"เด็กน้อย ความรัก และ การเดินทาง"

เขียนโดย ผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม

ตอนที่ 9 : ฝนซา ฟ้าใส

"เออ นนท์นี่พี่ ตุ้ม เป็นพี่ปี 3 เป็นป้ารหัสนะ" วุฒิแนะนำให้นนท์รู้จักป้ารหัส นนท์ยกมือไหว้ "หวัดดีค่ะ อะ นี่เป็นของขวัญรับน้องนะคะ มาดูน้อง 2-3 ครั้งแล้วแต่ไม่เจอเพราะพี่มาตอนหลัง เห็นบอกว่าประท้วงไม่เข้าเชียร์หรือจ๊ะ" พี่ตุ้มกระเซ้า "เพราะอีตานี่ใช่ไหม เกือบไม่ได้เป็นน้องในสายรหัสแล้วนะ" พี่ตุ้มหันไปว่าวุฒิทันที่ แต่ไม่ได้คำตอบใดๆ

"อะพอ ๆ นี่พี่ ญา เป็นพี่ปี 4 นะครับ เป็นย่ารหัสนะครับ ก่อนอื่นต้องขอแนะนำประวัติพี่ ญา เล็กน้อยนะครับ พี่ญาเป็นดาวของปี 4 นะครับ เพราะสวยที่สุดมีหนุ่มๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องตามจีบหัวบันไดบ้านไม่แห้งเลยละ พี่ตุ้มก็เกือบเหมือนกันนะครับ เกือบได้เป็นถ้าไปเสริมจมูกมาเล็กน้อย" วุฒิพูดไปหัวเราะไป และก็โดนที่ตุ้มซัดไปตุบ 2 ตุบ

"นี่เป็นของขวัญจากพี่นะคะ ไหนดูชัด ๆซิ" พี่ญาพูด

"หวัดดีครับ" นนท์ยกมือไหว้

"หวัดดีคะ อืมๆๆๆ หน้าตาเด็กมากเลยนะคะ อายุเท่าไรนะ 14 หรือ 15 หน้ารักมากเลยคะ สมกับที่พวกพี่เค้าพูดกัน ตัวเท่าพี่ตุ้มเลยนะคะ ไหนมาให้พี่กอดหน่อยซิ" พี่ญา พูดทีเล่นทีจริงแต่จะเอามือลูบหัวนนท์ตลอด

"ถึงว่านะตุ้ม นายวุฒิถึงนั่งไม่ติด ตอนนนท์ไม่เข้าเชียร์ นนท์รู้ไหมคะว่าเค้าเนี่ยพูดถึงนนท์ให้พี่ฟังตลอด ชมนนท์ให้พวกพี่ฟังเรื่อยเลย วันๆ ไม่ทำอะไรขับรถไปซื้อขนม ไปห้างตลอด หาของTake นะแหละ ตอนแรกพวกพี่นึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงนะนี่ แต่ว่าถึงเป็นเด็กผู้ชายก็ไม่แปลกอะไรเพราะนนท์น่ารักมาก เป็นเด็กดีอีกด้วย แต่ต่อไปต้องลดฐิถิลงให้มากกว่านี้นะคะ ตอนนี้โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ นะคะ เรียนมหาวิทยาลัยแล้วก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะคะ" ตลอดเวลาที่พี่ญาพูดถึงวุฒิกับนนท์ วุฒิไม่มีอาการเขินแต่อย่างใด วุฒิยิ้มอย่างมั่นใจและภูมิใจกับการกระทำของตัวเอง ซึ่งผิดกับนนท์เล็กน้อยที่รู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าวุฒิตั้งใจและดีใจมากเมื่อได้นนท์เป็นน้องรหัส

การพูดคุยดำเนินต่อไปสักพักใหญ่………..

"วุฒิ นนท์ พี่กับพี่ตุ้มจะกลับกันแล้ว พี่จะแวะไปส่งพี่ตุ้มที่หอพักเองเพราะนี่ใกล้เวลาหอปิดแล้ว" พี่ญา พูดกับนนท์และวุฒิ

"นนท์พี่ไปก่อนนะ แล้วพี่จะนัดเลี้ยงอีกทีนึงนะคะ แล้วเจอกัน" พี่ญา กับ พี่ตุ้ม เดินออกไป ณ ลานจอดรถหน้าคณะ

