ที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด" กลับคืนมา
พร้อมกับ ความห่วงใย ที่ยังคงมีให้กัน ... และยังคงเหมือนเดิม ...

.

[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]