Platonic (1/5)

เขียนโดย :+: PlaToNiC :+

.. เดินผ่านแผงหนังสือ ..
ก็ไม่วายอดไม่ได้ที่จะแง้มดู หนังสือแฟชั่นวัยรุ่น
เห้อ... น้องๆหนุ่มๆ สมัยนี้ถ่ายแฟชั่น
แบบประหยัดเสื้อผ้ากันซะเหลือเกิน
แต่ละคน...เห็นแล้ว หัวใจจะวายตาย

.. เปิดหนังสือ ไปเรื่อยๆ
ถาพเด็กหนุ่มวัย 17 คนหนึ่งที่อยู่หน้ากลาง
ใส่ชุดว่ายน้ำเปลือยท่อนบน
โชว์เรือนร่าง
ขาวเนียนแต่แน่นกำยำแข็งแกร่ง

.. แต่ไม่ใช่ที่น้องคนนี้หรอกนะ
ที่สะกดโลกทั้งโลกให้หยุดหมุนอยู่ตรงนั้น
ทั้งใบหน้า รูปคิ้ว โครงจมูก
มันช่างเหมือนกับใครคนหนึ่ง..
คนที่อยู่ในความทรงจำของผมตลอดเวลา

.. มือเริ่มเย็น ขณะที่พลิกไปเพื่อหาชื่อของน้องนายแบบ
ชื่อและนามสกุล... ที่เป็นเหมือนตะปูแหลม
ตอกลงตรงส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ

.. ผมถูกสะกดให้ ยืนมองรูปน้องคนนี้อยู่นาน
แต่ภาพที่ผมเห็นกลับเป็นหน้าของพี่ชายของน้องเค้า
คนที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับผม
คนที่ครอบครองชีวิตผมนานถึง 12 ปี
คนที่ผมเรียกเค้าว่า ... "พี่"
"พี่" .. ที่ผมมอบความรักทั้งหมดที่ผมมี .. ให้กับเค้า

.. ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ
ค่อยๆ กดลงบนมือถือ
กดเบอร์โทรที่ผมไม่กล้า..แม้แต่จะโทรไปหา
แต่วันนี้... บางสิ่งบางอย่าง
มันทำให้ผมต้องโทรไปหา.. คนที่ผมเรียกว่า "พี่"
"ความคิดถึง" ...ใช่.. มันน่ะเอง

... ทุกน้ำเสียง ทุกถ้อยคำ
มันยังคงอบอุ่น ห่วงใย และเป็นมิตร.. เหมือนเช่นเดิม

.. คำพูดสุดท้ายที่ผมพูดก่อนวางสาย
ก็ยังคงเหมือนเดิม .. "พี่..คิดถึงพี่นะ"
พี่หัวเราะเบาๆ รับคำก่อนวางสาย
โทรศัพท์เงียบเสียงไปแล้ว
แต่เสียงของพี่ ..ยังก้องอยู่ในโลกของผม
พร้อมๆ กับหยดน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นดวงตา
นี่แหละ.... "ความคิดถึง"

.... ณ วันนี้ คืนนี้ ....
อยากให้อะไรๆ กลับๆ ไปเป็นเหมือนก่อน
เจ้าความคิดถึง มันพาเอาความคิดที่ร้ายร้าย
มาหลอกล่อผมเราเหงาซึม..และเศร้า
จะมีทางไหนนะ ที่จะทำให้ได้ใกล้ชิด
กับคนคนนั้นเหมือนวันวาน
จะมีทางไหนนะ ที่จะทำให้ความรักความอบอุ่น
จากคนคนนั้น กลับมาอีกสักครั้ง

... ก็คงแค่วันนี้ คืนนี้ ...
ที่เราเผลอใจ ..ให้แก่ความคิดถึง
วันรุ่งของพรุ่งนี้
ความเข้มแข็งคงกลับมาอีกครั้ง
กลับมาเพื่อให้เรายืนอยู่บนโลกปัจจุบัน
โลกของวันนี้ ได้อีกครั้ง

..กับคนที่เป็น "คนปัจจุบัน" ของเรา ...



ความทรงจำ - แอม เสาวลักษณ์
.

[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]