"นนท์รอพี่แป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวพี่ไปเอาของนิดหน่อยแล้วเราไปกินข้าวกัน นนท์ยังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่หรือ" วุฒิวิ่งออกไปทันทีไม่รอคำตอบใดๆ ทั้งสิ้นจากนนท์ นนท์เหนื่อยเหลือเกินและไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้น นนท์อยากกลับหอพักอาบน้ำและนอนทันที นนท์ไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าตานนท์จะดูไม่ได้ขนาดไหน ตาบวมขนาดไหนแล้วก็ไม่รู้ และนนท์รู้สึกเขินๆ วุฒิอย่างไรบอกไม่ถูก นนท์รู้สึกว่าวุฒิ Take care นนท์มากเกินไป

"ไปเลยครับ น้องนนท์" วุฒิเดินมาถือของให้นนท์และนำนนท์ไปยังรถทันที

"เฮ้ย วุฒิ มึงจะพาน้องไปไหนวะ" สิทธิวิ่งมาแล้วร้องตะโกน

"กูจะพาน้องกูไปกินข้าว มึงกลับเองแล้วกัน" วุฒิตะโกนเสร็จก็หันไปชวนนนท์ให้เดินต่อโดยไม่สนใจสิทธิแต่อย่างใด

"ไอ้ห่านี่ เห่อของใหม่จริงมึง เห็นน้องดีกว่าเพื่อนนะมึง" สิทธิตะโกนด่าไล่หลัง

"นนท์รอพี่อีกแป๊บ นะเดียวพี่ขอซัดไอ้ปากหมาสักทีนะ" วุฒิวางของแล้ววิ่งไปหาสิทธิทันที่ แต่สิทธิรีบวิ่งหนีทันทีเช่นกัน ดังนั้นจึงเกิดการไล่เตะกันของวุฒิและสิทธิเป็นที่หัวเราะสนุกสนานของเพื่อนและพี่ๆ

"นนท์อย่าไปสนใจนะครับ ไอ้นี่ปากหมาแต่นิสัยดีครับ เออเราไปทานไหนกันดีครับ นนท์หิวมากไหมครับ" วุฒิคุยกับนนท์ไปพร้อมกับขับรถออกมาทางด้านหลังมหาวิทยาลัย

"ทานแถวนี้ก็ได้ครับ ไม่แพงแล้วก็เร็วดีด้วยครับ" นนท์แนะนำร้านก๋วยเตี๋ยวหรือร้านข้าวที่ขายอยู่ดาษดื่นข้างทาง ตั้งแต่ประตูหลัวคณะศึกษาศาสตร์ ไปจนถึงตลอด 2 ข้างทางจะมีร้านอาหารให้เลือกมากมายเรียงรายไปทั่ว ราคาไม่แพง รวดเร็ว

"ไม่เอาครับ นั่งทานตรงนี้มันไม่เป็นส่วนตัว ต้องรีบทานรีบกลับ พี่ยังไม่อยากรีบกลับ พี่อยากคุยกับนนท์นานกว่านี้นานๆ นะครับ" วุฒิพูดและขับรถเลยออกไปอย่างรวดเร็ว

"พี่ครับ นนท์เหนื่อยนะครับ ไม่อยากอยู่ดึกมาก นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้วครับ แล้วพี่จะได้ไม่ต้องกลับบ้านดึกด้วยไงครับ พี่วุฒิเป็นเด็กเมืองหรือครับ บ้านพี่อยู่แถวไหนครับ" นนท์ถาม

"บ้านพี่อยู่ตรงอาแถวอาเขตนะครับ ไม่ไกลหรอกครับขับแปล๊บเดียวก็ถึงแล้วครับ แต่ว่านนท์เหนื่อยหรือครับ พี่ลืมไปนะครับว่าวันนี้นนท์เหนื่อยมากเป็นพิเศษ งั้นเราเอาเป็นร้านนี้ก็แล้วกันครับ" วุฒิเลี้ยวรถจอดที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นตึกแถวธรรมดาแต่ดูสะอาดสะอ้านดี

หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อย วุฒิก็บอกให้นนท์เปิดหอของขวัญที่พวกพี่ๆ ซื้อให้ในร้าน "เปิดเลยครับ พี่อยากรู้ว่าพี่ตุ้ม กับพี่ ญา ให้อะไรนนท์นะครับ ปีที่แล้วพี่ได้ เสื้อยืด กับ กางเกงในนะครับ"

"นนท์ ค่อยๆ แกะของขวัญที่ละชิ้น โดยเริ่มที่ของพี่ ญาก่อน พี่ญา ให้ตุ๊กตาวัวน่ารักมาก ส่วนพี่ตุ้มให้จี้พร้อมสร้อยเชือกดูวัยรุ่นหน่อย" นนท์ชอบจี้สีนี้พอดีเลยครับ นนท์เป็นคนชอบสีฟ้ากับสีเขียวนะครับ

