"เด็กน้อย ความรัก และ การเดินทาง"

เขียนโดย ผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม

ตอนที่ 8 : ลืมง่าย หายโกรธเร็ว

นนท์หันหลังทันที่และทำท่าจะเดินออกครึ่งวงกลมตรงกลางที่นนท์ยื่นอยู่ นนท์ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนนท์ออกไปเสียดีกว่าที่จะต้องเป็นคนๆ เดียวที่ต้องทำคนทุกคนเดือดร้อน

"นนท์หยุดก่อน พวกเราเต็มใจนะ" ศักดิ์และเพื่อนอีกหลายคนช่วยกันพูดกับนนท์ นนท์ไม่ได้หันกลับมาพูดอะไรทั้งสิ้น นนท์หยุดและก้มหน้าลง ไหล่นนท์สั่น น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตา

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วครับ นนท์คิดว่าการใช้ชีวิตการเรียนในมหาวิทยาลัย 4 ปีไม่จำเป็นต้องมีคนช่วยเหลือมากขนาดนี้ก็ได้ครับ นนท์แค่มีเพื่อนๆ บ้างกับความตั้งใจจริงของตัวเอง นนท์ก็คงจะสามารถเรียนจบออกไปได้ แม้นนท์จะขาดสิ่งที่เรียกว่าประสบการณ์ไปบ้าง ขาดการทำกิจกรรมบางอย่างไปบ้าง แต่นนท์ก็ได้รู้จักกับเพื่อนดีๆ ได้รู้จักความประทับใจ แม้ว่านนท์เพิ่งจะรู้จักกับพวกพี่ๆ แต่พี่ทุกคนก็เป็นคนดีและมีน้ำใจกับนนท์ แต่ถ้าต้องให้พวกพี่ทำอะไรมากกว่านี้นนท์คงรับไว้ไม่ไหวหรอกครับ นนท์คงไม่มีปัญญาทดแทนคุณได้หมด" พูดเสร็จนนท์ก็ก้าวเท้าเดินออกมาทันที

"นนท์ ไม่มีอะไรมากกว่านี้หรอกนะ หลายครั้งที่นนท์ต้องทำเพื่อพวกเรา นนท์โดนลงโทษบ่อยที่สุดทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของนนท์เลยแต่นนท์ไม่เคยเอ่ยปากโทษใครสักคน ครั้งนั้นนนท์ก็ทำเพื่อเรา นนท์ไม่อยากให้เราต้องโดนทำโทษ จริงๆ คนที่ควรออกไปน่าจะเป็นเรามากกว่าไม่ใช่นนท์" ต่ายแสดงความเสียใจกับเหตุการณ์ต่างๆ

นนท์ รับรู้ได้ชัดเจนของความตั้งใจทั้งหมด แต่ 100 ครั้งใครจะทำได้ในเมื่อทำไม่ได้จะทำไปทำไม นนท์ก้าวเท้าจะเดินต่อไปทันที

"วี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ………" เสียงเชียร์ดังออกมาทันทีโดยไม่สนใจว่านนท์จะเดินออกไป และ จะไม่ยอมรับความช่วยเหลือใดๆก็ตาม เสียงเชียร์เต็มไปด้วยพลังเป็นอย่างยิ่ง เด็กปีหนึ่งทุกคนที่อยู่ในที่นั้นไม่ได้กะว่าจะร้องให้ดังขนาดนั้นเพราะต้องร้องเป็นจำนวนมากครั้ง แต่อาการและวิธีการร้องที่ต้องมีการกอดคอกันและเหวี่ยงคอเป็นวงกลมไปด้วย กลับเป็นแรงกระตุ้นให้ทุกคนร้องออกมากอย่างเต็มเสียง

นนท์ยืนก้มหน้าไม่ได้หันมองกลับไปแต่อย่างใด ไหล่สั่นขึ้นกว่าเดิม น้ำตาไหลออกจากดวงตาเป็นสาย จนกระทั่งต้องล้วงเอาผ้าเช็ดหน้ามาช่วยซับน้ำตาไว้ เสียงเชียร์ยังคงดังต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นกี่ครั้งแล้วนนท์รู้สึกได้จากน้ำเสียงว่าพวกเค้าเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว นนท์ไม่อยากให้เพื่อนๆ ต้องมาเหนื่อยขนาดนี้ นนท์พยายามเรียกสติคืนมาและก้าวเท้าเดินต่อไป เพียงก้าวแรกนนท์ก็ต้องหยุดลง

