"โกโกและพีนัท"

เขียนโดย Toasty (โท้สต์ตี้)

ตอนนี้ที่รร.ใกล้จะปิดเทอมแล้ว นักเรียนทุกคนก็อ่านหนังสือกันอย่างขะมักเขม้น รวมถึงผมกับนัทด้วย ผมอยู่ม6และอยู่ห้องเดียวกับนัท เลขที่ของเราติดกัน และนั่งติดกัน

ผมกับนัทเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.1 ก็ยังเจอกันเรื่อยมาจนกระทั่งม.6ก็ยังต้องเจอหน้ากัน แต่ว่าผมกับนัทไม่ค่อยสนิทกันซักเท่าไหร่ เพราะว่าเค้าทำอะไรก็ดีเกินหน้าผมไปหมด เรียนก็เก่งกว่า เล่นกีฬาก็เก่งกว่า แถมยังหน้าตาดีกว่า(นี่แหละ ปัญหา)

ที่โรงเรียน นัทจะเป็นคนที่มีคนชอบเยอะมากเพราะว่า นัทเพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง ผมจึงเขม่นนัทมาตลอด แต่ผิดกับนัทที่คอยช่วยเหลือผมตลอดเวลาที่ผมมีปัญหา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงยังคงไม่ชอบมันอยู่ดี และเหตุการณ์ที่ทุกๆคนให้ห้อง
และห้องข้างๆจะจำไปสักพักก็เกิดขึ้น ทุกๆคนในห้องรู้ว่าผมกำลังจีบก้อยอยู่ และก้อยก็กำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะคบกับผมดีหรือไม่ ผมจีบก้อยมา3เดือนแล้วครับ แต่เธอก็ไม่ยอมเป็นแฟนผมซักที

วันนั้นเป็นวันที่14กุมภา หรือว่าวันวาเลนไทน์น่ะแหละครับ ผมเตรียมดอกไม้ช่อใหญ่ไปให้ก้อยที่รร. พอมาถึงห้องก็เห็นเจ้านัทมันก็มีช่อดอกไม้มาเหมือนกัน สงสัยอยู่เหมือนกันว่ามันจะเอาไปให้ใคร แต่ก็คิดในใจว่า ไปสนมันทำไม เรื่องของมันนี่ แล้วผมก็ลงไปข้างล่าง ไปดักรอก้อยที่หน้าห้องของเธอ

และแล้วก้อยก็เดินมา พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่(และแน่นอน มันใหญ่กว่าของผม) และช่อดอกไม้นั้นก็ดูคุ้นตาซะเหลือเกิน พอก้อยเห็นหน้าผม ก้อยก็กวักมือเรียกผมให้เข้าไปคุยในห้อง ก้อยถามผมว่า ดอกไม้ในมือน่ะ
จะเอาไปให้ใครรึ ผมก็ตอบว่า ก็ให้ก้อยไง ก้อยตอบกลับมาว่า ก้อยรับดอกไม้ของโก้ไม่ได้หรอก เพราะว่ามีคนเค้าให้ดอกไม้ก้อยมาแล้ว และคนๆนั้นก้อยก็ชอบเขาเสียด้วย

ผมเสียใจบวกกับอึ้ง ผมถามก้อยว่า แล้วคนๆนั้นน่ะคือใคร ก้อยบอกว่า ก็นัทที่อยู่ห้องเดียวกับโก้ไง เท่านั้นแหละ ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมวิ่งกลับห้องพร้อมทั้งกำดอกไม้ในมือแน่น พอเข้าไปในห้อง ก็เห็นนัทนั่งคุยกะเพื่อนมันอยู่ ผมวิ่งเข้าไปหานัท เอาช่อดอกไม้ที่จะให้ก้อย ฟาดไปที่หัวของนัทอย่างแรงและเอากล่องดินสอที่เป็นเหล็กของเพื่อนข้างๆ
ฟาดตามลงไปอีกทีนึง และตะโกนชี้หน้านัท ไอ้นัท...แก...แกมันไอ้คนทรยศ เพื่อนห้องเดียวกัน แกยังทำหยั่งงี๊ได้ แกมันเลว ไม่ต้องมาเรียกว่าชั้นเป็นเพื่อนแกอีก ชั้นจะนับว่า ชั้นไม่เคยรู้จักแก