นนท์ดีใจที่ได้จี้ห้อยคอเพราะนนท์เองตั้งใจจะซื้อมาห้อยนานแล้วแต่ไม่มีโอกาสเสียดี นนท์อยากมีอะไรเท่ๆ ห้อยคอบ้างเวลาไปเที่ยววันหยุด

"นนท์ เปิดของพี่แล้วถ้าไม่ชอบบอกนะครับ พี่จะเอามาเปลี่ยนให้ใหม่ พี่ไม่รู้ว่านนท์ชอบอะไรแต่ว่าของที่พี่ซื้อให้นนท์น่าจะชอบนะครับ" วุฒิดูตื่นเต้นมากกว่านนท์เสียด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ นนท์ต้องชอบของที่พี่วุฒิซื้อให้แน่นอน" นนท์แกะกล่องของขวัญออกแล้วพบว่าเป็นโคมไฟ ที่ไว้ใช้เวลาอ่านหนังสือ นนท์กำลังอยากได้อยู่พอดีเพราะนนท์ไม่ได้เอามันมาด้วยเพราะนนท์กะว่าจะซื้ออันใหม่ให้เป็นแบบนีออน เนื่องจากที่บ้านนนท์เป็นแบบไฟหลอด นนท์ไม่ชอบเพราะแสงมันไม่นวลตา นนท์ยิ้มอย่างดีใจและเอ่ยปากขอบคุณวุฒิ

"พี่วุฒิ รู้ได้ไงนี่ นนท์กำลังจะไปหาซื้อพอดีเพียงแต่ว่าไปไม่ค่อยถูกและยังไม่มีเวลานะครับ แต่มันค่อนข้างแพงนี่ครับ พี่วุฒิไม่น่าเสียเงินเยอะขนาดนี้เลยนะครับ" นนท์กล่าวขอบคุณวุฒิ

"ไม่เป็นไรครับ พี่จำได้วันนั้นพี่ไปห้องนนท์แล้วเห็นว่านนท์ยังไม่มีโคมไฟ พี่ก็เลยซื้อให้ชอบไหมครับ" วุฒิยิ้มอย่างดีใจที่เห็นนนท์ชอบของที่ตัวเองซื้อให้

ใบหน้ายิ้มแย้มไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าทำให้วุฒิถึงกับชงักไปชั่วขณะก่อนที่จะเอ่ยปากตอบนนท์ ความใส ความเป็นเด็กมันดีอย่างนี้นี่เอง นี่วุฒิเป็นอะไรไปนี่ เค้ากำลังคิดอะไรกับเด็กผู้ชายคนนี้หรืออย่างไร วุฒิพยายามคิดว่าเด็กผู้ชายหน้าใสที่อยู่ตรงหน้าเค้าเป็นเพียงเด็กที่ยังไม่ค่อยรู้จักโลกภายนอกเท่านัก วุฒิอยากเป็นเพียงพี่ชายและความรู้สึกก็คือพี่ชายที่ห่วงน้องชายเท่านั้นเอง ไม่มีอย่างอื่นเด็ดขาด แต่พฤติกรรมของวุฒิไม่ได้บอกว่าเป็นเช่นนั้น

"นนท์น่ารักจังเลยนะครับ ใสและดูบริสุทธิ์จังเลย" วุฒิเผลอเอ่ยปาก

"พี่วุฒิว่าอะไรนะครับ นนท์ไม่ค่อยได้ยิน" นนท์ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนเองได้ยินเท่าใดนัก

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ทานข้าวเถอะครับ ทานเสร็จจะได้กลับ นนท์จะได้พักผ่อน" วุฒิเลี่ยงคำตอบและชวนนนท์ทานข้าวต่อ

นนท์ เริ่มรู้เรื่องราวของวุฒิมากขึ้น "วุฒิ" เป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ที่บ้านเป็นร้านขายเครื่องเขียนชื่อดังในตัวเมือง วุฒิมีพี่สาว 3 คน แต่ละคนมีกิจการเป็นของตัวเองทั้งนั้นคนแรกเปิดร้านทอง คนที่สองร้านขายของฝาก อีกคนเป็นหมอและเปิดคลีนิค นอกจากนี้พ่อและแม่ยังมีกิจการปั๊มน้ำมันอีก สอง แห่ง บนถนนระหว่างเชียงใหม่ เชียงราย ที่ต้องผ่านทางดอยสะเก็ดอีกด้วย

