"เด็กน้อย ความรัก และ การเดินทาง"

เขียนโดย ผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม

ตอนที่ 7 : พี่รหัส พี่ Take

"น้องนนท์ครับ ทำไมมาหลบอยู่ตรงนี้ละครับ ทำไมไม่เข้าไปละครับ" นนท์ตกใจจนตัวสะดุ้งกับเสียงทักทายด้านหลัง น้ำเสียงช่างฟังดูคุ้นๆ หูเหลือเกิน พอพันกลับไปดูจึงรู้ว่าเป็นใคร

"พี่นั่นเอง" นนท์จำชายหนุ่มร่างกายใหญ่โตได้เป็นอย่างดี ร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าเหลี่ยมกับแว่นตาสีดำดูเข้ากันเหลือเกิน "พี่มาทำธุระหรือครับ" นนท์แกล้งตอบเลี่ยงไปทางอื่น

"มาดูเชียร์แหละครับ ก็วันนี้เป็นการปิดเชียร์นี่ครับ พี่กะจะมาดูหน้าน้องสายรหัสนะครับ แล้วน้องละครับ ตัดสินใจยังไม่ได้หรือยังไงครับ นี่ก็หกโมงกว่าแล้วนะครับพี่ว่าเชียร์น่าจะเสร็จประมาณ 2 ทุ่มนะครับเพราะเราใช้ห้องเชียร์ได้ถึงแค่ 5 ทุ่มนะครับ" ชายหนุ่มพูดไปเอามือลูบหัวนนท์ไปด้วย

"เออ….ผมไม่กล้านะครับ ผมก็อยากเข้าไปนะครับ แต่กลัวน่าเกลียดนะครับและผมก็ไม่กล้าด้วยครับ เมื่อวานพี่วุฒิมาคุยกับผมแต่ผมไม่ได้รับปากอะไรนะครับ ผม…เกรงใจพี่เค้านะครับ ผมเข้าใจที่พี่เค้าพูดนะครับ แต่ผมไม่กล้านะครับผมกระดากใจนะครับที่ต้องไปยืนต่อหน้าเพื่อนๆ นะครับ" นนท์ยังทำใจไม่ได้กับการเดินเข้าไปในกลุ่มเชียร์ เพราะทุกคนต้องมองมาที่นนท์แน่นอน

"วุฒิมาคุยเองเลยหรือ แต่แย่จังเลยทำอะไรไม่ได้เรื่องปัญหาแค่นี้ก็แก้ไขไม่ได้ ไม่เป็นไรรออยู่ตรงนี้นะครับเดี๋ยวพี่จัดการเองครับ" ชายหนุ่มพูดและทำท่าจะเดินจากไป

"เออ… พี่ครับ พี่อย่าดุพี่วุฒินะครับ พี่เค้าทำดีที่สุดแล้วแต่ผมไม่กล้าเองครับ" นนท์เกาะแขนชายหนุ่มแต่ไม่มีคำตอบใดๆ เพียงแต่ยื่นมือมาลูบหัวนนท์เท่านั้น

ชายหนุ่มเดินหายไปพักใหญ่ นนท์ก้มหน้าเอาหลังพิงกำแพงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยใจนนท์เต้นไม่เป็นจังหวะแต่แรง นนท์จะต้องทำอะไรบ้างเมื่อถึงเวลา "นนท์คิด"

"นนท์ ตามพี่มาครับ" วุฒิเดินมาหานนท์ที่แอบอยู่หลังตึก วุฒิเดินจูงมือนนท์ไปยังห้องเชียร์ แรงกำของมือแน่นเสียจนนนท์ต้องเอ่ยปาก

"พี่วุฒิครับ นนท์เจ็บครับ"

"ขอโทษครับ พี่กลัวเราหนีไปนะครับ" แววตาดูอ่อนโยนแตกต่างจากทุกครั้ง วุฒิกำลังดีใจ "นนท์รับรู้ได้"