"อย่าไปเลยครับ หันกลับไปดูเพื่อนๆ ซิครับ" วุฒิเดินมาหยุดอยู่ข้างนนท์นานแล้ว ในสายตาของวุฒิ วุฒิอยากที่จะเข้าไปโอบกอดเด็กผู้ชายตรงหน้าที่กำลังร้องไห้เสียเหลือเกิน ความรู้สึกของวุฒิไม่ได้มองว่านนท์เป็นเพียงรุ่นน้องเท่านั้น ความรู้สึกมันมากกว่านั้นตั้งแต่แรกเห็นแล้วแต่จะทำอย่างไรได้มากไปกว่าการจับไหล่และหันตัวนนท์ไปยังเพื่อนๆ

ภาพของเด็กหญิงและเด็กชายกอดคอส่ายหัวหมุนตัวร้องเชียร์เบื้องหน้า เรียกน้ำตานนท์ออกมาได้อีกครั้งอย่างท่วมท้น เพื่อนบางคนไม่สามารถยืนขึ้นได้แล้วแต่ก็ยังพยายามกัดฟันยืนขึ้นโดยใช้แรงยึดจากการกอดคอของเพื่อนในแถว บางคนล้มลงแล้วแต่ก็ยังยืนขึ้นมาอีกครั้งหลังจากได้พักเล็กน้อย เด็กผู้หญิงส่วนมากเริ่มร้องไห้กันหมดแล้วรวมถึงเด็กผู้ชายบางคน ไม่มีใครรู้ว่าพวกเค้าร้องไห้ทำไมเพราะคนที่ร้องน่าจะเป็นนนท์มากที่สุด พวกเค้าเหนื่อยหรือเพราะอารมณ์และความเร่งของความกดดันกันแน่ที่ทำให้พวกเค้าร้องไห้กัน ไม่เพียงเท่านี้กลุ่มพี่ปี 2 ปี 3 และปี 4 เริ่มจับกลุ่มร้องไห้กันบ้างแล้วแม้บางคนจะไม่ถึงกับฟูมฟายแต่ก็ต้องมีผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตาอยู่ตลอดเวลา

นนท์ทนไม่ไหวแล้ว นนท์วิ่งไปหาเพื่อนๆ และบอกให้พวกเค้าหยุด นนท์พยายามเอาตัวดันฟืนไม่ให้เพือนหมุนตัว และตะโกนบอกให้ทุกคนหยุดแต่ไม่มีใครหยุดรวมถึงอ้อด้วย

ภาพของนนท์และเพื่อนๆ สะท้อนความจริงใจและกระตุ้นต่อมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี รุ่นพี่ที่ยืมมองดูเริ่มร้องไห้กันมากขึ้นจนพี่บางคนเริ่มจะทนเห็นภาพเบื้องหน้าไม่ได้แล้ว

"หยุดได้ครับ ครบ 100 ครั้งแล้ว" ชายหนุ่มผู้นำตะโกนบอกให้ทุกคนหยุด แต่เหมือนไม่มีใครได้ยินเสียเชียร์ยังคงดังต่อไป จนพี่ๆ ผู้ชายและพี่ผู้หญิงปี 2 ต้องวิ่งเข้ามาจับให้น้องๆ หยุด

ไม่มีใครสามารถทนยืนต่อไปได้ ทุกคนทรุดตัวลงนั่ง นนท์นั่งร้องไห้อยู่หน้าอ้อ อ้อเองก็ร้องไห้อยู่หน้านนท์เช่นกัน แทบไม่หน้าเชื่อว่านนท์และอ้อต่างคนต่างรู้สึกดีต่อกันขนาดนี้ พี่ๆ ปี 2 ที่มีหน้าที่เป็นหน่วยพยาบาลวิ่งเข้ามาดูอาการของน้องแต่ละคน การเสริฟน้ำเริ่มดำเนินขึ้น ผ้าเย็น ยาดม ทยอยกันออกมาตามลำดับ

เมื่ออาการของทุกคนดีขึ้น พี่ๆ ก็จับให้น้องทุกคนเข้าห้องเชียร์ตามปกติ แต่คราวนี้ห้องเชียร์ดูสดใสกว่าทุกครั้ง หน้าต่างถูกเปิดออก ลมภายนอกพัดเย็นสบายเข้ามา พี่ๆ ยืนรอตลอด 2 แถวของประตูและภายในห้องเชียร์ ไฟถูกปิดลงมีเพียงแต่แสงสว่างจากแสงเทียนที่ถูกถืออยู่เท่านั้น นนท์เข้าแถวตามปกติพร้อมกับเพื่อนเดินเข้าสู่ประตู

"เมื่อสำเภาลำน้อยล่องลอย………………………………"
(ผู้เขียนอยากนำบทเพลงนี้มาลงให้ได้อ่านกันทุกคนแต่เกรงใจเจ้าของบทประพันธ์และคณะ จึงขอไม่ลงแต่อย่างใด)