แล้วเพื่อนก็เข้ามาลากตัวผมออกไปหน้าห้อง ผลลัพท์ออกมาว่า นัทหัวแตกเย็บ8เข็ม ส่วนผม โดนอาจารย์ทำโทษโดยการให้ไปขัดห้องน้ำชายทุกห้องของชั้นที่ผมเรียน รวมแล้วก็3ห้อง ซวยครับซวย แต่ก็นึกสะใจที่ได้แก้แค้นซักที เย็นวันนั้น ผมต้องขัดห้องน้ำทั้ง3ห้องให้เสร็จ ไม่งั้นโดนหนักกว่าเดิมแน่ เพราะอาจารย์ขู่ไว้แล้ว ในห้องน้ำมีแปรงกะผงขัดพร้อมแล้ว ผมก็ถอดรองเท้าและเริ่มขัด กว่าจะขัดเสร็จก็ทุ่มกว่าๆ แล้วก็แต่งตัว ขึ้นรถกลับบ้าน และวันรุ่งขึ้น ผมก็ไม่พูดกับนัททั้งวัน ตอน3ทุ่มนัทก็โทรมาที่บ้าน บอกว่าขอโทษ เอ่อโก้ คือเรา.... (ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด) ผมชิงวางสายไป ก่อนที่นัทจะพูดอะไรที่ทำให้ผมโมโหมากไปกว่านี้

แล้วนัทก็โทรมาอีก2ครั้ง แต่ผมไม่รับ ผมก็ปิดเครื่องหนีเค้าซะเลย แล้วก็เข้านอน ตื่นมาตอนเช้าก็ไปรร.ตามปกติ นัทก็พยายามจะเข้ามาคุยกับผม แต่ผมก็ไม่สนใจ บอกเพื่อนให้เดินไปทางอื่นดีกว่า แล้วนัทก็ไม่มายุ่งกับผมอีกเลย และอีกอาทิตย์ต่อมา เพื่อนก็เข้ามาบอกผมว่า ก้อยกับนัทน่ะเลิกกันแล้ว ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็เรื่องของมันนี่ จนกระทั่งเราสอบเสร็จแล้วถึงวันปัจฉิมนิเทศ (งานเลี้ยงจบม.6) มันเป็นงานตอนกลางคืนซึ่งเราทุกคนก็เตรียมที่จะสนุกกันอย่างเต็มที่อยู่แล้ว

ผมนั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อนในงานเลี้ยง และรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ ผมจึงเดินออกมาจากงานไปที่ห้องน้ำหลังตึก พอเดินเลี้ยวมาที่หลังตึก ก็เห็นนัทนั่งพิงต้นไม้อยู่ พอนัทเห็นผมเดินมา นัทก็รีบลุกขึ้นมาหาผมทันที ผมก็กำลังจะเดินหนี นัทก็ตะโกนมาว่า อย่าเพิ่งหนีเรานะ เราจะมาบอกทุกสิ่งกับนาย ผมเห็นว่านี่มันก็จบกันหมดแล้ว ก็ไม่เสียหายที่จะรับฟัง ก็เลยหยุด แล้วหันหน้ามาทางนัท พอนัทมาประชิดตัวผม นัทก็จับแขนทั้ง2ข้างของผมไว้ แล้วพูดว่า เราขอโทษ ขอโทษจริงๆ เราไม่นึกว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้ ที่เราเอาดอกไม้ไปให้ก้อยน่ะ ไม่ใช่ว่าเราชอบก้อยหรอกนะ แต่ว่า เราไม่อยากให้นายมีแฟน คือว่า... เรา...ชอบนายน่ะ มันอาจจะไม่ใช่เหตุผลที่ดีซักเท่าไหร่แต่ว่า เราชอบนายมาตั้งนานแล้วชอบตั้งแต่ที่นายมาพูดกับเราครั้งแรกในห้อง ชอบนายเรื่อยมา จนรู้สึกว่า เราไม่อยากให้นายเป็นของใครเลย เราขอโทษ เราไม่รู้ว่าพอเราจบไปแล้วเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า โก้ เราชอบนายมากเลยนะ ไม่ว่านายจะเกลียดจะโกรธเราแค่ไหน เราก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม เราชอบนายมากจนกลายเป็นรักนายไปแล้ว เราจะอธิบายให้นายฟังซักกี่ครั้ง แต่นายก็ไม่ฟังเราเลย