ตลอดเวลาที่นนท์ถูกจูงเข้ามาในลานหน้าห้องเชียร์สายตารุ่นพี่ทุกคู่จับจ้องมายังนนท์ วันนี้รุ่นพี่มากันเยอะมากเนื่องจากเป็นวันเปิดตัวพี่รหัส และสายรหัส พี่ๆ ปี 3 และ ปี 4 จึงมากันเกือบหมดและกำลังทยอยมากันอีกเป็นจำนวนมาก นนท์ไม่กล้าสบตาใครทั้งสิ้น มือนนท์เริ่มสั่น

"ไม่ต้องกลัวนะครับ พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน ทุกคนอยากเห็นนนท์นะครับ" วุฒิบีบมือนนท์แน่น "น้องนนท์ รอตรงนี้สักพักนะครับอีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะเบรคแล้วครับ"

วุฒิปล่อยให้นนท์นั่งคนเดียวและตัวเองก็เดินหายเข้าไปในห้องเชียร์ วันนี้เสียง "ว๊าก" ในห้องเชียร์ดังมากเป็นพิเศษเพราะมีรุ่นพี่หลายรุ่นมาช่วยกัน "ว๊าก" นนท์ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ไม่ยอมสบตากับใครทั้งสิ้น นนท์รู้สึกว่าตัวเองเหมือนลูกหมาตกน้ำที่มีคนมามุงดูกันมากมาย หัวใจนนท์เต้นดังจนเกือบจะกระเด็นออกมาอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว

"น้องนนท์ค่ะ น้ำคะ ไม่ต้องกลัวนะคะไม่มีอะไรหรอกคะ" ผู้หญิงผมยาวใบหน้าสะอาดสะอ้านเดินเข้ามาทักทายนนท์และนั่งลงตรงข้างๆ

"ดีจังเลยนะ นึกว่าน้องจะไม่เข้าเชียร์อีกเสียแล้ว วุฒิท่าทางจะดีใจมากเพราะนนท์กลับมาเข้าเชียร์ น้องไม่ต้องกลัวนะคะ พวกพี่เข้าใจน้องดี จริงๆ มันก็ไม่ค่อยมีอะไรมากหรอกคะ พี่ทุกคนไม่ได้รังเกียจอะไรนนท์หรอก จริงๆ แล้วไม่มีใครซีเรียสอะไรขนาดนั้นหรอก เพราะนนท์เข้าเชียร์มาตลอดจะขาดเพียง 3-4 ครั้งหลังเท่านั้นเอง แต่อย่างไรก็ตามมันเป็นประเพณีและมันก็เป็นกิจกรรมที่ดีด้วย พยายามหน่อยละกันจะหมดแล้ว" นนท์พูดคุยับหญิงสาวอยู่พอสมควร

"น้องนนท์ครับเข้ามาได้แล้วครับ" วุฒิตะโกนเรียกนนท์ให้เข้าห้องเชียร์

นนท์ประหม่าเป็นอย่างมากกับการที่นนท์ต้องเข้าห้องเชียร์อีกครั้ง เพื่อนๆ ยืนขึ้นทุกคนไม่มีใครยิ้มสายตาทุกคู่จ้องมองมาที่นนท์ ใบหน้าเพื่อนแต่ละคนดูอ่อนล้าเป็นอย่างมาก นนท์รู้สึกว่าทุกคนหน้าตาเหมือนๆ กันไปหมด นนท์สังเกตเห็นอีกว่าชายหนุ่มแปลกหน้าที่คุยกับนนท์ทั้ง 2 ครั้งอยู่ในที่นี้ด้วย

บรรยกาศเงียบ!………..
"เมื่อหลายวันก่อนมีน้องคนหนึ่งขอถอนตัวออกจากการเชียร์ไปในระหว่างเชียร์ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ แต่วันนี้เค้ากลับเข้ามาเชียร์อีกครั้ง เราจะไม่พูดถึงเรื่องราวและเหตุผลอะไรทั้งสิ้น ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับพวกคุณเพราะพวกคุณอยู่ชั้นปีเดียวกัน พวกคุณคิดว่าพวกคุณจะรับเค้าเข้ากลุ่มพวกคุณหรือไม่ เค้าเคยทิ้งคุณไปและเค้าจะกลับเข้ามาอีกครั้งพวกคุณยอมรับเค้าได้ไหม" เสียงตะโกนของชายหนุ่มดังกังวาลไปทั่งห้องเชียร์ ท่ามกลางความเงียบสงัด แม้จะมีคนอยู่ในนั้นเป็นร้อยก็ตาม