บทเพลง "สำเภา.." ถูกขับขานขึ้นจากรุ่นพี่ปี 2 เสียงเพลงรวมถึงเนื้อเพลงช่างกินใจและฟังดูไพเราะเหลือเกิน รุ่นน้องแต่ละคนยืนก้มหน้าสะอื้นกับบทเพลงที่ได้ยิน ความแค้นในใจของน้องปีหนึ่งจางหายไปในทันที ขณะนี้มีแต่ความรู้สึกดีๆ เข้ามาแทนที่ แต่สำหรับนนท์ นนท์ไม่ได้รู้สึกประทับใจรุ่นพี่เท่าใดนักเพราะนนท์ยังรู้สึกว่ามันเป็นการหลอกใช้ความอ่อนไหวของมนุษย์เสียมากกว่า แต่นนท์ก็อดร้องไห้ไม่ได้

บทเพลงจบลง แสงไฟจากหลอดนีออนถูกเปิดขึ้น แสงไฟจากเทียนถูกดับลง รุ่นพี่แต่ละคนมีร่องรอยของการร้องไห้ยืนยิ้มอยู่อย่างตื่นเต้น การเปิดตัวว่าใครคือพี่รหัสหรือน้องรหัสกำลังจะเริ่มขึ้น นนท์สังเกตไม่เห็น ชายหนุ่ม ผู้นำการว๊าก ในช่วงท้ายอีกเลย วุฒิในฐานะประธานรุ่นและประธาน "ว๊าก" เดินเข้ามาพร้อมสิทธิในฐานะประธานเชียร์

"ทุกคนทำได้ดีมาก และบัดนี้ก็มาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว พี่ๆ ทุกคนอยากบอกว่าน้องๆทุกคนอดทนได้ดีมากและขอขอบคุณที่ให้ความร่วมมือด้วยดีมาตลอด ขอบคุณพี่ปี 3 ปี 4 ทุกคนที่ให้คำแนะนำด้วยดี ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่เสียสละเวลามาช่วยเหลือกัน การเชียร์จบลงแล้วครับต่อไปจะเป็นการเปิดตัวพี่รหัสนะครับเชิญพี่สิทธิดีกว่าครับพี่พูดไม่ค่อยเก่ง" วุฒิเลี่ยงให้สิทธิเป็นคนดำเนินการแทน ซึ่งน่าจะเหมาะสมกว่าจริงๆ เพราะสิทธิเวลายิ้มจะดูทะเล้นมากกว่าวุฒิมาก

"น้องๆ ครับทำตัวตามสบายนะครับ การเชียร์จบลงแล้วนะครับ อีกสักครู่เราจะปล่อยให้พี่ๆ ลงมาหาน้องนะครับ พี่ปี 3 ปี 4 จะรออยู่ข้างนอกนะครับ ส่วนพี่ปี 2 จะเป็นคนมาหาน้องนะครับแล้วพาไปเจอสายรหัสตัวเองนะครับ ส่วนพี่ Take อย่าเพิ่งนะครับไปเฉลยกันเองวันอื่นนะครับ"

"แต่ก่อนอื่น เรามีเรื่องที่ต้องประจานกันเล็กน้อยนะครับมีน้องคนไหนไม่เคยได้ของ Take เลยบ้างครับ" ปรากฏว่ามีน้อง 2 คนที่ไม่เคยได้ของ Take เลยเพราะรุ่นพี่กะว่าจะซื้อของให้ทีเดียวเลยในวันนี้แบบดี ๆ เลย แต่ก็ต้องโดนประจานจากทุกคนว่าไม่เคยดูแลน้องเลย

"เอาละครับอันนี้เด็ดสุดครับน้องๆ คงเกลียดไอ้นี่มาก (ชี้มือมาทางวุฒิ) ไอ้นี่ชื่อพี่วุฒิครับ ปีที่แล้วมันเป็นตัวป่วนครับ มันกะจะล้ม "ว๊าก" ครับน้องๆ แต่พอปีนี้เป็นประธาน ว๊าก มันบ้ามากเลยครับ น้องคนไหนเกลียดมันก็มาเอาคืนได้ภายหลังนะครับ ส่วนน้องผู้หญิงที่โดนมันจีบต้องเล่นตัวให้สุดๆ นะครับไอ้นี้มันยังโสดครับยังไม่เคยมีแฟนเลยเพราะไม่มีใครเอามัน" เสียงหัวเราะ เสียงเฮ เกิดขึ้น ไม่มีคำโต้ตอบใดๆ จากวุฒิ วุฒิได้แต่ชี้หน้าไปที่สิทธิว่าถ้าพูดมากกว่านี้มึงโดนเท่านั้น แต่สิทธิไม่หยุดแค่นี้