ผมฟังแล้วจุกเลยเพราะว่าความรู้สึกที่นัทเพิ่งพูดมา มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่ผมรู้สึกอยู่ลึกๆ จริงๆแล้วนี่เราไม่ได้เกลียดนัท แต่ว่าเราชอบนัทต่างหาก พอได้ยินดังนั้น ผมรู้สึกว่าผมมันคนบ้า บ้าอะไรก็ไม่รู้ทั้งๆที่เค้าดีกับเรามาตลอด แต่เราก็ทำอย่างนั้นกับเค้าได้ลง ผมมันบ้าจริงๆ น้ำตาผมไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่คาดฝัน นัทดึงผมไปกอดไว้แน่น แล้วนัทก็ร้องไห้ออกมา แล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นว่า น่าเสียดายที่เราจะไม่เจอกันแล้ว ไม่รู้ว่านัทจะเป็นยังไงเมื่อไม่มีโก้ ผมพูดออกไปด้วยเสียงที่ไม่ต่างจากนัทว่า เจอสิ นายก็โทรมาหาเราก็ได้ เวลาที่เรามีปัญหา เราก็จะอยู่เป็นเพื่อนกัน

นี่ผมลืมความโกรธไปหมดสิ้นแล้วเหรอ ผมลืมสิ่งที่นัทเคยทำกับผมไปหมดแล้วเหรอ ผมกอดนัทเป็นครั้งแรก มันเป็นกอดที่อบอุ่นมากที่สุด และไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ และเพื่อนตัวดีของผมก็เดินมาเข้าห้องน้ำเหมือนกัน
มันยืนอึ้งไปเลยเมื่อเห็นภาพนั้นเข้า แล้วผมก็บอกเพื่อนคนนั้นว่าไม่มีอะไรหรอก แค่เล่นๆกันน่ะ แล้วเราทั้ง3คนก็เดินไปที่โต๊ะในงานเลี้ยง และคืนนั้น ผมก็เมา เมาคือเมาจริงๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย แต่ยังพูดรู้เรื่องอยู่

แต่ถ้าจะให้ขับรถกลับบ้านน่ะ ผมว่าผมคงต้องเข้ารพ.ก่อนถึงบ้านแน่ๆเลย นัทบอกกับเพื่อนผมว่า ให้ผมไปนอนบ้านนัทดีกว่าเพราะว่าบ้านนัทอยู่ใกล้แค่นี้เอง แล้วพรุ่งนี้ก็ค่อยมาเอารถก็ได้ เพื่อนผมจึงจัดการโทรบอกแม่ของผม ซึ่งเพื่อนคนนั้นก็โดนแม่ผมว๊ากไปยกใหญ่ แล้วนัทก็แบกผมขึ้นหลังแล้วเดินกลับบ้านของเค้า นัทตัวสูงกว่าผมนิดหน่อยแต่น้ำหนักมากกว่าผม เค้าจึงรับอาสาแบกผมกลับบ้านเอง ระหว่างทางนัทก็แวะซื้อยาแก้ไข้ให้ผม นัทบอกว่า
เดี๋ยวอาการจะหนักลงไปอีก พอมาถึงบ้านนัท แม่ของนัทก็ทำหน้าแปลกๆ แล้วถามว่าไปทำอะไรมาเนี่ย นัทไม่ตอบอะไร แล้วก็แบกผมขึ้นห้องนอนของนัทไป ห้องของนัทจัดได้น่ารักมาก มีสิ่งอำนวยความสะดวกเกือบทุกอย่าง แล้วนัทก็วางผมลงบนเตียง
และวิ่งลงไปข้างล่าง ประมาณ5นาที นัทก็วิ่งขึ้นมาหอบอะไรมาพะรุงพะรัง มีประปุกยา ผ้าเช็ดตัว กะละมังใส่น้ำ
แล้วก็กาแฟดำ1ถ้วย

นัทเอาของวางไว้ข้างเตียง แล้วก็มานั่งข้างๆผม บอกผมว่า เดี๋ยวนัทเช็ดตัวให้นะ เพราะรู้สึกว่าโก้จะกินมากไปหน่อย ไข้ขึ้นน่ะ มบอกว่าไม่เอาอ่ะ อาย นัทบอกว่า ไม่เห็นเป็นไรเลย งั้นก็ปิดไฟก็ได้ ผมจึงตอบตกลง นัทจึงลุกไปปิดไฟแล้วมานั่งที่เดิม นัทก็บอกว่าขอถอดเสื้อนะ ผมก็เลยบอกไปว่า จะถอดอะไรก็ถอดไปเหอะ จะเช็ดให้ไม่ใช่เหรอ นัทก็หัวเราะเบาๆในความมืด แล้วนัทก็ยื่นมือมาปลดกระดุมผม แล้วนัทก็เอามือมาแตะหัวผมแล้วพูดว่า ตัวนายร้อนอ่ะ งั้นกินยาก่อนละกันนะเดี๋ยวลืม แล้วนัทก็ลุกขึ้ไปเปิดไฟ พอนัทหันกลับมา นัทก็บอกว่าโอโห ตัวนายขาวจังแฮะ แต่ว่าพอเป็นสีแดงแล้วน่ากลัวจังเลย เหมือนจะระเบิดออกมาเลย

