Platonic (2/5)

เขียนโดย :+: PlaToNiC :+

... ภาพจากแมกกาซีนที่ผมเห็นในวันนั้น
ทำให้ผมเห็นภาพอื่นๆ อีกมากมาย
เป็นภาพแห่งความทรงจำ ...
ที่ไม่มีวันลืมเลือนไปจากโลกของผม

... ย้อนกลับไปเมื่อ พฤษภาปี 27
วันที่ผมได้เริ่มต้นเรียน ม.ปลาย
ที่โรงเรียนใหม่ ...เพื่อนใหม่

... ทันทีที่ผมก้าวเข้าห้องเรียน
เสียงบูมเสียงเชียร์จากรุ่นพี่ก็กระหึ่มรุมมาที่ผม
ผมถูกให้ออกมาแนะนำตัว
และไม่พลาดที่จะโดนแกล้งพอหอมปากหอมคอ
ตามประสาน้องใหม่ของโรงเรียนที่มีแค่ ม.ปลาย

... ที่นี่ผมได้เริ่มต้นชีวิตเด็ก ม.ปลาย
และชีวิตเด็กวัยรุ่น อย่างเต็มตัว
เพื่อนฝูงมากมาย เฮฮา สนุกสนาน บ้าบอไปวันๆ
เวลาส่วนใหญ่ของผมหมดไปกับ คำว่า "เพื่อน"

... วันเวลาผ่านไป... บางสิ่งกลับผ่านเข้ามา
จากความสนิทสนมคุ้นเคย
จากคำว่าเพื่อนสนิท
วันเวลากลับทำให้ "เพื่อน" คนหนึ่ง
จากกลายเป็นมากกว่าคำว่า "เพื่อน" สำหรับผม

.. เพื่อนร่วมห้องที่สนิทกันมาตั้งแต่วันเข้าเรียน
จนวันนี้.. เราสองกลายเป็นเงาของกันละกัน
ทั้งๆ ที่ตอนนั้น ..ผมพยายามปฏิเสธทุกวิถีทาง
ว่านี่..จะไม่ใช่ "ความรักระหว่างชายกับชาย"
แต่เวลา... ก็ทำให้มันเป็นไปแบบนั้น

... จากคนที่เป็นแค่ "เพื่อน"
กลายเป็นคนที่ผมเรียกว่า "พี่"
กลายเป็นคนที่ครอบครองชีวิตผม..ทั้งชีวิต

... ปลายภาค ม.5 ผ่านไปแล้ว
ทางแยกของเราสองคนเริ่มต้นขึ้น
ตามบทบัญญติแห่งอนาคตของแต่ละคน
พี่ ..สอบเข้าเรียนโรงเรียนทหาร ตามที่เค้าตั้งใจ
ส่วนผม ..คงต้องเรียน ม.6 ไว้รอสอบเอ็นทรานซ์ต่อไป

... โลกของเรา ที่เคยมีแค่ ผม-พี่-กับความรักของเรา
วันนี้เพื่อนใหม่ที่ก้าวเข้ามาใลกของเรา แบบไม่ได้รับเชิญ
"ความห่างไกล" มันเข้ามาอย่างไม่หวังดี
แต่มันก็ได้พาเพื่อนมันมาอีกคน "ความคิดถึง"
ความจริงเพราะความห่างไกล
ทำให้รู้ถึงคุณค่าและความหมายของ "ความคิดถึง"
และรู้ความหมายของเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน

... ทุกศุกร์เสาร์ พี่เค้าจะกลับจากโรงเรียนมาค้างกับผม
ทำให้เสาร์อาทิตย์แต่ละครั้ง
มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของเราสองคน

... ตอนที่ผมจบ ม.6 แล้วก็เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย
พี่เค้าก็ย้ายไปเรียนที่เขาชะโงก
หน้าที่ ภารกิจ..เหตุผลและข้ออ้างมากมาย
ที่เข้ามาเป็นตัวแปร ..ให้กับความห่างเหินของเราสองคน
เวลาที่เรามีให้กันลดน้อยลง
บ่อยครั้ง.. ที่เรามีเรื่องไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกัน
แต่เราก็ผ่านเวลาทั้งสุขและทุกข์เหล่านั้น...มาด้วยกัน