จริงๆ วุฒิอยากเรียนวิศวะ แต่สอบไม่ติด วุฒิ นัย และ สิทธิเป็นเพื่อนที่สนิทกันเป็นอย่างมากเพราะตอนจับหอพักได้ทั้งสามคนได้อยู่ห้องเดียวกัน วุฒิกับสิทธิ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กส่วนวุฒิมาเจอนัยตอนปีหนึ่ง แต่ก็มาสนิทกันเพราะตอนปีหนึ่งวุฒิเข้ามาอยู่ในหอพักในมหาวิทยาลัยบ่อยๆ เพราะวุฒิขี้เกียจตื่นแต่เช้าไปเรียนหนังสือ

ตอนนี้เวลาประมาณ 4 ทุ่มกว่าและการสนทนาฝ่ายเดียวจากวุฒิดูท่าจะไม่สิ้นสุดลงง่าย ๆ จนนนท์ไม่เอ่ยปากว่าอยากกลับหอพัก

วุฒิขับรถมาส่งนนท์ที่หอพักและจะกลับบ้านเลยเพราะตั้งแต่ขึ้นปีสอง วุฒิมักไม่ได้มาอยู่ที่หอพักเท่าใดแล้ว เนื่องจากไม่มีความจำเป็น นานๆ ทีวุฒิจึงจะมาค้างกับนัยบ้าง ดังนั้นนัยจึงอยู่ห้องคนเดียวเป็นส่วนมาก ส่วนสิทธิแทบไม่ได้มาอยู่หอพักเลยเพราะบ้านสิทธิอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย

วุฒิยืนอยู่หน้าหอพักกับนนท์ วุฒิอยากจะขึ้นไปส่งนนท์บนห้องเพราะต้องการช่วยถือของแต่นนท์เอ่ยปากว่าไม่อยากให้วุฒิขึ้นไปเพราะเกรงใจ แต่จริงๆ แล้วนนท์ไม่อยากให้วุฒิขึ้นไปมากกว่ากลัวว่าจะคุยจนไม่ยอมกลับบ้านมากกว่า

"นนท์เรียนพรุ่งนี้ตอนบ่ายโมงใช่ไหมครับที่คณะฯ พรุ่งนี้พี่จะมารับนะครับ" วุฒิเสนอตัวจะมารับนนท์ไปเรียนหนังสือ

"ไม่เป็นไรครับ พี่นัยไปส่งนนท์เป็นประจำอยู่แล้วครับ" นนท์เลี่ยงไม่อยากให้วุฒิมารับเพราะรู้สึกเกรงใจเกินไปที่วุฒิต้องมารับเพราะวุฒิไม่ได้อยู่ในมหาวิทยาลัย

"ไอ้นัยไปส่งเป็นประจำหรือครับ"

"พี่นัยจะรู้ตารางสอนผมครับ ตอนไปเรียนพี่นัยจะขี่รถมารับครับ แต่เวลากลับจะกลับเองครับเพราะอ้อจะมาส่งครับ" นนท์ตอบตามจริง

"ไม่เป็นไร ต่อไปให้เป็นหน้าที่พี่แล้วกันครับ" วุฒิตัดบทและยืนยันจะมารับนนท์เอง

"ได้ครับ ยังไงก็ได้งั้นผมขอตัวนะครับ" นนท์ไม่อยากเถียงกับวุฒิเพราะรู้ว่าเถียงไปก็แพ้อยู่ดี นนท์ถือของหันหลังกลับเพื่อจะเดินขึ้นห้องทันที

"เดี๋ยวครับ พี่อยากบอกอะไรนนท์นิดหน่อยครับ นนท์ทำให้พี่ภูมิใจมากครับ นนท์เป็นเด็กดีแล้วก็น่ารักด้วยนะครับ พี่อยากบอกนนท์ว่าพี่ดีใจมากที่นนท์เป็นน้องรหัสพี่ ไม่น่าเชื่อใช่ไหมครับ เป็นบุพเพฯ จริงๆ" วุฒิจับมือนนท์

"พี่วุฒิครับ ปล่อยเถอะครับ ผมว่ามันไม่ดีครับ ผมอายคนอื่นเค้าครับ ผมขอตัวนะครับ" นนท์รีบขอตัวทันที จิตใจของเด็กหนุ่มอายุ 15 ปีเริ่มหวั่นไหว เป็นครั้งแรกที่ใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เด็กหนุ่มเริ่มรับรู้ความรู้สึกของความเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นหนึ่ง เด็กหนุ่มจะเริ่มค้นพบตัวเองแล้วหรืออย่างไร ทำไมเด็กหนุ่มต้องเขินอายด้วย แล้วทำไมวุฒิต้องทำแบบนี้ด้วย

.
[ อ่านตอนถัดไป (ตอนที่ 10) ]

[Home]