แล้วนัทก็ประคองผมลุกขึ้นมากินยา พอกินเสร็จ นัทก็บอกว่า กินกาแฟนี่หน่อยนึงนะ จะได้สร่างเร็วๆ ผมเป็นคนไม่ชอบกินกาแฟอยู่แล้ว
ยิ่งเป็นแบบที่ไม่ใส่น้ำตาลอย่างที่นัทเอามาด้วยล่ะก็ ยิ่งไม่กินใหญ่เลย ผมจึงปฏิเสธ นัทก็บอกว่า กินหน่อยน่า ไม่กินก็จะป้อนล่ะนะ

ผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าไม่กิน แล้วนัทก็หยิบกาแฟขึ้นมาจิบแล้วอมไว้ หันไปวางแก้วแล้วก็ยื่นหน้ามาทางผม ค่อยๆยื่นหน้ามาจนปากผมติดกับปากของเค้า แล้วเค้าก็เอามือมาวางไว้ที่แก้มผม เหมือนกับเป็นการบอกให้ผมอ้าปาก ผมจึงอ้าปาก แล้วกาแฟในปากนัทก็ไหลเข้ามาในปากผม ความรู้สึกแรกบอกผมว่าต้องขมแน่ๆเลย แต่ก็เปล่า กาแฟนั้นเป็นกาแฟที่หวานที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมา แล้วนัทก็จูบผม แล้วก็บอกกับผมว่า โก้ นัทรักโก้นะ นัทจะอยู่กับโก้ตลอดเวลา โก้รักนัทบ้างหรือเปล่า ผมจึงตอบไปว่า โก้รักนัทพอๆกับที่นัทรักโก้น่ะแหละ แต่ว่าไม่รู้จะบอกยังไงดี เอาเป็นว่าโก้รักนัทละกัน

นัทยิ้มแล้วก็จูบผมพร้อมกับค่อยๆถอดเสื้อและกางเกงผมออกแล้วนัทก็กระซิบข้างๆหูผมว่า โก้ครับ โก้เป็นของนัทนะครับ นัทจะอยู่กับโก้ตลอดไปนะครับ แล้วเราก็มีอะไรกันโดยที่นัทเป็นคนทำทุกอย่าง ผมมีความสุขมากที่สุด แล้วคืนนั้นเราก็นอนกอดกันทั้งคืน โดยที่ผมและนัทไม่มีเสื้อผ้าติดตัวกันสักชิ้น พอตื่นเช้าขึ้นมา ผมมีเสื้อผ้าใส่แล้ว แต่เป็นชุดนอนของนัท นี่นัทเปลี่ยนชุดให้ผมเหรอ พอหันไป เห็นนัทนั่งยิ้มอยู่ หน้าตานายตอนหลับเนี่ยเหมือนเด็กเลยนะ น่ารักจัง นัทพูดกับผมอย่างไม่ทันตั้งตัว บ้า...พูดอะไรหยั่งงี๊ก็เขินแย่สิ ผมพูดพร้อมกับพลิกตัวไปอีกทางด้วยความอาย แล้วนัทก็เข้ามากอดผมแล้วบอกว่า ไม่ต้องอายหรอกน่า เราเป็นแฟนกันนี่นา จะอายไปทำไม ผมรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก กับคำว่าแฟนที่ผู้ชายมาพูดกับผู้ชายว่าเป็นแฟนกัน