"พวกคุณยอมรับเค้าได้ไหม" ชายหนุ่มตะโกนขึ้นอีกครั้ง

"ยอมรับครับ/ค่ะ" ปีหนึ่งทุกคนตะโกน

"ดี เมื่อพวกคุณยอมรับเราก็ไม่ว่าอะไร

"ดี พวกคุณรักกันดี เป็นเรื่องดีที่พวกคุณรู้จักให้อภัยกัน รู้จักรักใคร่กันแสดงว่าพวกคุณทุกคนยอมรับเค้าใช่ไหม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกผมจะยอมรับเค้า อย่างไรก็ตามพวกพี่ทุกคนถือว่าเค้าไม่ได้ผ่านการเชียร์อย่างครบถ้วนคือมีการขาดเกิน 2 ครั้ง ดังนั้นจึงถือว่าเค้าสามารถเข้ากลุ่มกับพวกคุณได้ตามปกติแต่ยังไม่มีสิทธิมางานใดๆ ก็ตามที่รุ่นพี่ตั้งแต่ปี 2 เป็นคนจัดขึ้น แต่ถ้าเป็นงานที่คุณจัดขึ้นเองเค้าสามารถเข้าร่วมได้ตามปกติ เค้าจะมีสิทธิอีกครั้งก็เมื่อเค้าขึ้นปี 2 เมื่อขึ้นปี 2 แล้วเรื่องทั้งหมดจะเป็นความรับผิดชอบของพวกคุณพวกคุณมีสิทธิตกลงกันเองได้" ชายหนุ่มตะโกนอย่างเ อาจริงเอาจังด้วยน้ำเสียงเรียบๆ บรรยากาศดูเศร้าขึ้น ไม่มีการ "ว๊าก" แต่อย่างใด ขณะนี้เหมือนเวลาหยุดลงชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนเงียบไม่มีใครพูดอะไร นนท์ยืนหน้าชาน้ำตาเริ่มคลอเบ้า นนท์รู้สึกว่ามันเป็นการให้อภัยที่ทำร้ายจิตใจนนท์เป็นอย่างมาก ถ้านนท์รู้อย่างนี้นนท์จะไม่มาอย่างเด็ดขาด นนท์กำมือแน่นพยายามอดทนต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเต็มที่ เสมือนพยายามรับรู้ว่าในเมื่อนนท์เสียรู้กับการมาเข้าเชียร์ครั้งนี้แล้วนนท์คงต้องทนให้ถึงที่สุด

"น้องเชิญครับ เราจะเริ่มเชียร์ต่อ" ชายหนุ่มเอ่ยปากกับนนท์และผายมือเชิญนนท์ออกนอกห้องเชียร์และสบัดหน้าไปทางอื่น นนท์มองหน้าชายหนุ่มอย่างโกรธแค้น นนท์ไม่หลบต่อสายตาเข้มคู่นั้นก่อนที่นนท์จะสะบัดหน้าเดินออกไป

"พี่ครับ พวกผมอยากให้นนท์อยู่เชียร์กับพวกเราและอยากให้พี่ยอมรับนนท์เป็นน้องด้วยครับ" ศักดิ์เอ่ยปากตะโกนออกมาจากกลุ่มปีหนึ่งทั้งหมด

นนท์ชะงักหันมาหาศักดิ์พร้อมกับจะเอ่ยปากพูดออกไปว่า ไม่ต้องหรอกแค่ทุกคนยอมรับนนท์แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว นนท์อยากจะบอกว่านนท์ไม่คิดจะง้อขอเป็นเพื่อนกับใครขนาดนี้ด้วยซ้ำ นนท์คิดว่าการเป็นเพื่อนกันมันง่ายจะตายไปไม่จำเป็นต้องมีกิจกรรมเชียร์ด้วยซ้ำ แต่ก่อนที่นนท์จะพูดอะไรออกไปวุฒิเดินเข้ามาใกล้และส่งสัญญานให้รู้ว่านนท์ยังไม่ควรพูดอะไรในตอนนี้อย่างเด็ดขาด

