Platonic (4/5)

เขียนโดย :+: PlaToNiC :+

บ่ายวันอาทิตย์ต้นเดือนกุมภา
ผมยังคงก้มหน้าก้มตาพิมพ์รายงาน
อยู่ที่บ้านพี่เค้า เหมือนทุกสุดสัปดาห์
พี่เค้าออกไปธุระข้างนอก
เหลือไว้แค่ผมกับคุณแม่

คุณแม่ก็ชวนคุยเรื่องราวมากสัพเพเหระ ..แต่แล้ว
"เออ เมื่อพุธที่แล้วพี่เค้าพาแม่ไปปราจีนมานะ"
"อ้าว.. พี่เค้าลงมาด้วยเหรอครับ ผมไม่เห็นทราบเลย"
"เค้ารีบๆน่ะ" "พี่เค้าพาแม่ไปคุยกับพ่อแม่น้องแพร"
ผู้หญิงคนนั้น .. แค่ได้ยินแค่นี้
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้าง เหมือนถูกดับให้มืดลงในทันที
ประสาทสัมผัสการรับรู้ การนึกคิด มันเย็นชา
ปฏิเสธที่จะรับรู้เรื่องราวที่ต่างๆ ที่แม่ยังคงเล่าออกมา
สายตาผมจ้องไปที่จอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดอะไรออกมา
ไม่มีแรงแม้แต่จะคิดหรือนึกอะไรทั้งนั้น
ไม่มีแม้แต่...แรงที่จะร้องไห้

ผมเดินออกมาจากบ้าน..มาที่รถ
อย่างน้อยในรถ .. ก็เป็นโลกของผม
ในรถที่เคยพาเราไปทุกที่ที่เราต้องการ
ในรถที่เกิดเรื่องราวมากมาย
ในรถที่ผมเคยหัวเราะเคยร้องไห้
ผมล๊อคตัวอยู่ในนั้น
รอ..รอ ...รอจนกว่าพี่เค้าจะกลับมา

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
ที่ผมหนีโลกทั้งโลกมาอยู่ในรถ
ปล่อยให้น้ำตามันไหล
เหมือนหวังจะให้มันแห้งไปจากใจ
พี่..เดินมาเคาะกระจกเรียกผม
ให้กลับจากภวังค์แห่งความเศร้าและความกลัว

ผมดึงผู้ชายที่ยืนตรงหน้าเข้ามากอด
เหมือนจะขับไล่ความกลัวออกไปจากตัวที่สั่นเทา
เหมือนจะเรียกเอาวามเข้มแข็งให้กลับมาอีกครั้ง
เครื่องแบบของพี่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของผม
ที่พรั่งพรูออกมาแทนคำพูดมากมาย
ที่อยากจะพูดอยากจะถาม
แต่ไม่มีคำพูดอะไร ที่ผ่านลอดออกมาจากความนึกคิด
นอกจากเสียงสะอื้น ของคนที่อยู่ในความกลัว
กลัวที่จะเสีย ..คนที่กอดเราอยู่ตอนนี้ ..ไปตลอดกาล

"ทุกอย่างจะยังเหมือนเดิม ..เชื่อพี่นะ"
พี่ปลอบเบาๆ
พร้อมกับอ้อมแขนที่ยังคงอบอุ่น..เหมือนเดิม
กำลังใจอย่างเดียวที่พี่ให้ผมได้ .. ในเวลานั้น

มีเรื่องมากมายที่ผมอยากรู้ ที่อยากถาม
ทำไม พี่ถึงจะต้องไปแต่งงาน
ทำไม พี่ไม่เคยบอกผมมาก่อนเลย
ทำไม .. ทำไม ..ทำไม .. ..อีกมากมาย

ที่ห้องนอนของผม.. ในโลกของผม
ผมหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา
มันเป็นกล่อง ที่พี่เค้าซื้อมาจากเกาหลี
กล่องที่ผมใช้เก็บเรื่องราว
ตลอดระยะเวลา 12 ปีของเราสองคน

..เข็มกลัดพระเกี้ยวสีทองอันเล็กๆ ..
ที่พี่ปลดจากอกเสื้อ ออกยื่นให้ผม
ในวันสุดท้ายของ ม.ปลาย
..บัตรประจำตัว ร.ด. ที่พี่ไม่อยากเก็บเอาไว้
เพราะเป็นรูปถ่ายที่น่าเกลียดที่สุด
.. แหวนรุ่นเตรียมทหาร
วงเล็กๆ ที่เรียกว่าแหวนญาติ
ที่เราเคยล้อกันเล่นว่า ..เป็น..แหวนหมั้น
.. อาร์ม จปร ทองเหลือง
ที่ผมเคยช่วยขัดให้เป็นเงาวาวไว้ติดคอเสื้อ
.. รวมทั้ง การ์ด คำกลอน จดหมาย
เรื่องราวอื่นๆ อีกมากมาย นับร้อยพัน

ทุกอย่างจะถูกเก็บรักษาไว้
มันจะถูกเก็บรักษาไว้ อย่างดีที่สุด
... ตลอดไป ...
... ในโลกของผม ...



พรุ่งนี้ : ศิรศักดิ์

.

[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]