แต่ผมก็รู้สึกดีมากที่มันเป็นอย่างนั้นได้ แล้วผมกับนัทก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลา จนกระทั่งเราไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผลปรากฎว่า ผมติดที่กรุงเทพ แต่นัทติดที่เชียงใหม่ พอรู้ดังนั้น ผมจึงเริ่มคิดหนัก เนื่องจากทางบ้านของเราทั้ง2 ต่างก็บังคับให้เรียนในที่ที่ตัวเองเอ็นท์ติด นั่นก็คือว่า เราต้องแยกจากกัน ชัวร์ คืนนั้น ผมกับนัทนั่งอยู่ด้วยกันและคุยถึงเรื่องที่เรากำลังจะต้องเผชิญต่อไป นัทปลอบผมว่า ไม่เป็นไรหรอก เรายังคงจะติดต่อกันอย่างนี้ไปเรื่อยๆ เราจะไม่ทิ้งกัน

แล้วนัทก็บอกให้ผมหลับตา นัทจับมือผมไปแล้วเอาแหวนใส่ให้ (ผมรู้สึกอย่างนั้นนะ) นัทบอกว่าลืมตาได้แล้ว สิ่งที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของผมคือ แหวนกลมเกลี้ยงวงหนึ่ง เป็นสีทอง นัทบอกกับผมเบาๆว่า รักษามันไว้ดีๆนะ มันเป็นของมีค่าชิ้นเดียวของเราที่เราจะให้โก้ได้ ผมถามนัทว่าเอามาจากไหน นัทบอกว่า แอบแม่ไปทำงานพิเศษตอนกลางคืนที่ผับแห่งนึงมา เค้าให้เงินดี ไปทำอาทิตย์เดียวก็ได้แหวนวงนี้มาแล้ว แต่ว่านัทจะไม่ไปที่นั่นอีก เพราะว่านัทไม่ชอบที่แบบนั้น แล้วนัทก็ต้องเตรียมตัวไปเชียงใหม่แล้ว ได้ยินดังนั้นผมจึงกระโดดกอดนัท แล้วร้องไห้ นึกต่อไปว่าเมื่อไม่มีนัทแล้วจะเป็นยังไงบ้าง

เราสัญญาว่าเราจะเขียนจดหมายหากันตลอด แล้ววันหนึ่ง นัทก็บินไปเชียงใหม่ ผมร้องไห้ทุกวัน จนแม่ผมถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ผมจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง เพราะว่าผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว แม่ผมก็อึ้งไปสักพัก แล้วก็ลูบหัวผมแล้วก็พูดว่า ไม่เป็นไรหรอก แม่ไม่ได้ตกใจที่ลูกเป็นเกย์ แต่แม่ตกใจที่แฟนของลูกน่ะ เป็นลูกของเพื่อนแม่เอง นัทลูกของน้าเปิ้ลใช่ไม๊ลูก (ผมลืมบอกไปว่า แม่ของผมกับนัทน่ะ เป็นเพื่อนกันครับ) ผมติดต่อกับนัทอยู่ตลอด โดยที่เราเขียนจดหมายหากันอาทิตย์ละ2ฉบับ
เราเล่าถึงทุกๆเรื่องทุกๆอย่าง วันนี้ไปทำอะไรมา กินอะไรบ้าง เรียนเหนื่อยไม๊ ตั้งใจเรียนนะ และที่ขาดไม่ได้เลยคือคำสัญญาที่เรามีไว้ให้แก่กันว่าเราจะไม่ทิ้งกัน และจะกลับมาอยู่ด้วยกันตลอดไป วันหนึ่งนัทเขียนจดหมายมาเพียงข้อความสั้นๆว่า จะหายไปพักนึงนะ ไม่ต้องเป็นห่วง ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ผมกระวนกระวายใจมากว่ามันเกิดอะไรขึ้น และไม่มีจดหมายจากนัทอีกเลย

อีก3อาทิตย์ต่อมา มีจดหมายส่งมาถึงผมฉบับหนึ่ง ประทับตรากรุงเทพมหานคร แต่จ่าหน้าว่า โกโก้ ผมสงสัยจึงเปิดอ่าน แล้วก็ต้องงงหนักเข้าไปอีก เพราะว่าในซองนั้นมีแต่กระดาษเปล่าๆเท่านั้น ผมจึงหันหลังกลับ จะเดินเข้าบ้าน แล้วก็มีคนเอามือมาแตะที่บ่าของผม ด้วยความตกใจ จึงรีบหันไปดู แล้วก็ต้องอึ้งอีกเป็นครั้งที่3 เพราะว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่โจรที่ไหน แต่เป็นนัทนั่นเอง นัทคนที่เรารอเพื่อที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