"ยังไม่หมดนะครับ น้องๆ อยากรู้ไหมครับว่าใครเป็นน้องรหัสมัน มันหลงน้องรหัสคนนี้มากนะครับ มันพูดถึงทุกวัน ชมทุกวันว่าน้องมันดีอย่างโน้นดีอย่างนี้ แต่สุดท้ายมันกับตกม้าตาย ตอนหลังๆ มานั่งกลุ่มใจว่าน้องไม่เอามัน มันมาบอกพวกพี่ว่าน้องรหัสเกลียดมัน ไม่รับของที่มันซื้อให้ หน้ามันน้องมันก็ไม่อยากมอง" พูดมาได้แค่นี้วุฒิก็รีบกระโดดเข้าหาสิทธิทำท่าจะชกทันทีและคว้าไมค์มาไม่ยอมให้มันพูด เสียงหัวเราะ เสียงเฮดังขึ้น นนท์ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก นนท์เองอยากรู้เหมือนกันว่าพี่รหัสตัวเองเป็นใครเพราะตอนนี้เริ่มมีการส่งสายตากันแล้วว่าใครเป็นน้องรหัสใคร

"น้องๆ และเพื่อนๆ อยากรู้ไหมครับว่าใครเป็นน้องรหัสมัน" เสียงเฮดังตอบรับ "เชิญน้องนนท์ลงมาข้างล่างครับ" นนท์ไม่ได้สนใจกับกิจกรรมนี้เท่าไหรจึงไม่รู้ตัวว่าสิทธิเรียกชื่อตัวเอง "น้องนนท์ครับลงมาหน่อยครับ" นนท์ยังเฉย จนกระทั่งเพื่อนเรียก "นนท์ ลงไปซิพี่เค้าเรียกแล้ว"

"น้องนนท์ครับ นี่ไงครับพี่รหัสน้องนนท์ละครับ" วุฒิยืนหน้าแดงยื่นของขวัญที่เตรียมมาเป็นอย่างดีให้กับนนท์ ของขวัญเป็นกล่องใหญ่มากแต่น้ำหนักไม่มากเท่าไรนัก ถือได้พอสบาย

"พี่วุฒิเป็นพี่รหัสนนท์หรือครับ" นนท์ถาม
"ใช่แล้วครับ นนท์เสียใจหรือครับ" วุฒิตอบน้ำเสียงเศร้าเพราะไม่เห็นอาการดีใจแต่อย่างใดตรงข้ามกับตัวเองอย่างสิ้นเชิง

"เปล่าครับ นนท์ตกใจนะครับ" นนท์เลี่ยงคำตอบ นนท์ไม่เคยคิดว่าจะเป็นวุฒิ ขนม ของใช้ต่างๆ ที่นนท์เคยได้รับน่าจะมาจากเด็กผู้หญิงมากกว่าเด็กผู้ชาย เพราะมันค่อนข้างพิถีพิถันเสียเหลือเกิน

"นี่ไงครับ น้องรหัสไอ้วุฒิมัน น้องนนท์ครับ น้องทำเอาพวกพี่ทุกคนใจหายเลยนะครับ โดยเฉพาะไอ้วุฒิ มันนั่งกลุ่มใจ ถึงกับไม่ยอมกินข้าวเลยนะครับ มันบอกว่าน้องนนท์โกรธมันมากจริงหรือเปล่าครับ" สิทธิยังคงไม่เลิกแหย่นนท์กับวุฒิ แต่นนท์ไม่ตอบอะไรเท่าใดนัก นนท์ได้แต่ยิ้มๆ จนวุฒิเห็นอาการไม่ดีจึงตัดบทให้พี่รหัสเปิดตัวกับน้องรหัสได้

พี่รหัสแต่ละคนเริ่มเดินไปแสดงตัวกับน้องรหัสของตัวเองและมอบของขวัญที่เตรียมมาให้กับน้องของตัวเอง และทยอยพาน้องรหัสของตัวเองไปเจอกับสายรหัสที่รออยู่ข้างนอก

วุฒิก็เช่นกัน วุฒิเดินจูงมือนนท์ฝ่าสูงชนออกมาเจอสายรหัสที่นั่งรออยู่ท้ายสุดของลานหน้าคณะ "มึงกลัวน้องหายหรือไงวะ ถึงต้องจูงขนาดนั้น ไอ้ห่า…" เพื่อนๆ แซววุฒิระหว่างทาง "เออ เรื่องของกู มึงดูน้องมึงไปเหอะ ไม่ต้องมาอิจฉากูเลย" วุฒิตอบโต้เพื่อน

.
[ อ่านตอนถัดไป (ตอนที่ 9) ]

[Home]