... หลังจากงานรับพระราชทานกระบี่
ก็ย้ายไปประจำแถวชายแดนภาคตะวันออก
ส่วนผมก็เริ่มต้นทำมาหาเลี้ยงตัวเอง
จากเดิมที่เคยเจอกันอาทิตย์ละหน..หรือเดือนละครั้ง
ก็เริ่มนานขึ้น นานขึ้น ...
ระยะห่างระหว่างเราสองคน
มันช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน

... "ความห่างไกล"...มันจะชนะความรักเสมอไปหรือ?
ถึงแม้เราจะค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน
แต่เราก็โทรหากันแทบจะทุกวัน
จดหมาย ขนมหวาน .. ถูกส่งไปหาแทบทุกอาทิตย์
"ความติดถึง" และ "ความรัก" ต้องชนะ
เจ้าความห่างไกลได้ซิ...ผมยังเชื่อแบบนั้น
เสียดายที่สมัยนั้น มือถือเหมือนทุกวันนี้ก็ดีซิ

... แต่แล้ว... อาจเป็นเพราะความห่างไกล
หน้าที่ สังคม ... หรืออาจจะตัวพี่เค้าเอง ...
"ผู้หญิง" เริ่มเข้ามาในโลกของพี่เค้ามากขึ้น
เรามีปากเสียง ทะเลาะกันมานาน เป็นเดือนๆ
... จนในที่สุด .. วันที่เหมือนว่าเรื่องของเราจะจบลง
เรื่องราวมันมากมาย เกินกว่าจะชุดรั้ง

... ผมตัดสินใจ .. ไปเรียนต่อที่อเมริกา
พร้อมๆ กับการขอแยกทางกับพี่เค้าแค่ตรงนี้ดีกว่า
ยิ่งอยู่ไป ก็เหมือนยิ่งทำให้เราสองคนเจ็บมากกว่าเดิม

แต่คนเรามักจะรู้ค่าของคนที่เรารัก
ก็ต่อเมื่อเราจะต้องสูญเสียเค้าไป

... ช่วงก่อนที่ผมจะเดินทางแค่ไม่กี่วัน
พี่เค้ากลับมาอยู่ใกล้ดูแลเอาใจใส่ ..เราอีกครั้ง
มันทำให้ผมแทบจะฉีกตั๋วเครื่องบินทิ้ง
แล้วหยุดวันเวลาไว้กับพี่เค้าแค่นั้น ตลอดไป

... วันออกเดินทาง พี่เค้าติดภารกิจไม่ได้มาส่ง
แต่คืนนั้น ....เราคุยโทรศัพท์กัน ตั้งแต่ห้าทุ่มเศษๆ จนราวตีสี่
เราให้เวลาแก่กันให้มากที่สุด จนผมต้องไปสนามบิน

"พี่ ..คิดถึงผมบ้างนะ"
"พี่ไม่ลืมเราหรอก .. ตั้งใจเรียนให้จบแล้วรีบกลับมาล่ะ"
"จะคอยเรากลับมานะ"

"ครับพี่...."
"พี่..ผมรักพี่นะ"
"อือ...เหมือนกันแหละ โชคดีนะ"


... เครื่องบิน take off ผมกำลังจะไปจากเมืองไทย
ผมกำลังจะไปจากคนที่ผมรัก
... คงอีกนานนับปี .. กว่าที่ผมจะได้กลับมา
อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เรารักอีกครั้ง

... กว่าจะถึงเวลานั้น
บางที... อะไร อะไร มันอาจไม่เหมือนเดิม
บางที... พี่เค้ อาจลืมผมไปแล้ว
บางที... พี่เค้า อาจมีครอบครัวไปก่อนแล้วก็ได้

แต่ที่แน่ๆ .. พี่เค้าจะไปด้วยกับผม
เพราะเค้าจะอยู่ในใจ ในความรู้สึก
ของผม....ตลอดเวลา



ยังจำไว้ : อิทธิ พลางกูล

.

[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]