นัทยิ้มให้ผมแบบเดียวกับที่เคยยิ้มเมื่อปีก่อน ผมดีใจมาก กระโดดเข้ากอดนัทด้วยความปลาบปลื้มสุดๆ และน้ำตาก็ไหลออกมา
ตะโกนบอกแม่จนคนทั้งซอยคงได้ยิน แม่ๆ นัทกลับมาแล้วๆ แม่ๆออกมาเร้ว ผมกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กๆ แล้วเราสองคนก็ขึ้นมาที่ห้องของผม

สวมกอดกันราวกับว่าไม่ได้เจอกันมาเป็น10ปี แล้วนัทก็บอกกับผมว่า นัทเรียนที่นู่นไม่ไหวเพราะว่า ญาติที่นัทไปพักด้วย ไม่ชอบนัท นัทอยู่ไม่ได้ และจะโดนแกล้งสารพัด นัทจะกลับมาอยู่ที่นี่ กลับมาอยู่ที่ที่มีโก้ นัทจะได้มาอยู่กับโก้แล้วนะ ดีใจไม๊ ผมบอกความรู้สึกที่ได้ยินอย่างนั้นไม่ถูกเลย มันดีใจมาก ดีใจจนต้องร้องไห้ออกมา ผมเข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมนางงามที่ได้รับรางวัลที่1 จึงร้องไห้มากกว่าที่จะหัวเราะ แล้วผมก็ขับรถไปส่งนัทที่บ้าน แล้วเรานัดกันว่า พรุ่งนี้เราจะไปดูหนังที่สยามกัน คืนนั้นผมรีบเข้านอนเพื่อนที่พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปเที่ยวกับนัทได้อย่างสดใส

กรี๊ง...... เสียงนาฬิกาปลุกที่น่ารำคาญก็ปลุกผมขึ้นมาจากความง่วงทั้งปวง น่าแปลกที่วันนี้ผมไม่ยักกะรำคาญเสียงของมัน เพราะมันคือสัญญาณที่บอกผมว่าวันนี้จะได้เจอนัทแล้ว ผมรีบกระโจนเข้าห้องน้ำ รีบออกมาแต่งตัว เอ๊ะ เราซื้อเสื้อมาใหม่นี่นา ยังไม่เคยใส่เลย เอามาใส่วันนี้ดีกว่า พอแต่งตัวเสร็จ ก็ลงไปทานข้าวข้างล่าง แม่ถามเหมือนกับรู้ จะไปไหนล่ะโก้ ไปหานัทล่ะสิ เพิ่งกลับมาวันเดียวจะไม่ให้เค้าพักบ้างเลยหรือไง ผมยิ้มๆแล้วกินข้าวต่อไป พออิ่มก็กำลังจะเดินออกจากบ้าน ทันใดนั้นฝนจากไหนไม่รู้ตกลงมาหนักมาจนต้องวิ่งเข้าบ้าน

ผมหยิบร่มคันใหญ่แล้วเดินออกจากบ้านอีกครั้ง วันนี้ไม่มีอะไรจะมาทำให้ผมไม่เจอโก้ได้หรอก ยังไงๆผมก็ต้องไป ผมขึ้นแท๊กซี่จากหน้าหมู่บ้านไปที่สยาม ที่สยามคนเยอะมาก โดยเฉพาะทางที่เชื่อมระหว่างมาบุญครองกับสยามสแควร์ คนแน่นจนแทบจะเดินไม่ได้เลย แล้วนี่ผมจะหานัทเจอไม๊เนี่ย ที่หน้าห้างสยามดิสคัฟเวอรี่ เป็นจุดนัดพบของเรา2คน

ผมมาถึงก่อนเวลาประมาณ15นาที จึงยืนรออยู่ที่เดิม เอี๊ยดดดดดดๆๆๆๆ.............พลั่ก นั่นคือเสียงที่ผมได้ยินเมื่อ3วินาทีที่ผ่านมา ผมจึงหันไปดูก็พบว่ามีรถโตโยต้าคันหนึ่งได้ชนใครเข้าให้เสียแล้ว ด้วยความที่มีสัณชาตญาณไทยมุง จึงชะเง้อออกไปดู เห็นว่าเป็นเด็กผู้ชาย รุ่นราวคราวเดียวกับผม ใส่เสื้อสีขาวซึ่งตอนนี้สีขาวนั้นเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดไหลอาบไปทั้งตัว