"ผมจะรับเค้าเป็นน้องก็ได้นะครับ เพราะเป็นคำขอร้องจากพวกคุณทุกคน ในเมื่อพวกคุณเป็นคนขอร้องไม่ใช้เค้าเป็นคนขอร้อง พวกคุณก็ต้องแสดงความจริงใจ พวกคุณคิดว่าจะสามารถทำได้หรือเปล่าครับ" แน่นอนว่าเสียงตะโกนพร้อมเพรียงกันของเด็กปีหนึ่งคือ "ได้ครับ/ค่ะ"

ทุกคนถูกต้อนออกมาข้างนอก ณ. ลานกว้างหน้าคณะฯ รุ่นพี่ให้ผู้หญิงจัดแถวเป็นรูปครึ่งวงกลมอยู่หน้า และ ให้ผู้ชายอยู่ข้างหลังโดยแบ่งออกเป็น 2 แถวและให้นนท์อยู่ตรงกลาง

ความรู้สึกอึดอัดของนนท์ยากเกินกว่าที่จะพูดอะไรออกมาได้ นนท์รู้เพียงว่านนท์ห้ามพูดอะไรเด็ดขาดตามคำกำชับจากวุฒิ

"น้องปีหนึ่งทุกคนรู้จักเชียร์วี๊ดบึ้ม ทุกคนแล้วใช่ไหมแต่นั้นเป็นแบบสำหรับเชียร์ ต่อไปจะให้รุ่นพี่ทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน ถ้าทุกคนสามารถทำได้จะถือว่าผ่าน" ชายหนุ่มยังคงเป็นหัวหน้าในการลงโทษในครั้งนี้

"วี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆบึ้ม A A    A C C …………………" ทุกคนถึงบางอ้อ รุ่นพี่ผู้หญิงกลุ่ม 4 คนกอดคอกันและส่งเสียงวี๊ดลากยาวเป็นอย่างมาก ต้องบอกว่าลากยาวจนแทบจะหมดลมพร้อมกับต้องสายหัวไปด้วย ในขณะที่ร้องพวกผู้ชายก็เช่นเดียวกัน เวลาร้องก็ต้องสายหัวและลากเสียงยาวไป เป็นการเชียร์ที่จบลงด้วยความเหนื่อยและน่ามึนหัวเป็นอย่างมาก

"เห็นแล้วใช่ไหมครับว่าต้องทำอย่างไร พวกคุณต้องทำให้ได้แบบนี้เวลาวี๊ดต้องวี๊ดยาวๆ เวลาร้องก็ต้องตะโกนและลากเสียงตามที่รุ่นพี่แสดงให้ดูเมื่อกี้นี้ ถ้าคุณทำได้ดีผมถือว่าผ่าน ผมสั่งให้พวกคุณทำ 100 ครั้ง ให้ทำไปเรื่อยๆ ใครไม่ไหวให้หยุดแล้วเดินออกมาได้" เสียงอื้ออึงดังขึ้นท่านกลางความเงียบเพราะจำนวนที่สั่งให้ทำนั้นยากมากเกินกว่าที่จะปฏิบัติได้

นนท์ยืนหน้าชาหันหน้าไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง นี่ใช่คนเดียวกันกับที่เราเคยคุยด้วยเมื่อหลายวันก่อนจริงๆ หรือนี่ ความอบอุ่น ความใจดีหายไปไหนหมด บัดนี้ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นสีดำสนิทแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยมเสียแล้ว นนท์โกรธและแค้นใจเป็นอย่างมาก นนท์ไม่ได้ต้องการอะไรขนาดนั้นไม่ได้เป็นน้องรหัสก็ไม่เห็นเป็นไร ไม่มีพี่รหัสก็ได้ กะอีแค่กิจกรรมของคณะนนท์ไม่มาร่วมด้วยก็ได้ แต่อย่าทำอย่างนี้เลย อย่างต้องให้คนอื่นมาลำบากเพื่อนนท์เลย นนท์ไม่อยากเป็นหนี้ใคร

.
[ อ่านตอนถัดไป (ตอนที่ 8) ]

[Home]