เมื่อมองถัดขึ้นมาให้ชัดกว่าเดิม ผมแทบลมจับ เด็กคนนั้นคือนัทนั่นเอง ผมรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปให้ถึงตัวนัทให้เร็วที่สุด ผมประคองนัทไว้พร้อมกับเขย่าเรียกชื่อนัทตลอดเวลา ผมเรียกขอให้คนที่อยู่แถวนั้นช่วยตามรถพยาบาลมาที รถพยาบาลมาเร็วทันใจ เพราะมีรพ.ใกล้ๆแถวนั้นพอดี พอเราทั้งคู่ขึ้นรถพยาบาลมา นัทก็ได้สติเล็กน้อย หันมาพูดกับผมอย่างคนที่เสียงหายไปแล้วว่า ขอโทษที่ให้รอนะโก้

นัทไปรอเค้าทำของขวัญให้โก้น่ะ ผมมองไปที่ข้อมือของนัท เห็นแผ่นโลหะซึ่งตอนนี้มันบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยเลือด
บนป้ายนั้นสลักไว้ว่า " มีกันและกันตลอดไป โกโก้และพีนัท" ขอโทษที่ให้รอนะโก้ นัทรีบมาที่สุดแล้ว กลัวโก้รอ นัทเลย... ยังไม่ทันพูดจบประโยค นัทก็พ่นเลือดออกมาเต็มไปหมด พยาบาลบอกผมว่าอย่าให้คนไข้พูดอะไร เพราะว่าช้ำในมาก ผมจึงบอกนัทว่าไม่ต้องพูดแล้ว เอาไว้หายแล้วค่อยพูด แล้วผมก็กุมมือของนัทเอาไว้แน่น ไม่กี่อึดใจ เราก็มาถึงรพ.

นัทก็ถูกส่งตัวเข้าห้องไอซียูทันที ผมนั่งรออย่างกระวนกระวายใจ แล้วผมก็โทรบอกแม่ของนัทแล้วก็แม่ของผม แล้วอีก2ชม.ต่อมา แม่ของเราทั้งคู่ก็มาถึงรพ. ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน แม่ของนัทหน้าไม่สู้ดีนักแม่ผมจึงเอามือแม่นัทไปกุมไว้แล้วก็ปลอบว่าคงไม่เป็นไรหรอก 1ชม.ต่อมา หมอก็เดินออกมาจากห้องไอซียู แม่ของนัทจึงเดินเข้าไปถาม ผมกับแม่จึงเดินตามไป หมอบอกว่าคนไข้อาการสาหัสมาก เสียเลือดมากด้วย คนไข้ต้องการเลือดอย่างมาก แต่ตอนนี้เราหาเลือดไม่ได้เลย ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าผมกับนัทมีเลือดกรุ๊ปเดียวกัน จึงขออาสาให้เอาเลือดของผมไปแทน ผมได้ขึ้นเตียงข้างๆกับเตียงของนัท ปากของนัทซีดมาก น้ำตาผมไหลออกมาเมื่อไหร่ไม่รู้ คอยแต่ภาวนาว่าขอให้นัทไม่เป็นไร คนที่เรารักคนนี้จะต้องไม่เป็นอะไร นัทจะต้องอยู่กับเรา แล้วหมอก็มาเจาะเอาเลือดผมไป
แล้วหมอก็เลื่อนเตียงผมกับนัทให้มาชิดกัน

เหมือนกับว่าหมอจะรู้ว่าเรา2คนเป็นแฟนกัน แล้วผมก็เอื้อมมือไปจับมือของนัทไว้ ตอนนี้มือของนัทเย็นเฉียบ เหมือนกับว่าเอาไปแช่แข็งมา ผมจ้องที่ใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งหน้านี้ให้ความอบอุ่นทุกครั้งที่มอง ตอนนี้กลายเป็นขาวซีด มือที่เคยจับมือผมแล้วพร่ำบอกว่ารักผม มืออันแสนอ่อนนุ่มและอบอุ่น ที่เคยเอามือของผมไปกุมไว้เมื่อยามที่ผมท้อแท้หรือมีปัญหา ตอนนี้กลับเย็นเฉียบ ไม่มีความรู้สึกใดให้รับรู้ ผมเริ่มรู้สึกอ่อนเพลียเนื่องจากเสียเลือดก็เผลอหลับไป ผมตื่นขึ้นมาพบตัวเองนอนอยู่ในห้องที่รพ. มีแม่นั่งอยู่ข้างเตียง แต่ไม่มีวี่แววของนัท ผมจึงหันไปหาแม่แล้วถามว่า นัทอยู่ไหน แม่ไม่พูดอะไรมาก เพียงแต่บอกว่า นอนก่อนเถอะ นัทไม่เป็นไร ได้ยินดังนั้นผมก็หลับต่อไป แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แม่ของนัทนั่งอยู่ข้างๆกับแม่ของผม

พร้อมกับร้องไห้ ผมเลยถามว่า เป็นอะไร แม่ของนัทบอกว่า นัทเพิ่งสิ้นใจเมื่อกี๊ เพราะว่าอวัยวะภายในใช้การไม่ได้แล้ว และเสียเลือดมากจากการช้ำใน ผมตกใจมาก รีบถามแม่ว่านัทอยู่ที่ไหน แม่บอกว่าตอนนี้กำลังรอห่อศพเตรียมเอาไปไว้ที่วัด ผมช็อคจนเป็นลมไปบนเตียงนั้น พอตื่นขึ้นมาก็เอาแต่ร้องไห้ และวันงานศพของนัทก็มาถึง เพื่อนๆของผมและนัทมากันเพียบ และแน่นอน ผมร้องไห้ตลอดงาน จนกระทั่งวันเผา จะมีการเปิดโลงให้ญาติได้ดูเป็นครั้งสุดท้าย ผมไม่กล้าดู กลัวว่าจะทำใจไม่ได้ แล้วเสียงเพลงธรณีกรรแสงก็บรรเลง ใจของผมหลุดลอยไปไหนก็ไม่รู้ คิดถึงแต่วันเก่าๆที่ผมกับนัทเคยอยู่ด้วยกัน

วันที่นัทบอกรักผม วันที่ผมกับนัทเจอกันครั้งแรกที่ รร. วันที่นัทอำลาผมเพื่อที่จะไปเรียนที่เชียงใหม่ นึกถึงคำพูดที่นัทพูดกับผมว่า
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป และนึกถึงป้ายโลหะในกระเป๋ากางเกง ผมหยิบมันขึ้นมาดู ยังคงเห็นร่องรอยของอุบัติเหตุในวันนั้น นึกถึงความโง่ของนัทที่กลัวผมรอนาน เลยเอาชีวิตไปทิ้งที่กลางถนน ผมมองที่คำที่สลักไว้ในแผ่นโลหะ มันเขียนไว้ว่า "มีกันและกันตลอดไป โกโก้และพีนัท" นัทชอบเรียกผมว่าโกโก้ และเป็นคนเดียวที่เรียกผมอย่างนั้น

นับจากวันนี้ไป จะไม่มีคนมาเรียกผมอย่างนี้อีกแล้ว จะไม่มีคนมาคอยดูแลห่วงใยผมเหมือนกับที่นัทเคยทำ ไม่มีมือที่แสนอ่อนโยนและอบอุ่นมากุมมือผมไว้ในวันที่ผมมีปัญหา ไม่มีคำพูดที่อาทรและจริงใจมาให้ผมได้ยินอีกต่อไปแล้ว มันเร็วเกินไปที่ผมจะตั้งตัวทันผมสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง นัทเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผม ผมไม่เหลืออะไรแล้ว เหลือเพียงความทรงจำที่ดี และความเสียใจ นัท...ผู้เป็นทีรักที่สุดของโก้

ตอนนี้นัทได้หลับอย่างสบายแล้วนะ นัทได้ไปอยู่ในที่ที่สุขสบาย ไม่ต้องมีใครมากวนใจ ไม่มีใครให้ต้องคอยดูแลอีกต่อไปแล้ว หลับเถอะนะ นัท หลับให้สบาย ที่นั่นจะเป็นบ้านของนัท เป็นที่ที่นัทจะใช้ชีวิตอยู่ตลอดไป ไม่ต้องห่วงโกโก้คนนี้หรอก คนคนนี้จะคอยคิดถึงนัททุกๆวัน จะยังคงเก็บวันดีๆที่เราเคยมีด้วยกันมาตลอดเวลา นัทครับ โก้ขอสัญญาว่าจะไม่มีวันลืมนัทที่แสนดีคนนี้ นัทที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของโก้ โก้จะไม่มีวันลืม พีนัทของโกโก้ตลอดไป... ขอให้ทุกคนโชคดีในรัก อย่าได้มีชีวิตที่ผิดหวังอย่างโก้นะครับ


[Home]